Averroes

ابن رشد (14 آوریل 1126 - 11 دسامبر 1198)، معروف به لاتین Averroes، یک فقیه و حقوقدان اندلسی با تخصص گسترده در رشته‌های فکری متعدد بود. این رشته ها شامل فلسفه، الهیات، پزشکی، نجوم، فیزیک، روانشناسی، ریاضیات، عصب شناسی، فقه اسلامی و زبان شناسی بود. او بیش از 100 کتاب و رساله تألیف کرد. مشارکت‌های فلسفی او بویژه شامل تفاسیر گسترده‌ای درباره ارسطو است. در نتیجه، نام‌های «مفسر» و «پدر عقل‌گرایی» را در جهان غرب به دست آورد.

ابن رشد (14 آوریل 1126 - 11 دسامبر 1198)، لاتینی شده به نام Averroes، چند ریاضیات و حقوقدان اندلسی بود که در زمینه های مختلف فکری، از جمله فلسفه، الهیات، پزشکی، نجوم، روانشناسی، علوم و معارف اسلامی، علوم و معارف اسلامی تبحر داشت. حقوق و زبان شناسی نویسنده بیش از 100 کتاب و رساله، آثار فلسفی او شامل تفسیرهای متعددی درباره ارسطو است که به همین دلیل در جهان غرب به عنوان «مفسر» و «پدر عقل‌گرایی» شناخته می‌شود.

آوروئس به شدت از ارسطوگرایی دفاع می‌کرد و تلاش می‌کرد تا آنچه را که می‌دانست، به‌عنوان عقیده خود بازگرداند. او به طور فعال تمایلات نوافلاطونی را که در میان دانشمندان پیشین مسلمان از جمله فارابی و ابن سینا رایج بود به چالش کشید. علاوه بر این، او از مطالعه فلسفه دفاع کرد و از آن در برابر نقد متکلمان اشعری مانند غزالی دفاع کرد. آوروئس مدعی بود که فلسفه نه تنها در اسلام جایز است، بلکه برای نخبگان فکری خاص نیز واجب است. وی همچنین اظهار داشت که متون کتاب مقدس باید هر زمان که به نظر می رسد با نتایج به دست آمده از عقل و تحقیق فلسفی در تضاد باشند، باید تحت تفسیر تمثیلی قرار گیرند. در فقه اسلامی، او بدایة المجتهد را تألیف کرد، اثری که به بررسی تمایزات میان مکاتب حقوقی اسلامی و اصول زیربنایی که این تغییرات را ایجاد کرده است، می‌پردازد. در حوزه پزشکی، او نظریه جدیدی از سکته مغزی را ارائه کرد، توصیف اولیه علائم و نشانه های بیماری پارکینسون را ارائه کرد و به طور بالقوه اولین کسی بود که شبکیه را به عنوان جزء چشمی مسئول درک نور شناسایی کرد. رساله پزشکی او، الکلیات فی الطب، که متعاقباً به لاتین ترجمه شد و به عنوان Colliget شناخته شد، برای چندین قرن به عنوان یک کتاب درسی اساسی در اروپا خدمت کرد.

میراث آوروئس در جهان اسلام نسبتاً متواضعانه باقی ماند، هم از نظر عوامل وجهی و هم قابل انتساب. برعکس، در جهان غرب، آوروئس به خاطر تفسیرهای جامع خود درباره ارسطو، که تعداد قابل توجهی از آنها به لاتین و عبری ترجمه شد، شهرت یافت. این ترجمه‌های مجموعه او، علاقه‌ی دانشمندان اروپای غربی را به ارسطو و دیگر فیلسوفان یونانی احیا کرد، حوزه‌ای که پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی عمدتاً نادیده گرفته شد. ایده‌های فلسفی او مناقشات قابل‌توجهی را در مسیحیت لاتین برانگیخت و جنبش فلسفی متمایزی به نام «آوروئیسم» را آغاز کرد که بر اساس نوشته‌های گسترده‌اش بود. تز او در مورد وحدت عقل، که فرض می‌کرد همه انسان‌ها دارای یک عقل واحد هستند، به عنوان یکی از برجسته‌ترین و بحث‌انگیزترین آموزه‌های آوروئیستی در غرب ظاهر شد. کلیسای کاتولیک رسماً آثار او را در سال 1270 و دوباره در سال 1277 محکوم کرد. علیرغم تضعیف این محکومیت ها و انتقادات مداوم توماس آکویناس، آوروئیسم لاتین تا قرن شانزدهم پیروان خود را حفظ کرد.

نامگذاری

نام کامل عربی ترجمه شده ابن رشد «ابو الولید محمد بن احمد بن رشد» است. گاهی اوقات، نام الحفید ("نوه") به نام او الصاق می شود تا او را از پدربزرگش که قاضی و فقیه مشهوری بود متمایز کند. نام "Averroes" بیانگر ترجمه لاتین قرون وسطایی "ابن رشد" است، که از تلفظ اسپانیایی نام اصلی عربی، جایی که "ابن" به "آبن" یا "آون" تبدیل شده است، نشات گرفته است. گونه‌های دیگر زبان‌شناختی اروپایی نام او شامل «ایبین-روزدین»، «فیلیوس رزادیس»، «ابن-روسید»، «بن-راکسید»، «ابن-رسود»، «دن-رسچد»، «ابن رصد»، «ابن-رصد»، «ابن-روسد»، «آونروسدیس»، «آون‌رُست»، «آون‌رُسِد»، «آونروسدی»، "Avenroyth" و "Averroysta".

بیوگرافی

زندگی اولیه و آموزش

اطلاعات محدودی در مورد اوایل زندگی Averroes در دسترس است. محمد بن احمد بن محمد بن رشد در ۱۴ آوریل ۱۱۲۶ (۵۲۰ هجری قمری) در قرطبه به دنیا آمد. خانواده او به دلیل خدمات عمومی گسترده، به ویژه در سمت های قانونی و مذهبی، شهرت برجسته ای در داخل شهر داشتند. پدربزرگش، ابوالولید محمد (متوفی 1126)، به عنوان قاضی اعظم (قادی) قرطبه و امام جماعت مسجد بزرگ قرطبه در دوران آلموراوی خدمت می کرد. در حالی که پدرش، ابوالقاسم احمد، به اندازه پدربزرگش شهرت نداشت، او همچنین سمت قاضی اعظم را برعهده داشت تا اینکه در سال 1146 آلموحد جانشین آلموحد شد.

زندگی‌نامه‌نویسان سنتی، تحصیلات آوروس را استثنایی توصیف می‌کنند که شامل مطالعات اولیه در حدیث (سنت‌های پیامبر اسلام محمد)، فقه، پزشکی و الهیات است. او در فقه مالکی نزد حافظ ابومحمد بن رزق و در حدیث را نزد ابن باشکوال، شاگرد جد اوروس، آموخت. پدرش او را در فقه بیشتر آموزش داد، مخصوصاً در رابطه با مؤتة امام مالک، که بعداً اوروس آن را حفظ کرد. مطالعات پزشکی او زیر نظر ابوجعفر جریم التجیل انجام شد که احتمالاً او را نیز فلسفه می‌آموزد. اوروس با نوشته‌های فیلسوف ابن باجه (Avempace) آشنا بود و احتمالاً آشنایی شخصی داشت یا از او سرپرستی می‌گرفت. او در یک گردهمایی منظم فکری در سویل شرکت کرد که شامل فیلسوفان، پزشکان و شاعران از جمله ابن طفیل، ابن زهر و خلیفه آینده ابویوسف یعقوب بود. او همچنین به کلام کلام مکتب اشعری پرداخت، هرچند بعدها به منتقد آن پرداخت. به گفته‌ی ابن‌العبار، زندگی‌نامه‌نویس قرن سیزدهم خود، آوروس تمایل بیشتری به مطالعه حقوق و اصول آن (اصول) نسبت به حدیث نشان داد و به‌ویژه در خلاف (اختلاف‌ها و مجادلات در فقه اسلامی) برتری داشت. ابن العبار علاوه بر این به علاقه اوروس به «علوم پیشینیان» اشاره کرد، که احتمالاً به فلسفه و علوم کلاسیک یونان اشاره دارد.

حرفه

در سال 1153، آوروئس در مراکش، پایتخت خلافت المحد (مراکش کنونی) ساکن شد، جایی که مشاهدات نجومی انجام داد و در ابتکار المحاد برای تأسیس دانشکده‌های جدید مشارکت داشت. هدف او کشف قوانین فیزیکی حاکم بر حرکات نجومی بود که فراتر از قوانین ریاضی محض درک شده در آن دوره بود. با این حال، این تحقیق موفقیت آمیز نبود. او در طول مدت اقامت خود در مراکش، احتمالاً با ابن طفیل، فیلسوف برجسته، نویسنده حی بن یقدان و پزشک دربار مواجه شد. با وجود اختلافات فلسفی، اوروس و ابن طفیل دوستی برقرار کردند.

در سال 1169، ابن طفیل مقدمه اوروس را با خلیفه المحد، ابویعقوب یوسف، تسهیل کرد. بر اساس گزارش قابل توجه عبدالواحد المراکوشی، مورخ، خلیفه در مورد وجود ابدی یا منشأ موقتی آسمان ها از اوروس سؤالی مطرح کرد. Averroes با درک ماهیت بحث برانگیز تحقیق و ترس از عواقب احتمالی یک پاسخ نادرست، در ابتدا از پاسخ دادن خودداری کرد. خلیفه متعاقباً دیدگاه‌های افلاطون، ارسطو و فیلسوفان مسلمان مختلف را در این زمینه تشریح کرد و با ابن طفیل گفتگو کرد. این نشان دادن دانش و دانش، به آوروس اطمینان داد، او سپس نظرات خود را در این مورد بیان کرد و از این طریق خلیفه را تحت تأثیر قرار داد. آوروس به نوبه خود به همان اندازه تحت تأثیر ابویعقوب قرار گرفت و بعداً به «افرادی در آموختن خلیفه من گمان نمی‌کردم» اشاره کرد.

به دنبال این مقدمه، آوروس تا زمان مرگ خلیفه در سال 1184 مورد لطف ابویعقوب قرار گرفت. ابن طفیل، دومی پیشنهاد کرد که اووروس وظیفه تبیین را بر عهده بگیرد. این آغاز تفسیرهای گسترده آوورس بر ارسطو بود، با مشارکت اولیه او در این زمینه به سال 1169.

در همان سال، Averroes به عنوان qadi (قاضی) در سویل منصوب شد. در سال 1171، او نقش قادی را در شهر زادگاهش قرطبه بر عهده گرفت. او در مقام قاضی به قضاوت قضاوت و صدور فتواهای مبتنی بر شریعت پرداخت. با وجود سایر وظایف و سفرهای گسترده‌اش در سراسر امپراتوری المحاد، تولیدات ادبی او در این دوره شدت گرفت. او همچنین از سفرهای خود برای انجام تحقیقات نجومی استفاده کرد. تعداد قابل توجهی از آثار او که بین سال‌های 1169 و 1179 سروده شده‌اند، به جای کوردوبا، سویل را به‌عنوان محل سروده‌شان نشان می‌دهند. در سال 1179 او دوباره به عنوان قادی در سویل منصوب شد. او در سال 1182 جانشین دوستش ابن طفیل به عنوان پزشک دربار شد. بعداً در همان سال، او به منصب قاضي ارشد قرطبه ارتقا يافت، سپس تحت كنترل طيفاي سويل، يك مقام محترم كه قبلاً توسط پدربزرگش اداره مي‌شد.

در سال 1184 خلیفه ابویعقوب درگذشت و ابویوسف یعقوب جانشین او شد. در ابتدا، Averroes لطف سلطنتی را حفظ کرد، اما موقعیت او به طرز چشمگیری در سال 1195 تغییر کرد. او با اتهامات مختلفی روبرو شد و متعاقباً توسط دادگاهی در کوردوبا محاکمه شد. دادگاه دکترین‌های او را محکوم کرد، سوزاندن نوشته‌هایش را اجباری کرد و او را به لوسنا، شهری مجاور تبعید کرد. در حالی که شرح حال نویسان اولیه توهین احتمالی به خلیفه را در آثارش به عنوان دلیل رسوایی او مطرح کردند، محققان معاصر عمدتاً آن را به عوامل سیاسی نسبت می دهند. دایره‌المعارف اسلام نشان می‌دهد که خلیفه از Averroes فاصله گرفت تا بیعت علما ارتدوکس‌تری را که المنصور برای لشکرکشی‌های نظامی خود علیه پادشاهی‌های مسیحی حمایت می‌کردند، تضمین کند. مجید فخری، مورخ فلسفه اسلامی، همچنین به نقش مهم فشار عمومی از سوی فقهای سنتی مالکی که مخالف اورروس بودند، اشاره کرد.

پس از مدتی چند سال، اوروس در دربار مراکش اعاده شد و بار دیگر از لطف خلیفه برخوردار شد. او اندکی پس از آن در 11 دسامبر 1198 (مصادف با 9 صفر سال 595 در تقویم اسلامی) در گذشت. دفن اولیه او در شمال آفریقا انجام شد. پس از آن، بقایای او برای دومین تشییع جنازه به قرطبه منتقل شد که با حضور عارف و فیلسوف صوفی آینده ابن عربی (1165-1240) برگزار شد.

کار می کند

آوروئس نویسنده ای پرکار بود که به گفته فخری، آثارش «تنوع بیشتری از موضوعات را در بر می گرفت» نسبت به سایر پیشینیان شرقی او، که شامل فلسفه، پزشکی، فقه یا نظریه حقوقی و زبان شناسی می شد. اکثر نوشته‌های او شامل شرح‌ها یا ترجمه‌هایی از آثار ارسطو بود که، به‌ویژه آثار گسترده، غالباً بینش‌های اصلی فلسفی او را در بر می‌گرفت. ارنست رنان، نویسنده فرانسوی، مستند کرد که آوروئس حداقل 67 اثر اصلی، از جمله 28 اثر در فلسفه، 20 در پزشکی، 8 در مورد حقوق، 5 در الهیات، و 4 اثر در دستور زبان، علاوه بر تفسیرهای خود بر بیشتر مجموعه ارسطو و تفسیر او بر جمهوری افلاطون ارائه کرد. بسیاری از آثار اصلی عربی آوروس باقی نمانده است، اگرچه ترجمه آنها به عبری یا لاتین باقی مانده است. به عنوان مثال، تنها "چند دست خطی عربی باقی مانده است" برای تفسیرهای طولانی او بر ارسطو.

تفسیرهای ارسطو

آوروس تقریباً بر تمام آثار موجود ارسطو تفسیرهایی نوشت. تنها استثنا سیاست بود، که او به آن دسترسی نداشت و باعث شد به جای آن، تفسیرهایی بر جمهوری افلاطون بنویسد. او تفاسیر خود را به سه نوع دسته بندی کرد که محققان امروزی آن را به عنوان کوتاه، وسط و طول تعیین کرده اند. اکثر تفاسیر کوتاه (جامی) در اوایل کار او تولید شد و خلاصه‌های مختصری از آموزه‌های ارسطویی ارائه کرد. تفاسیر میانی (talkhis) جملاتی را ارائه می‌کردند که برای شفاف‌سازی و ساده‌سازی متون اصلی ارسطو طراحی شده بودند. این تفاسیر میانی احتمالاً در پاسخ به شکایات حامی او، خلیفه ابو یعقوب یوسف، در مورد دشواری درک نوشته‌های اصلی ارسطو، و برای کمک به دیگرانی که با چالش‌های مشابهی روبرو هستند، نوشته شده‌اند. تفاسیر طولانی (تفسیر یا شرح) که تحلیل سطر به سطر است، شامل متن کامل آثار اصلی همراه با بررسی دقیق هر سطر بود. تفاسیر طولانی که با جزئیات گسترده و تفکر اصلی مهم مشخص می شود، احتمالاً برای مخاطب عام در نظر گرفته نشده بود. فقط پنج اثر ارسطو هر سه نوع تفسیر را دریافت کردند: فیزیک، متافیزیک، درباره روح، درباره آسمان، و تجزیه و تحلیل پسین.

آثار فلسفی مستقل

آوروس همچنین رساله‌های فلسفی مستقلی از جمله درباره عقل، درباره قیاس، در رابطه با عقل فعال، در زمان، درباره کره‌ی آسمانی و موضوع، و درباره‌ی عقل فعال نوشت. علاوه بر این، او چندین اثر جدلی نوشت: مقاله در رویکرد فارابی به منطق، در مقایسه با ارسطو، مسائل متافیزیکی پرداخته شده در کتاب شفا ابن سینا و ابطال طبقه بندی وجودی ابن سینا.

الهیات اسلامی

فلسفه سیاسی

آوروس فلسفه سیاسی خود را در تفسیر خود بر جمهوری افلاطون بیان می کند. او مفاهیم خود را با اندیشه افلاطونی و سنت اسلامی ترکیب می‌کند و دولت ایده‌آل را کشوری می‌داند که بر اساس قوانین اسلامی (شریعت) بنا شده است. تفسیر او از فیلسوف-شاه افلاطون با تفسیر فارابی مطابقت دارد و این شخصیت را با امام، خلیفه و شارع حکومت یکی می داند. ترسیم ویژگی‌های فیلسوف-شاه توسط آوروئس منعکس‌کننده ویژگی‌های فارابی است که شامل عشق عمیق به دانش، حافظه استثنایی، اشتیاق به یادگیری، وفاداری به حقیقت، بیزاری از زیاده‌روی‌های نفسانی، بی‌علاقگی به انباشت ثروت، بزرگواری، شجاعت، شجاعت و قدرت، شجاعت، شجاعت، شجاعت، شجاعت، شجاعت، قدرت و قدرت است. میان مدت". Averroes معتقد است که حتی زمانی که فیلسوفان قادر به حکومت مستقیم نیستند - وضعیتی که در دوران او در امپراتوری های آلموراویید و آلموحد رایج بود - آنها اقتضای تأثیر بر حاکمان را در جهت تحقق دولت ایده آل حفظ می کنند.

آوروس دو رویکرد تربیتی اصلی را برای القای فضیلت در شهروندان و همشهریان شناسایی می کند: اقناع، که شامل فنون بلاغی، دیالکتیکی و نمایشی است، نشان دهنده روش ذاتی است. با این وجود، اجبار برای افرادی که به تلاش‌های متقاعدکننده واکنش نشان نمی‌دهند، مانند دشمنان دولتی، ضروری می‌شود. در نتیجه، او جنگ را به عنوان آخرین راه حل مشروعیت می بخشد و این موضع را با استدلال های قرآنی اثبات می کند. بنابراین او معتقد است که رهبری مؤثر دولت و دفاع مستلزم وجود حاکمی است که هم خرد و هم شجاعت داشته باشد.

آوروئس با تکرار افلاطون از مشارکت عادلانه زنان با مردان در اداره دولتی حمایت می کند که شامل نقش هایی به عنوان سرباز، فیلسوف و حاکم می شود. وی با ابراز تأسف از محدودیت نقش‌های عمومی زنان در جوامع اسلامی معاصر، اظهار داشت که چنین محدودیت‌هایی بر رفاه کلی دولت تأثیر مخربی می‌گذارد.

آوروئس با مفهوم انحطاط دولت افلاطون موافق بود. او این موضوع را با اشاره به تبدیل خلافت راشدین، که به طور سنتی در اسلام سنی به عنوان دولت نمونه تحت حکومت «خلفای به حق هدایت شده» به یک نهاد سلسله ای تحت رهبری معاویه، بنیانگذار سلسله امویان تلقی می شود، نشان داد. بعلاوه، وی اظهار داشت که امپراتوری های الموراوید و الموحد، که در ابتدا به عنوان دولت های ایده آل بر اساس اصول شریعت تأسیس شدند، متعاقباً از طریق مراحل تیموکراسی، الیگارشی، دموکراسی، و در نهایت، استبداد به وجود آمدند.

تغییرات در فقه اسلامی

در طول دوران حرفه‌ای خود به‌عنوان قاضی و فقیه، آوروئس عمدتاً مطابق با مکتب شریعت اسلامی مالکی، که در دوران او در اندلس و غرب جهان اسلام تسلط داشت، قضاوت می‌کرد و فتوا صادر می‌کرد. با این وجود، او غالباً قضاوت مستقلی از خود نشان می‌داد و گهگاه با «اجماع مردم مدینه» که یک اصل سنتی مکتب مالکی است، مخالفت می‌کرد. او در بدایة المجتهد که اثری مهم در فقه اسلامی است، نه تنها تمایزات میان مکاتب مختلف حقوق اسلامی را ترسیم کرد، بلکه کوشید تا چارچوبی نظری برای درک منشأ و ناگزیر بودن این اختلافات ارائه دهد. با وجود تمام مکاتب حقوقی اسلامی که اصول بنیادین خود را از قرآن و حدیث استخراج می‌کنند، آوروس «علل‌هایی را که مستلزم تفاوت‌ها هستند» شناسایی کرد (الاصباب اللاتی اوجبات الاخطیلاف). این علل شامل تنوع در تفسیر کتاب مقدس به طور گسترده یا خاص، در تفسیر دستورات کتاب مقدس به عنوان واجب یا صرفاً توصیه شده، یا ممنوعیت ها به عنوان دلسردی یا ممنوعیت مطلق، در کنار ابهامات ذاتی در اصطلاحات یا عبارات زبانی است. Averroes همچنین خاطرنشان کرد که استفاده از قیاس (استدلال بر اساس قیاس) می تواند منجر به نظرات حقوقی متفاوتی شود، زیرا حقوقدانان ممکن است در رابطه با قیاس های خاص بحث کنند یا با استنباط های قیاسی متضاد مواجه شوند.

فلسفه طبیعی

نجوم

به پیروی از Avempace و ابن طفیل، Averroes سیستم بطلمیوسی را مورد ارزیابی انتقادی قرار داد و از استدلال‌های فلسفی برای رد استفاده از موارد غیرعادی و epicycles در توضیح حرکات ظاهری ماه، خورشید و سیارات استفاده کرد. او ادعا کرد که این اجرام آسمانی حرکت یکنواخت و کاملاً دایره‌ای در اطراف زمین نشان می‌دهند که مطابق با اصول ارسطویی است. Averroes سه دسته از حرکات سیاره را مطرح کرد: آنهایی که با چشم غیر مسلح قابل تشخیص هستند، آنهایی که نیاز به مشاهده ابزاری دارند، و آنهایی که صرفاً از طریق استدلال فلسفی قابل تشخیص هستند. اوروس این نظریه را مطرح کرد که رنگ آمیزی غیرشفاف متناوب ماه ناشی از تغییرات در ضخامت آن است، با نواحی متراکم‌تر که نور خورشید بیشتری را نسبت به نواحی نازک‌تر جذب می‌کنند و در نتیجه منعکس می‌کنند. این فرضیه در میان دانشمندان اروپایی تا قرن هفدهم ادامه داشت تا مشاهدات گالیله از نقاط قمری را توضیح دهد، و چهره هایی مانند آنتوان گودین در نهایت در سال 1668 پذیرفتند که این پدیده ها به طور قابل قبولی به کوه های ماه نسبت داده می شوند. هم اوروس و هم ابن باجا لکه های خورشیدی را مشاهده کردند که آنها را به عنوان گذر زهره و عطارد از روی قرص خورشید نسبت به زمین تفسیر کردند. در سال 1153، او رصدهای نجومی را در مراکش انجام داد و به ستاره Canopus (به عربی: Suhayl) اشاره کرد که از عرض جغرافیایی زادگاهش اسپانیا قابل مشاهده نبود. این مشاهدات در تأیید استدلال ارسطو برای زمین کروی بود.

آوروئس تشخیص داد که ستاره شناسان معاصر عربی و اندلسی عمدتاً در نجوم "ریاضی" مشغول هستند، که در عین اینکه پیش بینی های محاسباتی دقیق را تسهیل می کند، فاقد توضیح فیزیکی جامع برای عملکرد کیهان است. او معروف است که "نجوم زمان ما هیچ حقیقتی ارائه نمی دهد، بلکه فقط با محاسبات موافق است و نه با آنچه که وجود دارد." در نتیجه، او به اصلاح نجوم کوشید تا آن را با فیزیک، به ویژه فیزیک ارسطویی هماهنگ کند. تفسیر گسترده او بر متافیزیک ارسطو اصول اساسی اصلاحات پیشنهادی او را تشریح می کند. با این حال، او بعداً به شکست این تلاش‌ها اذعان کرد. او اعتراف کرد که زمان کافی یا تخصص کافی برای تطبیق حرکات مشاهده شده سیاره با اصول ارسطویی ندارد. علاوه بر این، ناآشنایی او با آثار ادوکسوس و کالیپوس به این معنی بود که او عناصر زمینه ای مهم در برخی از نوشته های نجومی ارسطو را نادیده گرفت. با این وجود، کمک های او به طور قابل توجهی بر ستاره شناس نورالدین البیتروجی (متوفی 1204) تأثیر گذاشت که بسیاری از اصول اصلاحی Averroes را پذیرفت و با موفقیت سیستم نجومی اولیه مبتنی بر فیزیک ارسطویی را پیشنهاد کرد.

فیزیک

آوروئس از روش شناسی استقرایی فاصله گرفت، سپس توسط البیرونی در جهان اسلام پیش رفت و با فیزیک معاصر همسو شد. در عوض، همانطور که روت گلاسنر، مورخ علم توصیف می کند، آوروئس به عنوان یک دانشمند «تفسیری» عمل می کرد و نظریه های بدیعی در مورد طبیعت از طریق درگیری انتقادی با متون قبلی، به ویژه متون ارسطو ایجاد می کرد. در حالی که این رویکرد اغلب منجر به نمایش او به عنوان یکی از طرفداران غیراصلی ارسطو می شد، گلاسنر ادعا می کند که کمک های آوورس به فیزیک به طور قابل توجهی نوآورانه بود، به ویژه شرح های مفصل او در مورد مینیما طبیعی ارسطو و در مورد حرکت که به عنوان فرم فلوئنس مفهوم سازی شد. این مفاهیم متعاقباً در سنت فکری غربی مورد توجه قرار گرفت و به طور قابل توجهی بر تکامل گسترده‌تر فیزیک تأثیر گذاشت.

روانشناسی

آوروئس نظریه‌های روان‌شناختی خود را در سه تفسیر درباره درباره روح ارسطو بیان کرد. هدف اولیه او تبیین عقل انسان از طریق تحقیق فلسفی و تفسیر مفاهیم ارسطویی بود. موضع Averroes در مورد این موضوع به طور قابل توجهی در طول حرفه خود تکامل یافته است. او در کار اولیه خود، تفسیر کوتاه، فرضیه ابن باجه را پذیرفت که «عقل مادی» تصاویر حسی خاصی را که فرد تجربه می کند، حفظ می کند. سپس این تصاویر پایه و اساس «یکپارچگی» را توسط یک «عقل عامل» جهانی تشکیل می دهند، فرآیندی که پس از تکمیل، دانش جهانی این مفهوم را به فرد اعطا می کند. متعاقباً، در تفسیر میانی خود، آوروئس به سمت دیدگاه فارابی و ابن سینا تغییر جهت داد و چنین اظهار داشت که عقل فاعل به انسان ها ظرفیتی برای فهم جهانی می بخشد که او آن را عقل مادی می داند. زمانی که فرد تعاملات تجربی کافی با یک مفهوم خاص را جمع آوری کرد، این ظرفیت فعال می شود و دانش جهانی را اعطا می کند.

در کار پایانی خود، تفسیر طولانی، Averroes یک نظریه جایگزین ارائه کرد که متعاقباً "وحدت عقل" نامیده شد. در این چارچوب، او ادعا کرد که یک عقل مادی منحصر به فرد وجود دارد که بین تمام بشریت مشترک است و کاملاً متمایز از بدن فردی انسان است. برای توضیح تنوع افکار فردی، Averroes مفهوم fikr را معرفی کرد - که در لاتین به عنوان cogitatio ارائه می شود - یک فرآیند مغزی که شامل "در نظر گرفتن فعال چیزهای خاص" است که یک فرد با آن مواجه می شود نه دانش جهانی. این نظریه بحث های قابل توجهی را در مورد معرفی نوشته های Averroes به اروپای مسیحی برانگیخت، به ویژه توماس آکویناس را بر آن داشت تا در سال 1229 نقدی جامع با عنوان در مورد اتحاد عقل در برابر Averroists بنویسد.

پزشکی

اگرچه نوشته‌های پزشکی Averroes دانش نظری عمیقی از پزشکی معاصر را نشان می‌دهد، تجربه عملی او به عنوان یک پزشک احتمالاً محدود بود. خود او در یکی از متن‌هایش گفته است که «جدای از خودم، اقوام یا دوستانم زیاد تمرین نکرده‌ام». در حالی که او سمت یک پزشک سلطنتی را بر عهده داشت، مدارک و آموزش‌های او عمدتاً نظری بود. رساله پزشکی او، الکلیات فی الطب، تا حد زیادی به دکترین پزشکی جالینوسی که توسط جالینوس پزشک و نویسنده بانفوذ یونانی قرن دوم تأسیس شد، پایبند بود. این آموزه فرض می‌کرد که تعادل چهار شوخ طبعی - خون، صفرای زرد، صفرای سیاه و بلغم - برای سلامت انسان ضروری است. از جمله آثار اصلی آوروس، بینش او در مورد شبکیه است. او ممکن است اولین کسی باشد که شبکیه را به جای عدسی به عنوان جزء چشمی مسئول درک نور شناسایی کرده است. در حالی که محققان معاصر در مورد تفسیر دقیق اظهارات او در کلیات خود بحث می کنند، Averroes در تفسیر خود بر احساس و حساسیت ارسطو مشاهدات مشابهی را بیان می کند: "درونی ترین لایه های چشم [شبکیه شبکیه] باید دقیقاً مانند طنز چشم، نور را دریافت کند. نور از هوا."

یک انحراف بیشتر از نظریه‌های پزشکی جالینوسی و معاصر، توصیف آوروس از سکته مغزی است که منشا آن مغز است و ناشی از انسداد شریانی بین قلب و مغز است. این توضیح بیشتر از نظریه جالینوس که آن را به انسداد بین قلب و اطراف بدن نسبت می‌دهد، با درک پزشکی کنونی از این بیماری همخوانی دارد. علاوه بر این، Averroes شرح اولیه علائم و نشانه های بیماری پارکینسون را در Kulliyat خود ارائه کرد، اگرچه نام خاصی برای این بیماری تعیین نکرد.

میراث

در سنت یهودی

میمونیدس (متوفی 1204) در میان دانشمندان اولیه یهودی که نوشته‌های Averroes را با اشتیاق قابل‌توجهی پذیرفتند، برجسته است و خاطرنشان می‌کند که او «اخیراً همه آنچه را که Averroes بر روی آثار ارسطو نوشته بود دریافت کرده است» و تأیید می‌کند که Averroes «بسیار درست بوده است». در طول قرن سیزدهم، چندین نویسنده یهودی، مانند ساموئل بن تیبون در رساله نظر فیلسوفان، یهودا بن سلیمان هاکوهن در جلد جستجوی حکمت و شم توف بن فلاکرا به طور گسترده از متن Aver استفاده کردند. جوزف بن کاسپی اولین ترجمه جامع یهودی از تفاسیر اوروس بر ارگانون ارسطو را در سال 1232 به پایان رساند. متعاقباً، در سال 1260، موسی بن تیبون ترجمه هایی را منتشر کرد که تقریباً تمام تفاسیر آورروس و گزیده ای از رساله های پزشکی او را در بر می گرفت. آورروئیسم یهودی در قرن چهاردهم به اوج خود رسید و شخصیت‌های یهودی با نفوذی مانند Kalonymus ben Kalonymus اهل آرل، فرانسه، Todros Todrosi از آرل، Elia del Medigo از Candia، و Gersonides of Languedoc ترجمه می‌کردند یا به‌طور قابل‌توجهی تحت تأثیر مشارکت‌های فکری Averroesو شکل‌دهی به آنها شکل می‌گرفت. آبراهام بیباگو با استناد به اقتدار Averroes ادعا کرد که یونانیان بینش های علمی و فلسفی خود را از سنت های یهودی گرفته اند.

در سنت اسکولاستیک لاتین

آوروس از طریق تفسیرهای جامع خود بر ارسطو تأثیر اولیه خود را بر غرب مسیحی اعمال کرد. پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی، اروپای غربی دوره‌ای از پسرفت فرهنگی را تجربه کرد که منجر به ناپدید شدن تقریباً کامل میراث فکری دانشمندان یونانی کلاسیک، از جمله آثار ارسطو شد. تفاسیر Averroes که به لاتین ترجمه شد و در طول قرن سیزدهم به اروپای غربی معرفی شد، تفاسیر معتبری از مشارکت های فلسفی ارسطو ارائه کرد و بدین وسیله دسترسی به این دانش از دست رفته را بازگرداند. تأثیر عمیق این تفاسیر باعث شد که Averroes معمولاً در متون مسیحی لاتین به‌عنوان «مفسر» نامیده می‌شود، نه با نام خاص خود. او همچنین به عنوان "پدر آزاداندیشی و بی ایمانی" و "پدر خردگرایی" شناخته شده است.

مایکل اسکات (1175 - ج. 1232) ترجمه لاتین مجموعه‌های Averroes را آغاز کرد و تفسیرهای گسترده‌ای را بر روی فیزیک، متافیزیک، On، On، و On، On، On و On، On، On و On،

مایکل اسکات آغاز کرد. در کنار تفاسیر میانی و مختصر متعدد، که در سال 1217 در پاریس و تولدو آغاز شد. متعاقباً، سایر دانشمندان اروپایی، از جمله هرمانوس آلمانوس، ویلیام دو لونا، و آرمنگو از مونپلیه، آثار دیگری از آوروئس را ترجمه کردند، گهگاهی با کمک همکاران یهودی. اندکی پس از آن، نوشته‌های Averroes به طور گسترده در میان دانشمندان مسیحی در سنت مکتبی منتشر شد. خروجی فکری او گروهی از طرفداران متعهد را پرورش داد که به آورویست های لاتین معروف شدند. پاریس و پادوآ با طرفداران برجسته قرن سیزدهم مانند سیگر از برابانت و بوئتیوس از داچیا به عنوان مراکز مهم آوروئیسم لاتین ظهور کردند.

مقامات کلیسای کاتولیک رومی با مخالفت با گسترش آوروئیسم پاسخ دادند. در سال 1270، اتین تمپیر، اسقف پاریس، 15 آموزه را محکوم کرد - که بسیاری از آنها ریشه در تفکر ارسطویی یا آورویستی داشتند - و ناسازگاری آنها با اصول کلیسایی را تأیید کرد. هفت سال بعد، در سال 1277، به دستور پاپ جان بیست و یکم، تمپیر محکومیت دیگری صادر کرد، این پایان نامه شامل 219 پایان نامه برگرفته از جریان های فکری مختلف، عمدتاً از آموزه های ارسطو و آوروئس است.