کهربا (Amber)

پیش از این، پلینی اشاره کرد که پیتیاس به جزیره‌ای مهم اشاره می‌کند - که در سه روز از ساحل سکاها فاصله داشت و توسط گزنفون لمپساکوس (نویسنده یک سفرنامه گمانه‌زنی یونانی) به عنوان بالکیا معرفی شد - که پیتاس آن را بازیلیا نامید. این نام معمولاً با آبالوس مرتبط است. با توجه به فراوانی تاریخی کهربا، این جزیره به طور فرضی با مکان هایی مانند هلیگولند، نیوزیلند، نواحی ساحلی خلیج گدانسک، شبه جزیره سامبیا یا تالاب کورونی شناسایی شده است که همه منابع تاریخی مهم کهربا در شمال اروپا هستند. علاوه بر این، شبکه‌های تجاری تثبیت شده، معروف به «جاده کهربا»، حمل و نقل کهربا را بین منطقه بالتیک و مدیترانه تسهیل می‌کرد. پلینی به صراحت ثبت کرد که مردمان ژرمنی کهربا را به پانونیا صادر می کردند که ونتی ها متعاقباً آن را از آنجا پخش کردند. آثار باستانی قابل توجهی در موزه ملی باستان شناسی سیریتید (Museo Archeologico Nazionale della Siritide) در Policoro، استان ماترا (Basilicata) به نمایش گذاشته شده است. فرض بر این است که کهربا مورد استفاده در دوران باستان، به ویژه در Mycenae و در سراسر دوره ماقبل تاریخ مدیترانه، از ذخایر سیسیلی سرچشمه گرفته است.

پلینی به دیدگاه نیکیاس (ج. 470–413 پ. به طور خاص، در غروب خورشید، این پرتوها به شدت بر سطح خاک تأثیر می‌گذارند و یک ترشحات روغنی را رسوب می‌دهند که جزر و مد اقیانوسی سپس به خطوط سواحل آلمان منتقل و رسوب می‌کند.

فرای این نظریه‌های تخیلی که آفرینش کهربا را به خورشید نسبت می‌دهند، پلینی همچنین دیدگاه‌هایی ارائه می‌دهد که به طور دقیق طرح لاتین را به عنوان درخت شناسایی نمی‌کند. succinum (sūcinum، مشتق شده از sucus، به معنی "آب میوه"). پلینی در کتاب 37، بخش یازدهم از کار خود تاریخ طبیعی مستند کرد:

کهربا از ترشحی از درختان جنس کاج تراوش می کند، شبیه صمغ درختان گیلاس یا رزین درختان کاج معمولی. در ابتدا یک مایع است، در حجم های قابل توجهی ظاهر می شود و به تدریج جامد می شود [...] اجداد ما نیز معتقد بودند که آن شیره درخت است، از این رو آن را "succinum" نامیدند. یک شاخص قابل توجه از منشأ آن از جنس کاج، رایحه مشخص کاج آن هنگام ساییده شدن است، و احتراق آن، هنگامی که مشتعل می شود، عطر و جلوه بصری شبیه به سوزاندن چوب کاج مشعل ایجاد می کند.

پلینی در ادامه به حضور کهربا در مصر و هند اشاره می‌کند و ویژگی‌های الکترواستاتیکی آن را توصیف می‌کند و مشاهده می‌کند که "در سوریه، زنان حلقه‌های دوکی خود را از این ماده می‌سازند و آن را harpax [برگرفته از ἁρπάζω، به معنی "کشیدن"] به دلیل تمایل آن به جذب کردن برگ‌ها، متن‌ها و برگ‌ها می‌سازند. تجارت شامل بدست آوردن کهربا از سواحل جنوبی بالتیک بود، عملی که در اوایل سلطنت نرون ثبت شد.

کهربا کاربرد تاریخی گسترده‌ای در چین دارد که اولین ذکر مستند آن به ۲۰۰ سال قبل از میلاد می‌رسد. در اوایل قرن نوزدهم، گزارش های اولیه از اکتشافات کهربا در آمریکای شمالی از نیوجرسی، به ویژه در امتداد کراس ویک کریک در نزدیکی ترنتون، در کامدن، و در مجاورت وودبری پدیدار شد.

ترکیب

کهربا دارای ترکیبی ناهمگن است که شامل ترکیبات رزینی مختلف با حلالیت متفاوت در الکل، اتر و کلروفرم، همراه با یک جزء قیر نامحلول است. از نظر ساختاری، این یک ماکرومولکول است که از طریق پلیمریزاسیون رادیکال های آزاد پیش سازهای ترپنوئیدی ایجاد می شود. در ژیمنوسپرم‌ها، اینها عمدتاً دی‌ترپن‌ها هستند، به‌ویژه ترکیبات نوع labdane مانند اسید کومونیک، کومونول و بیفورمن. برعکس، کهربای آنژیوسپرم عمدتاً توسط تری ترپن ها مشخص می شود، اگرچه کهربا از خانواده Fabaceae نیز دارای دی ترپن های مبتنی بر labdane است. این ترکیبات گروه های آلکن ضروری برای پلیمریزاسیون را تامین می کنند. در طول زمان زمین‌شناسی، کهربا از طریق پلیمریزاسیون اضافی، ایزومریزاسیون، اتصال عرضی و چرخه‌ای شدن، بلوغ می‌یابد، که به معماری متمایز و پایدار و فسیل‌شده‌اش ختم می‌شود.

اکثر نمونه‌های کهربا دارای سختی Mohs در محدوده 2.0 تا 2.5، ضریب شکست خاص از a51، 0.6 و ضریب شکست خاص هستند. تا 1.10 و نقطه ذوب 250-300 درجه سانتیگراد. هنگامی که کهربا در دمای بیش از 200 درجه سانتیگراد (392 درجه فارنهایت) قرار می گیرد، تجزیه می شود و روغن کهربا تولید می کند و باقیمانده ای سیاه به نام "کلوفونی کهربایی" یا "زمین کهربایی" بر جای می گذارد. این باقیمانده، زمانی که در روغن سقز یا روغن بزرک حل می شود، "لاک کهربا" یا "لاک کهربا" را تشکیل می دهد.

ناخالصی ها اغلب مشاهده می شود، به ویژه هنگامی که رزین روی زمین افتاده است، که باعث می شود مواد برای اهدافی غیر از تولید لاک نامناسب باشد. این شکل ناخالص کهربا firniss نامیده می شود. ترکیب مواد خارجی می تواند رنگ غیرمنتظره ای را به کهربا بدهد. به عنوان مثال، پیریت ها ممکن است رنگ مایل به آبی ایجاد کنند. کدورت کدر کهربای استخوانی از تعداد زیادی حباب کوچک در رزین به دام افتاده است. برعکس، آنچه معمولاً به عنوان کهربای سیاه از آن یاد می شود، در واقع نوعی جت است. در کهربای تیره یا مات، می‌توان با استفاده از پرتوهای ایکس پرانرژی، کنتراست بالا و وضوح بالا، اجزاء را مشاهده کرد.

تشکیل

پلیمریزاسیون مولکولی، ناشی از فشارها و دماهای بالا ایجاد شده توسط رسوبات اضافی، در ابتدا رزین را به کوپال تبدیل می کند. اعمال مداوم گرما و فشار متعاقباً ترپن ها را دفع می کند و در پیدایش کهربا به اوج خود می رسد. یک پیش نیاز برای این تبدیل، مقاومت ذاتی رزین در برابر تخریب است. در حالی که گونه های درختی متعددی رزین ترشح می کنند، بیشتر این رسوبات در معرض تجزیه فیزیکی و بیولوژیکی قرار می گیرند. عواملی مانند تشعشعات خورشیدی، بارش، فعالیت میکروبی و افراط‌های حرارتی معمولاً منجر به تجزیه رزین می‌شوند. در نتیجه، برای اینکه رزین به اندازه کافی دوام بیاورد تا تبدیل به کهربا شود، یا باید در برابر این نیروهای مخرب انعطاف پذیری داشته باشد یا تحت شرایطی ایجاد شود که مانع از نفوذ آنها شود. رزین‌های فسیلی اروپایی به دو نوع اصلی تقسیم می‌شوند: کهرباهای بالتیک و گروهی متمایز که ویژگی‌هایی شبیه به جنس آگاتیس دارند. برعکس، رزین‌های فسیلی کشف‌شده در قاره آمریکا و آفریقا رابطه فیلوژنتیکی نزدیکی با جنس موجود Hymenaea نشان می‌دهند، در حالی که فرض می‌شود کهرباهای بالتیک فسیل‌شده‌ای از گیاهان متعلق به خانواده Sciadopityaceae هستند، که به طور تاریخی در داخل اروپای شمالی سکونت دارند. گونه ها، پدیده ای که سوکسینوز نامیده می شود، همچنین می تواند در پیدایش کهربا نقش داشته باشد.

استخراج و پردازش

توزیع و استخراج

نهشته‌های کهربا در سراسر یا در مجاورت همه قاره‌ها توزیع شده‌اند و عمدتاً در لایه‌های زمین‌شناسی سن کرتاسه یا جدیدتر وجود دارند. از نظر تاریخی، منطقه ساحلی واقع در غرب کونیگزبرگ، پروس، منبع برجسته جهانی کهربا است. ارجاعات مستند به این ذخایر کهربا به قرن دوازدهم بازمی گردد. جوودکرانته، واقع در لیتوانی، در اواسط قرن نوزدهم به عنوان یک شهرک مهم معدن کهربا ظاهر شد. تقریباً 90 درصد از ذخایر کهربای قابل بازیافت جهان در این منطقه متمرکز است که متعاقباً در سال 1946 به جمهوری سوسیالیستی فدراتیو اتحاد جماهیر شوروی روسیه واگذار شد و در نتیجه به استان کالینینگراد تبدیل شد.

تکه‌های کهربا خارج شده از بستر دریا غالباً توسط امواج در ساحل رسوب می‌کنند و متعاقباً به صورت دستی، از طریق لایروبی یا از طریق عملیات غواصی جمع‌آوری می‌شوند. در مکان‌های دیگر، استخراج کهربا از طریق استخراج معادن روباز و سیستم‌های گالری زیرزمینی انجام می‌شود. متعاقباً، لازم است گره‌های زمین آبی را برداشته و پوسته مات را با دقت از کهربا تمیز کرد، فرآیندی که اغلب در بشکه‌های چرخشی پر از ماسه و آب انجام می‌شود. فرآیندهای فرسایش طبیعی معمولاً این پوسته را از کهربایی که در معرض محیط های دریایی قرار گرفته است، می سایند. استخراج کهربای دومینیکن در درجه اول از سوراخ کردن زنگ استفاده می کند، روشی خطرناک به دلیل خطر ذاتی ریزش تونل.

ایالت کاچین در شمال میانمار منبع قابل توجهی از کهربا است که حداقل 1800 سال این ماده را به چین عرضه کرده است. عملیات معادن کنونی در این منطقه به دلیل شرایط خطرناک کاری و کمک آنها به تامین مالی درگیری های داخلی در داخل کشور مورد بررسی قرار گرفته است. کهربا از استان ریونه اوکراین، معروف به کهربا ریونه، به‌طور غیرقانونی توسط سندیکاهای جنایتکار سازمان‌یافته استخراج می‌شود که در جنگل‌زدایی مناطق مجاور و تزریق آب به لایه‌های رسوبی برای تسهیل بازیابی کهربا، که منجر به تخریب شدید محیط زیست می‌شود، استخراج می‌شود.

درمان

تولید کنندگان کهربا مستقر در وین، از کهربای کم رنگ برای تولید پیپ و سایر ابزارهای دود کردن استفاده می کنند، مواد را روی ماشین تراش پردازش می کنند و با استفاده از مخلوطی از مواد سفید کننده و آب، یا سنگ پوسیده و روغن آن را صیقل می دهند. پایان براق نهایی از طریق پرداخت بعدی با فلانل به دست می آید.

با گرم شدن تدریجی در حمام روغن، کهربا دستخوش دگرگونی شده و انعطاف پذیر و انعطاف پذیر می شود. همجوشی دو قطعه کهربا را می توان با پوشاندن سطوح آنها با روغن بذر کتان، اعمال حرارت و سپس تحت فشار قرار دادن آنها در حالی که هنوز گرم است به دست آورد. کهربای کدر را می توان از طریق غوطه ور شدن در حمام روغن شفاف کرد، زیرا روغن نفوذ کرده و منافذ میکروسکوپی متعددی را که مسئول تیرگی آن هستند، پر می کند. قطعات کوچک کهربا که قبلا دور ریخته شده یا صرفاً برای تولید لاک مورد استفاده قرار می‌گرفتند، اکنون به طور گسترده در ایجاد "آمبروید" یا "کهربا فشرده" استفاده می‌شوند. این فرآیند شامل حرارت دادن دقیق قطعات در یک محیط فاقد اکسیژن، و به دنبال آن فشرده سازی به یک توده همگن تحت فشار هیدرولیکی شدید است، که در آن کهربای نرم شده از طریق سوراخ‌هایی در یک صفحه فلزی اکسترود می‌شود. مواد حاصل به طور گسترده ای در ساخت جواهرات ارزان قیمت و لوازم جانبی مختلف سیگار استفاده می شود. قابل توجه است که این کهربای فشرده رنگ‌های تداخلی درخشانی را هنگام مشاهده در زیر نور قطبی نشان می‌دهد.

کهربا اغلب با استفاده از رزین‌های جایگزین، مانند صمغ کوپال و کاوری، علاوه بر مواد مصنوعی مانند سلولوئید و حتی شیشه، جعل می‌شود. در حالی که کهربای بالتیک گاهی به صورت مصنوعی رنگ می شود، با این وجود به عنوان "کهربای واقعی" تعیین می شود.

ظاهر

کهربا در طیف متنوعی از رنگ‌ها ظاهر می‌شود. فراتر از سایه های معمولی زرد-نارنجی-قهوه ای که معمولاً با اصطلاح "کهربا" همراه است، رنگ آن می تواند از سفید مایل به زرد تا زرد لیمویی کم رنگ، تا قهوه ای های مختلف گسترش یابد و حتی به سیاهی نزدیک شود. تغییرات رنگی کمتر رایج شامل کهربای قرمز (که گاهی به عنوان "کهربای گیلاس" نیز گفته می شود)، کهربای سبز، و کهربای آبی بسیار کمیاب و بسیار ارزشمند است.

کهربای زرد، یک رزین فسیل شده سخت که از درختان همیشه سبز به دست می‌آید، طیفی از رنگ‌ها از جمله شفاف، زرد، نارنجی یا قهوه‌ای را به‌رغم نام رایج خود نشان می‌دهد. ایرانیان از این ماده به عنوان kah-ruba یاد می کردند که یک کلمه مرکب پهلوی به معنی "کاه کش" است (از kah "نی" و rubay "جذب، قاپیدن") که خواص الکتریکی آن را برجسته می کرد. این اصطلاح متعاقباً به عربی kahraba' یا kahraba تبدیل شد که بعداً به کلمه عربی برای برق تبدیل شد کهرباء کهربا. در اروپا، آن را "کهربا" نیز می‌نامیدند، اصطلاحی که از فرانسوی قدیم و انگلیسی میانه گرفته شده است. کهربای زرد که عمدتاً در امتداد سواحل دریای بالتیک جنوبی کشف شد، از طریق شبکه‌های تجاری مستقر در سراسر خاورمیانه و اروپای غربی پخش شد. منشأ ساحلی کهربای زرد ممکن است برای نامگذاری آن با همان اصطلاح عنبریس توضیح داده شود. علاوه بر این، مانند عنبر، این رزین را می توان به دلیل خواص معطر آن سوزاند و به عنوان بخور عمل کرد. با این حال، رایج ترین کاربرد آن در تزئینات بود. به راحتی برش خورده و صیقل داده شد و به جواهرات نفیس تبدیل شد. کهربای بسیار با ارزش اغلب شفافیت را نشان می دهد و در تضاد با گونه های ابری و مات رایج تر است. کهربای مات با وجود حباب‌های هوای دقیقه‌ای متعدد مشخص می‌شود. این نوع خاص به عنوان "کهربای استخوانی" نامیده می شود.

در حالی که همه کهربای دومینیکن دارای فلورسانس هستند، کهربای آبی نادرترین شکل آن را نشان می‌دهد. این گونه زمانی که در معرض نور طبیعی خورشید یا هر منبع نور دیگری حاوی اشعه ماوراء بنفش جزئی یا کامل قرار می گیرد، رنگ آبی نشان می دهد. تحت نور فرابنفش موج بلند، بازتابی بسیار شدید و تقریباً سفید از خود ساطع می کند. کهربای آبی با بازدهی تقریباً 100 کیلوگرمی (220 پوند) سالانه، هم ارزشمند و هم پرهزینه در نظر گرفته می‌شود.

کهربا گاهی مورفولوژی قطره‌ها و استالاکتیت‌ها را حفظ می‌کند و تراوش اولیه خود را از مجاری و مخزن‌های درختان آسیب دیده منعکس می‌کند. فرض بر این است که، فراتر از تراوش سطحی، رزین کهربا در حفره‌ها یا شکاف‌های داخلی درختان نیز نفوذ کرده و منجر به تشکیل توده‌های کهربایی بزرگ و نامنظم می‌شود.

طبقه بندی

کهربا به اشکال مختلف طبقه بندی می شود. اساساً، دو نوع اصلی رزین گیاهی دارای ظرفیت فسیل‌سازی هستند. ترپنوئیدها، سنتز شده توسط مخروطیان و آنژیوسپرم ها، با ساختارهای حلقه ای متشکل از واحدهای ایزوپرن (C₅H₈) مشخص می شوند. در حال حاضر، رزین‌های فنولی منحصراً توسط گلدان‌دانه‌ها تولید می‌شوند و به طور معمول نقش‌های عملکردی خود را انجام می‌دهند. مدولوزان های منقرض شده نوع سوم رزین تولید کردند که اغلب به صورت کهربا در ساختار عروقی آنها کشف می شد. ترکیب رزین تنوع قابل‌توجهی را نشان می‌دهد، با هر گونه ترکیب شیمیایی متمایز قابل شناسایی از طریق تجزیه در اثر حرارت - کروماتوگرافی گازی - طیف‌سنجی جرمی. ترکیب شیمیایی و ساختاری جامع به عنوان مبنایی برای تقسیم کهربا به پنج کلاس مجزا عمل می کند. علاوه بر این، یک سیستم طبقه بندی جداگانه برای سنگ های قیمتی کهربا بر اساس روش تولید آنها وجود دارد.

کلاس I

این کلاس رایج ترین نوع را نشان می دهد. این شامل اسیدهای کربوکسیلیک لبداترین، از جمله اسیدهای کومونیک و اوزیک است. این کلاس بیشتر به سه زیر کلاس تقسیم می شود. زیر کلاس Ia و Ib دارای دی ترپن های لابدانوئید معمولی (مانند اسید کمونیک، کومونول، بیفورمن ها) هستند، در حالی که زیر کلاس Ic از labdanoids enantio (اوزیک اسید، اوزول، enantio biformenes) استفاده می کند.

کلاس Ia شامل سوکسینیت (که معمولاً به عنوان کهربای بالتیک معمولی شناخته می‌شود) و گلسیت است. این گونه ها با یک باز اسید کمونیک و حضور قابل توجهی از اسید سوکسینیک مشخص می شوند. تقطیر خشک کهربای بالتیک اسید سوکسینیک را تولید می‌کند که نسبت‌های آن بین 3 تا 8 درصد است که در گونه‌های مات کم‌رنگ یا استخوانی به اوج خود می‌رسد. بخارهای معطر و تحریک کننده متمایز منتشر شده در طی احتراق کهربا در درجه اول از این اسید نشات می گیرد. کهربای بالتیک با عملکرد اسید سوکسینیک آن متمایز می شود که باعث ایجاد نام سوکسینیت می شود. سوکسینیت سختی بین 2 تا 3 را نشان می دهد که از بسیاری از رزین های فسیلی دیگر بیشتر است. وزن مخصوص آن از 1.05 تا 1.10 متغیر است. تمایز از دیگر کهرباها از طریق طیف سنجی مادون قرمز، به ویژه با شناسایی یک پیک جذب کربونیل مشخصه قابل دستیابی است. طیف سنجی مادون قرمز همچنین قادر به تعیین سن نسبی یک نمونه کهربایی است. اسید سوکسینیک ممکن است جزء ذاتی کهربا نباشد، بلکه یک محصول تجزیه شده است که از اسید ابیتیک به دست می‌آید.

کهرباهای کلاس Ib با پایه اسید کومونیک مشخص می‌شوند اما فاقد اسید سوکسینیک هستند.

کلاس Ic در درجه اول با اسیدهای enantio-labdatrienonic، مانند اسیدهای اوزیک و زانزیباریک مشخص می شود. کهربای دومینیکن به عنوان شناخته شده ترین نمونه آن است. این گونه به طور معمول شفاف است و اغلب حاوی فسیل های متعددی است. چنین اجزایی بازسازی جامع اکوسیستم های جنگل های استوایی باستانی را تسهیل کرده است. رزین گونه منقرض شده Hymenaea protera به عنوان منبع کهربای دومینیکن و احتمالا اکثر کهرباهای گرمسیری شناخته شده است. به جای "سوکسینیت" به عنوان "رتینیت" طبقه بندی می شود.

کلاس II

کهرباهای این دسته از رزین‌های دارای پایه sesquiterpenoid، که نمونه آن کادینن است، منشاء می‌گیرد.

کلاس III

این دسته از کهرباها از پلی استایرن تشکیل شده است.

کلاس IV

کلاس IV یک دسته ناهمگن را نشان می‌دهد: کهرباهای تشکیل‌دهنده آن پلیمریزه نشده‌اند، عمدتاً شامل sesquiterpenoids مبتنی بر سدرن هستند.

کلاس V

اعتقاد بر این است که رزین‌های طبقه‌بندی شده در کلاس V از درختان کاج یا گونه‌های مخروطیان مرتبط منشأ می‌گیرند. این رزین ها از ترکیبی از رزین های دی ترپنوئید و ترکیبات nآلکیل تشکیل شده اند. تنوع غالب در این کلاس Copalite Highgate است.

سوابق زمین شناسی

قدیمی‌ترین نمونه‌های کهربا به اواخر دوره کربنیفر، تقریباً 320 میلیون سال پیش برمی‌گردد. ترکیب شیمیایی این کهربا باستانی چالش هایی را در شناسایی منشا گیاهی آن ایجاد می کند، زیرا شباهت زیادی به رزین های گیاهان گلدار دارد. با این حال، گیاهان گلدار در اوایل کرتاسه، تقریباً 200 میلیون سال پس از قدیمی‌ترین کهربای شناخته شده ظهور کردند، و تا اواخر کرتاسه رایج نشدند. رسوبات کهربا دیرتر از کربونیفر فراوان می شوند، به ویژه در کرتاسه اولیه، جایی که اغلب در کنار حشرات کشف می شوند. اولین کهربا حاوی بندپایان از تریاس پسین (کارنیان اواخر، ج. 230 Ma) ایتالیا سرچشمه می گیرد. در عرض قطرات کهربا به اندازه میلی متر، محققان چهار کنه میکروسکوپی (0.2 تا 0.1 میلی‌متر) شناسایی کردند که با نام‌های Triasacarus، Ampezzoa، Minyacarus و Cheirolepidoptus، همراه با یک نماتوسر که به خوبی حفظ نشده بود، شناسایی شدند. لبنان قدیمی ترین کهربا را با گنجاندن بندپایان قابل توجهی تولید کرده است. این کهربای لبنانی، که تخمین زده می‌شود 125 تا 135 میلیون سال عمر داشته باشد، از اهمیت علمی قابل توجهی برخوردار است، زیرا بینش‌هایی در مورد برخی از اولین اکوسیستم‌های مستند ارائه می‌دهد.

بیش از 450 رخنمون کهربای کرتاسه پایین‌تر توسط دانی آزارلون، انبوه‌شناس لبنانی شناسایی شده است. 20 مورد از این رخنمون ها ادخال های بیولوژیکی ارائه کرده اند که نشان دهنده اولین اعضای شناخته شده چندین خانواده بندپایان زمینی موجود است. علاوه بر این، کهربای قدیمی ژوراسیک به تازگی در لبنان کشف شده است. اکتشافات اخیر در کهربای اردن شامل حشرات و عنکبوت‌های قابل توجه متعددی مانند قدیمی‌ترین زوراپتران‌های شناخته‌شده، سوسک‌های کلرید، سوسک‌های یومنوکلید، و بوته‌خردان‌های آشیل است.

کهربای برمه‌ای که از دره هوکاونگ در شمال میانمار به دست می‌آید، تنها کهربای کرتاسه مورد بهره‌برداری تجاری است. قدمت اورانیوم-سرب بلورهای زیرکون یافت شده در این کانسار، سن تقریبی رسوب 99 میلیون سال را نشان می دهد. بیش از 1300 گونه از این کهربا ثبت شده است، که بیش از 300 توصیف تنها در سال 2019 رخ داده است.

کهربای بالتیک به صورت گره‌های نامنظم در شن‌های گلوکونیتی دریایی، به نام زمین آبی، که در طبقات ائوسن بالایی سامبیا، Prus قرار دارد، کشف شده است. به نظر می رسد که این کهربا تا حدی از نهشته های قدیمی ائوسن سرچشمه گرفته باشد و همچنین به عنوان یک رسوب ثانویه در سازندهای بعدی از جمله رانش یخچالی ظاهر می شود. اجزاء یک گیاه باستانی غنی در کهربا حفظ شده است، که در زمانی که رزین هنوز سیال بود به دام افتاده است. این اجزاء نشان دهنده قرابت گیاه شناسی با فلور آسیای شرقی و جنوب آمریکای شمالی است. هاینریش گوپرت کاج رایج تولید کهربا در جنگل های بالتیک را پینیت سوکسینتر نامید. با این حال، به دلیل شباهت ظاهری چوب آن به جنس های موجود، به آن Pinus succinifera نیز گفته می شود. بعید است که تولید کهربا به گونه ای منفرد محدود شده باشد. در واقع، فلور کهربا دارای مجموعه متنوعی از درختان مخروطی از جنس های مختلف است.

اهمیت دیرینه شناختی

کهربا نشان دهنده یک روش استثنایی برای حفظ است و از اجزای آلی محافظت می کند که در غیر این صورت فسیل نمی شوند. در نتیجه، بینش های ارزشمندی را برای بازسازی اکوسیستم های باستانی و ارگانیسم های فردی ارائه می دهد. با این حال، ترکیب شیمیایی رزین کاربرد محدودی را برای تعیین روابط فیلوژنتیکی کارخانه تولید کننده رزین اصلی فراهم می کند. کهربا غالباً حاوی مواد حیوانی یا گیاهی است که در خلال ترشح آن در رزین به دام افتاده است. اجزای مختلفی مانند حشرات، عنکبوت‌ها (از جمله تارهای آنها)، آنلیدها، قورباغه‌ها، سخت پوستان، باکتری‌ها، آمیب‌ها، میکروفسیل‌های دریایی، چوب، گل‌ها، میوه‌ها، موها و پرها در کهربای کرتاسه ثبت شده‌اند که تقریباً 130 میلیون سال پیش ذخیره شده‌اند. قابل توجه است که نمونه ای از آمونیت Puzosia (Bhimaites) و گاستروپودهای دریایی مختلف در کهربای برمه ای کشف شده است.

حفظ موجودات ماقبل تاریخ در کهربا به عنوان یک طرح محوری در رمان پارک ژوراسیک اثر مایکل کرایتون در سال 1990 و اقتباس سینمایی آن توسط استیون اسپیلبرگ در سال 1993 عمل می کند. در این روایت تخیلی، دانشمندان ظاهراً خون دایناسورهای حفظ شده را از پشه‌های باستانی محصور در کهربا استخراج می‌کنند و متعاقباً از آن برای شبیه‌سازی ژنتیکی دایناسورهای زنده استفاده می‌کنند. از نظر علمی، این امر غیرممکن است، زیرا هیچ کهربایی حاوی پشه‌های فسیل‌شده تا به حال خون حفظ شده به دست نیاورده است. با این وجود، کهربا به دلیل اثر کم‌آبی آن، که ارگانیسم‌های به دام افتاده را تثبیت می‌کند، برای حفظ DNA مفید است. یک پیش‌بینی در سال 1999 تخمین زد که DNA در کهربا می‌تواند تا 100 میلیون سال باقی بماند، که به طور قابل‌توجهی بیشتر از تخمین‌های تقریباً 1 میلیون ساله در شرایط بهینه است. با این حال، یک مطالعه بعدی در سال 2013 نتوانست DNA را از حشرات حفظ شده در کوپال جدید هولوسن استخراج کند. در سال 1938، دیوید آتنبرو 12 ساله، یک قطعه کهربا حاوی موجودات ماقبل تاریخ را از خواهر خوانده‌اش دریافت کرد، که بعداً موضوع مستند بی‌بی‌سی او در سال 2004، ماشین زمان کهربا

برنامه ها

کهربا از دوران ماقبل تاریخ (دوره سولوتره) برای ساخت جواهرات و اشیاء زینتی، علاوه بر استفاده از آن در طب سنتی سنتی استفاده می‌شده است.

جواهرات

کهربا از عصر حجر در تولید جواهرات به کار گرفته شده است و قدمت آن به 13000 سال قبل می رسد. زیورآلات کهربایی در مقبره‌های میسنی و دیگر مکان‌های باستان‌شناسی در سراسر اروپا کشف شده است. کاربردهای معاصر شامل استفاده از آن در ساخت قطعات دهانی برای لوله های دود کردن و ابزارهای دمنده شیشه است. اهمیت فرهنگی و سنتی کهربا به ارزش گردشگری آن نیز کمک می‌کند، که نمونه آن نهادهایی مانند موزه کهربای پالانگا است که به این رزین فسیل‌شده اختصاص دارد.

کاربردهای دارویی تاریخی

کهربا سابقه طولانی در استفاده در طب عامیانه دارد که به خواص درمانی ادعا شده آن نسبت داده می شود. کهربا و عصاره‌های آن برای طیف وسیعی از درمان‌ها از دوران بقراط در یونان باستان استفاده می‌شد که در قرون وسطی ادامه داشت و تا اوایل قرن بیستم ادامه داشت.

گردنبند کهربا یک درمان سنتی اروپایی برای کولیک نوزادان یا ناراحتی‌های دندان درآوردن است، با ادعای خواص ضد درد ناشی از ضددرد. با این حال، هیچ مدرک علمی برای حمایت از اثربخشی این دارو یا روش تحویل آن وجود ندارد. آکادمی اطفال آمریکا و FDA هشدارهای شدیدی را در مورد استفاده از آنها صادر کرده اند و به خطرات خفگی و خفگی اشاره کرده اند.

عطر و عطر کهربا

در چین باستان، کهربا معمولاً در جشن‌های مهم سوزانده می‌شد. وقتی کهربا تحت شرایط کنترل شده حرارت داده شود، روغن کهربا به دست می‌آید که در طول تاریخ با دقت با اسید نیتریک ترکیب می‌شد تا "مشک مصنوعی" تولید شود - رزینی که با رایحه مشکی مشخص مشخص می‌شود. اگرچه سوزاندن کهربا رایحه مشخصه "چوب کاج" را منتشر می کند، محصولات عطرسازی مدرن معمولاً از کهربای فسیل شده واقعی استفاده نمی کنند، زیرا حداقل رایحه را تولید می کند. در عطرسازی، رایحه‌هایی که به عنوان "کهربا" نامیده می‌شوند، اغلب فرمول‌بندی و ثبت می‌شوند تا گرمای طلایی و مجلل مرتبط با فسیل را تداعی کنند.

رایحه "کهربا" در عطرسازی در اصل به دنبال تقلید رایحه عنبر و/یا رزین گیاهی labdanum بود. با این حال، به دلیل وضعیت در خطر انقراض نهنگ‌های اسپرم، رایحه "کهربا" در حال حاضر عمدتاً از لابدانوم گرفته می‌شود. اصطلاح "کهربا" به طور گسترده برای توصیف مشخصات رایحه ای گرم، مشک دار، غنی، عسل مانند و تا حدودی خاکی به کار می رود. بنزوئین یک جزء رایج در چنین فرمولاسیون هایی است که گاهی اوقات وانیل و میخک برای تقویت عطر ترکیب می شوند. عطرهای "کهربا" ممکن است با استفاده از ترکیبات مختلفی از لابدانوم، رزین بنزوئین، کوپال (نوعی رزین درختی که در تولید بخور استفاده می‌شود)، وانیل، رزین داممارا و/یا ترکیبات مصنوعی تولید شوند.

در سنت مسلمانان عرب، پروفایل‌های معطر محبوب شامل کهربا، یاس، چوب مشک و عود است.

رسانه نسوز

سوابق تاریخی نشان می‌دهد که گوته گهگاه از کهربا استفاده می‌کرد که از آن عدسی‌هایی برای مشاهده پدیده‌های نوری خاص ساخت. گوته با الهام از دست نوشته ای از تی جی سیبک در سال 1813 با عنوان "درباره انعکاس و شکست نور" تحقیقاتی در مورد پدیده های آنتوپتیک انجام داد. او تلاش کرد تا این پدیده ها را با استفاده از قطعات کهربایی که شخصا سوراخ کرده بود، بازتولید کند. یافته های اخیر از سال 2026 نشان داد که گوته دارای مجموعه ای متوسط ​​از 42 نمونه کهربا است. از این تعداد، 40 مورد در سال 2026 تحت معاینه دقیق قرار گرفتند که منجر به کشف دو مگس نماتوسران و یک مورچه منفرد شد.

مواد تقلیدی

رزین های معاصر که به عنوان تقلید استفاده می شوند:

• رزین Kauri، مشتق شده از درختان Agathis australis بومی نیوزلند.
• کوپال ها، که رزین های زیر فسیلی هستند، شامل گونه های آفریقایی و آمریکایی (کلمبیایی) هستند که از درختان خانواده Leguminosae، به ویژه جنس Hymenaea مشتق شده اند. این دسته همچنین شامل کهربای دومینیکن یا مکزیکی است که به عنوان رزین های فسیلی کلاس I طبقه بندی می شود. علاوه بر این، کوپال‌های مانیل (اندونزی) و نیوزیلند از درختانی از جنس Agathis، متعلق به خانواده Araucariaceae سرچشمه می‌گیرند.
• رزین‌های فسیلی اضافی شامل برمیت از برمه، رومانیت از رومانی، و simetite از سیسیل است.
• سایر رزین های طبیعی شامل موادی مانند سلولز یا کیتین هستند.

پلیمرهای مصنوعی استفاده شده به عنوان تقلید:

• شیشه رنگی، یک ماده معدنی، همراه با مواد مختلف سرامیکی دیگر.
• سلولوئید
• نیترات سلولز، که ابتدا در سال 1833 سنتز شد، محصولی است که از تصفیه سلولز با مخلوط نیتراسیون حاصل می شود.
• استیل سلولز، که در حال حاضر استفاده نمی شود.
• گالیت، همچنین به عنوان "شاخ مصنوعی" شناخته می شود، محصول تراکم کازئین و فرمالدئید است. دیگر نام‌گذاری‌های تجاری برای این ماده عبارتند از Alladinite، Erinoid، و Lactoid.
• کازئین یک پروتئین کونژوگه است که از پیش ساز آن، کازئینوژن تشکیل می شود.
• رزولان، یک نوع رزین فنولیک یا فنوپلاست، دیگر مورد استفاده فعلی نیست.
• رزین باکلیت، به‌ویژه رزین‌های فنولی از نوع رزول، که منشا آن آفریقا است، گاهی اوقات به‌طور گمراه‌کننده‌ای به عنوان "کهربای آفریقایی" به بازار عرضه می‌شود.
• رزین‌های کاربامید شامل رزین‌های ملامین، فرمالدئید و اوره فرمالدئید هستند.
• اپوکسی نوولاک، یک رزین فنولیک، به طور غیر رسمی به عنوان "کهربای عتیقه" نامیده می شود اما در حال حاضر مورد استفاده قرار نمی گیرد.
• پلی استرها، که اغلب به عنوان تقلید کهربا لهستانی استفاده می شوند، با استایرن ترکیب می شوند. به عنوان مثال، رزین های پلی استر غیر اشباع (پلیمال) توسط شرکت شیمیایی صنعتی "Organika" در Sarzyna، لهستان تولید می شود، در حالی که استومال توسط شرکت Laminopol تولید می شود. پلی برن که به عنوان "کهربای چسبیده" نیز شناخته می شود، به رزین های مصنوعی ساخته شده از تراشه های پیچ خورده اشاره دارد که در تضاد با کهربای اصلی است که ضایعات کوچکی به وجود می آورد. شرکت Reichhold "کهربای آفریقایی" (پلی استر، با سیناکریل احتمالاً نام دیگری برای همان رزین) تولید می کند. علامت تجاری Styresol یا رزین آلکیدی توسط Reichhold, Inc. در سال 1948 ثبت شد و در روسیه مورد استفاده قرار گرفت.
• پلی اتیلن
• رزین های اپوکسی
• پلی استایرن و پلیمرهای مشابه پلی استایرن مرتبط، که پلیمرهای وینیل هستند.
• رزین‌های نوع اکریلیک، که به‌عنوان پلیمرهای وینیل نیز طبقه‌بندی می‌شوند، به‌ویژه شامل پلی‌متیل متاکریلات (PMMA) هستند که تحت علائم تجاری مانند پلکسی گلاس و متاپلکس به بازار عرضه می‌شوند.

• آمولیت
• فهرست انواع کهربا
• مروارید
• مرجان گرانبها

مراجع

کتابشناسی

• بوگداساروف، آلبرت; بوگداساروف، ماکسیم (2013). "جعل و شبیه سازی از کهربا." در Kostjashova، Z. V. (ویرایش)، کهربا و تقلیدهای آن مجموعه مقالات کنفرانس علمی-عملی بین المللی، 27 ژوئن 2013 (به روسی). کالینینگراد: موزه کهربا کالینینگراد، وزارت فرهنگ (منطقه کالینینگراد، روسیه). ص 113. شابک 978-5-903920-26-6. بایگانی شده از نسخه اصلی در ۱۶ فوریه ۲۰۲۰. بازیابی شده 9 ژوئیه 2016.Matushevskaya، Aniela (2013). "رزین های طبیعی و مصنوعی: جنبه های منتخب ساختار و خواص." در Kostjashova, Z. V. (ویرایش)، کهربا و تقلیدهای آن مجموعه مقالات علمی ژوئن 2، مقالات علمی-راکتیك بین المللی 7 2013 (به روسی: کالینینگراد موزه فرهنگ، منطقه کالینینگراد، ص 113). 2016.واگنر-ویسیکا، اوا (2013). «تقلید کهربا از نگاه یک شیمیدان». در Kostjashova, Z. V. (ویرایش)، کهربا و تقلیدهای آن: مجموعه مقالات کنفرانس علمی و عملی بین المللی، 27 ژوئن 2013 (به روسی). کالینینگراد: موزه کهربا کالینینگراد، وزارت فرهنگ (منطقه کالینینگراد، روسیه)، ص. 113. شابک 978-5-903920-26-6. بایگانی شده از نسخه اصلی در ۱۶ فوریه ۲۰۲۰.بازیابی شده 9 ژوئیه 2016.
  • بسیاری از ارجاعات تاریخی متن کامل در مورد کهربا تئوفراستوس، جورج فردریک کونز، و ویژه کهربای بالتیک وجود دارد.
  • Webmineral در مورد کهربا خواص فیزیکی و اطلاعات کانی شناسی
  • NY Times زنبور منقرض شده ۴۰ میلیون ساله در کهربای دومینیکن