George Berkeley

الهیات

برکلی به‌عنوان یک مسیحی مؤمن معتقد بود که خدا به‌عنوان علت مستقیم و بی‌واسطه همه تجربیات بشری عمل کرده است.

برکلی مستقیماً به تحقیق در مورد منشأ خارجی داده‌های حسی متنوع در دسترس افراد پرداخت. هدف او این بود که نشان دهد که محسوسات نمی توانند از اشیاء مادی سرچشمه بگیرند، با توجه به اینکه آنچه که به طور متعارف "اشیاء" نامیده می شود - و به اشتباه از محسوسات ما متمایز است - کاملاً توسط خود محسوسات تشکیل شده است. بنابراین، یک منبع خارجی جایگزین برای تنوع بی حد و حواس باید وجود داشته باشد. برکلی به این نتیجه رسید که این منبع فقط می تواند خدا باشد که این احساسات را به عنوان نشانه ها و نمادهایی برای انتقال پیام الهی به بشریت منتقل می کند.

استدلال برکلی برای وجود خدا به صورت زیر ارائه شده است:

"صرف نظر از کنترلی که بر افکارم اعمال می کنم، مشاهده می کنم که ایده هایی که واقعاً از طریق حواس درک می شوند، وابستگی مشابهی به اراده من نشان نمی دهند. به عنوان مثال، وقتی چشمانم را در نور روز باز می کنم، قدرت تصمیم گیری ندارم که ببینم یا نه، چه برنامه های خاصی را ببینم یا نه، یا اینکه همان برنامه را بشنوم. و حواس دیگری که بر آنها تأثیر گذاشته شده است، محصول اراده من نیستند، در نتیجه، اراده یا روح دیگری باید مسئول تولید آنها باشد. (برکلی. اصول #29)

همانطور که توسط T. I. Oizerman بیان شده است:

ایدئالیسم عرفانی برکلی، اصطلاحی که کانت ابداع کرد، اظهار داشت که هیچ جدایی اساسی بین انسانیت و خدا وجود ندارد، مگر برای تفسیرهای نادرست ماتریالیستی. این بر این باور بود که طبیعت یا ماده فاقد واقعیت مستقلی جدا از آگاهی است. بر اساس این آموزه، وحی الهی مستقیماً از طریق جهان حسی - قلمرو احساسات انسانی - که از بالا برای تفسیر اعطا شده بود، در دسترس انسان بود و در نتیجه امکان درک هدف خدا را فراهم می کرد.

برکلی ادعا کرد که خدا صرفاً یک مهندس از راه دور نیست، شبیه تصور نیوتنی از یک خالق دور که طرح اولیه‌اش در نهایت منجر به پدیده‌هایی مانند رشد درختی در چهار گوش دانشگاه می‌شود. در عوض، ادراک درخت ایده‌ای است که توسط ذهن خدا در ذهن انسان ایجاد شده است. درخت حتی در غیاب ناظران انسانی در چهار گوش باقی می ماند زیرا خداوند به عنوان یک ذهن نامتناهی، دائماً همه چیز را درک می کند.

مشارکت های فلسفی دیوید هیوم در مورد علیت و عینیت نشان دهنده گسترش یک جنبه متمایز از چارچوب فلسفی برکلی است. A.A. لوس که به عنوان برجسته‌ترین محقق برکلی در قرن بیستم شناخته می‌شود، پیوسته بر انسجام پایدار فلسفه برکلی تأکید می‌کرد. علاوه بر این، تعامل مادام‌العمر برکلی با آثار اصلی‌اش، که با انتشار نسخه‌های اصلاح‌شده تنها با تغییرات جزئی نشان داده می‌شود، هر فرضیه‌ای را که حاکی از وارونگی اساسی فلسفی از سوی او باشد، رد می‌کند.

همانطور که توسط کالین موری توربین مشاهده شد، نوشته‌های بعدی در یادداشت‌های خصوصی منتشرنشده برکلی، به‌ویژه در تفسیرهای فلسفی، تمایل به عقب‌نشینی از شکل جزمی ایدئالیسم هستی‌شناختی را نشان می‌دهد. این تغییر نشان دهنده پذیرش دیدگاه شکاک تر در مورد وجود ذهن جوهری فعال و جهانی، مانند خدا است. «دکترین رسمی برکلی» که به معنای واقعی کلمه ادعا می‌کند که «ذهن یک جوهر است» در کنار ارجاعات معمایی در نوشته‌های خصوصی او به یک «جوهر متفکر، چیزی ناشناخته» (687) و این اعلامیه که «ما جوهر روح را نمی‌شناسیم، قابل شناخت نیست» (701) در کنار هم قرار می‌گیرد. برکلی در توضیح اصطلاح «جوهر» و نمایش روح به عنوان جوهری که در آن ایده‌ها «در درون» قرار می‌گیرند، در حالی که از آن‌ها «حمایت می‌کند»، همچنین بر ضرورت «استفاده از نهایت احتیاط برای عدم اعمال کمترین توهین به کلیسا یا مردان کلیسا» تأکید کرد (715). با توجه به توسعه فلسفه علم برکلی و نظریه بینایی او، این ارجاعات نهایی به خدا به عنوان یک ذهن جهانی و جوهری اساساً استعاری به نظر می رسند، که نشان دهنده تمایل دیپلماتیک برای حمایت از یک «تلقی صرفاً جوهری از ذهن» است، موضعی که اظهارات خصوصی او تأیید می کند.

برهان های مربوط به نسبیت

جان لاک، یک سلف فکری برکلی، اظهار داشت که اشیا با کیفیت های اولیه و ثانویه خود مشخص می شوند. او از گرما به عنوان مثالی گویا از کیفیت ثانویه استفاده کرد. در یک سناریوی تجربی، اگر یک دست در آب سرد و دست دیگر در آب گرم غوطه ور شود، و سپس هر دو دست در آب ولرم قرار گیرند، یک دست آب را سرد و دست دیگر آن را گرم تشخیص می دهد. لاک استنباط کرد که از آنجایی که دو موجود متمایز ادراک کننده (دست ها) آب را به عنوان گرم و سرد درک می کنند، گرما نمی تواند کیفیت ذاتی خود آب باشد.

در حالی که لاک از این استدلال برای تمایز کیفیت های اولیه از ثانویه استفاده می کرد، برکلی کاربرد آن را به کیفیت های اولیه نیز تعمیم داد. به عنوان مثال، او اظهار داشت که اندازه یک کیفیت ذاتی یک شی نیست، با توجه به اینکه بعد درک شده آن به فاصله بین ناظر و جسم، یا اندازه فیزیکی خود ناظر بستگی دارد. بنابراین، اگر یک شی اندازه های مختلف را به ناظران مختلف ارائه دهد، آنگاه اندازه نمی تواند یک ویژگی ذاتی شی باشد. برکلی به طور مشابه عینیت شکل را رد کرد و متعاقباً یک سؤال اساسی را مطرح کرد: اگر نه کیفیت اولیه و نه ثانویه ذاتی شی نیستند، چگونه می توانیم ادعا کنیم که چیزی فراتر از کیفیت هایی که مستقیماً درک می کنیم وجود دارد؟

نسبیت، در این چارچوب فلسفی، فقدان حقیقت عینی و جهانی را مطرح می‌کند و حالتی از وابستگی متقابل را تعریف می‌کند که در آن وجود یک موجود صرفاً مشروط به دیگری است. جان لاک کیفیت های اولیه مانند شکل و اندازه را به عنوان مستقل از ذهن از کیفیت های ثانویه مانند طعم و رنگ متمایز کرد که آنها را وابسته به ذهن می دانست. با این حال، جورج برکلی تمایز لاک در مورد کیفیت های اولیه و ثانویه را رد کرد و استدلال کرد که "ما نمی توانیم کیفیت های اولیه (مانند شکل) را از کیفیت های ثانویه (مانند رنگ) انتزاع کنیم. برکلی معتقد بود که ادراک منوط به فاصله ناظر از جسم است، و اظهار داشت که "بنابراین، ما نمی توانیم اجسام مادی مکانیستی را تصور کنیم که گسترش یافته اند اما (به خودی خود) رنگی نیستند". او همچنین توضیح داد که ادراکات یک کیفیت می‌توانند به دلیل موضع‌گیری‌ها و دیدگاه‌های متفاوت کاملاً متناقض باشند، به این معنی که حتی انواع یکسان از پدیده‌ها می‌توانند دارای کیفیت‌های متضاد باشند. کیفیت های ثانویه برای درک انسان از کیفیت های اولیه یک شی بسیار مهم هستند. به عنوان مثال، رنگ یک شی، تشخیص آن را امکان پذیر می کند. به طور خاص، در حالی که رنگ قرمز در سیب، توت فرنگی و گوجه فرنگی درک می شود، ظاهر آنها بدون این رنگ ناشناخته باقی می ماند. علاوه بر این، اگر رنگ قرمز یا هر شیء دارای رنگ قرمز درک شده وجود نداشته باشد، مفهوم رنگ قرمز وجود نخواهد داشت. این نشان می دهد که رنگ ها نمی توانند به طور مستقل وجود داشته باشند، بلکه مجموعه ای از اشیاء درک شده را نشان می دهند. در نتیجه، هر دو کیفیت اولیه و ثانویه وابسته به ذهن هستند و قادر به وجود مستقل از ذهن ما نیستند.

جرج برکلی، فیلسوف، هم عقل گرایی و هم تجربه گرایی «کلاسیک» را به چالش کشید. برکلی به عنوان یک "ایده آلیست ذهنی" یا "ایده آلیست تجربی" اظهار داشت که واقعیت منحصراً از ضمیرهای غیر مادی و آگاه و ایده های مرتبط با آنها تشکیل شده است. در نتیجه، او استدلال کرد که تمام وجود منوط به فاعل ادراک کننده است، به استثنای خود فاعل. او به صراحت وجود اشیاء انتزاعی را رد کرد، مفهومی که بسیاری از فیلسوفان، به ویژه افلاطون، آن را پذیرفته بودند. برکلی شی انتزاعی را به عنوان چیزی تعریف کرد که «در مکان یا زمان وجود ندارد و بنابراین کاملاً غیر فیزیکی و غیر ذهنی است». با این حال، به نظر می رسد که این ادعا با استدلال نسبیت خود او در تضاد است. اگر اصل «esse est percipi» (لاتین به معنای «وجود داشتن باید درک شود») صادق باشد، آن‌گاه اشیاء درون برهان نسبیت برکلی در رابطه با وجودشان دچار مشکل می‌شوند. برکلی معتقد بود که واقعیت واقعی فقط شامل ادراک ذهن ها و روح ادراک کننده است. او معتقد بود که آنچه افراد روزانه درک می کنند، صرفاً تصور وجود یک شی را تشکیل می دهد، نه درک مستقیم خود اشیا. علاوه بر این، برکلی مواردی را بررسی کرد که در آن موجودات مادی ممکن است مستقیماً توسط یک فرد قابل درک نباشد و ذهن فرد ممکن است برای درک چنین اشیایی دچار مشکل شود. با این وجود، او همچنین وجود یک «ذهن ابدی و فراگیر» را مطرح کرد که برکلی آن را با خدا و روح یکی دانست که هر دو با دانایی و ادراک جهانی مشخص می‌شوند. در حالی که برکلی ادعا می کرد که خدا موجودیت کنترل کننده همه هستی است، او به طور همزمان استدلال می کرد که "ابژه [های] انتزاعی در مکان یا زمان وجود ندارند." همانطور که وارناک توضیح می دهد، برکلی "دریافت که نمی تواند با صحبت های خود در مورد ارواح، در مورد ذهن ما و از خدا مخالفت کند؛ زیرا اینها ادراک کننده هستند و جزو موضوعات ادراک نیستند. بنابراین او، نسبتاً ضعیف و بدون توضیح، می گوید که علاوه بر ایده هایمان، ما نیز مفاهیمی را داریم که به معنای و مفهوم آنها می دانیم. عملیات."

با این وجود، به نظر می‌رسد که استدلال نسبیت با اصول غیر مادی‌گرایی در تضاد است. غیر ماتریالیسم برکلی ادعا می کند که "esse est percipi (aut percipere)" که به این معناست: بودن یعنی درک شدن (یا درک کردن). این نشان می‌دهد که فقط آن‌چه ادراک می‌شود یا فعالانه ادراک می‌شود، دارای واقعیت است و بدون ادراک انسانی یا الهی، هیچ چیز واقعاً وجود ندارد. با این حال، اگر برهان نسبیت برکلی فرض کند که ادراک یک شی با موقعیت‌های مشاهده‌ای مختلف متفاوت است، آن‌گاه آنچه درک می‌شود ممکن است واقعی یا غیرواقعی در نظر گرفته شود، زیرا ادراک خود تصویر کامل را در بر نمی‌گیرد و کل آن تصویر غیرقابل درک باقی می‌ماند. برکلی همچنین ادعا کرد که "وقتی کسی به طور میانجی ادراک می کند، یک ایده را از طریق ادراک ایده دیگر درک می کند." این نشان می دهد که اگر استانداردهای ادراکی اولیه متفاوت باشد، ادراکات بعدی نیز ممکن است بر این اساس متفاوت باشند. در مثالی که قبلاً ذکر شد از ادراک گرما، یک دست آب را گرم ثبت کرد، در حالی که دست دیگر آن را به عنوان سرد درک کرد، که نشان دهنده تأثیر نسبیت است. به کار بردن اصل "بودن درک شدن است" منطقاً دلالت بر این دارد که آب به طور همزمان سرد و گرم است، با توجه به اینکه هر دو ادراک توسط دست های مختلف ثبت می شوند. با این وجود، آب بدون تناقض با خود نمی‌تواند همزمان سرد و گرم باشد، در نتیجه نشان می‌دهد که ادراک همیشه معتبر نیست، زیرا گاهی اوقات می‌تواند قانون عدم تضاد را نقض کند. در نتیجه، «انسان‌مرکزی خودسرانه است که ادعا کنیم انسان‌ها به کیفیت واقعی اشیا دسترسی ویژه‌ای دارند». بنابراین، حقیقت می تواند در بین افراد ذهنی باشد و دسترسی انسان به حقیقت مطلق توسط نسبیت محدود می شود. به طور خلاصه، حقیقت مطلق ممکن است به دلیل نسبیت دست نیافتنی باشد، یا در عوض، اصول "بودن باید درک شود" و استدلال نسبیت به طور مداوم منسجم نیست.

نظریه جدید بینایی

برکلی اظهار داشت که نشانه‌های بصری، از جمله گسترش درک شده یک شی یا "گیج"، به عنوان شاخص‌های غیرمستقیم فاصله عمل می‌کنند، زیرا افراد یاد می‌گیرند که این محرک‌های بصری را با تجربیات لمسی مرتبط کنند. او این مفهوم از ادراک غیرمستقیم فاصله را با یک قیاس توضیح داد: همانطور که از مشاهده چهره برافروخته یک فرد خجالت را استنباط می‌کنیم، فاصله به طور غیرمستقیم درک می‌شود. مشاهده صورت قرمز منجر به استنتاج غیرمستقیم خجالت می‌شود، بر اساس ارتباط آموخته‌شده بین این نشانه بصری و حالت احساسی.

دیدن فضا یک تحقیق محوری در سنت دیدگاه رنسانس بود، که از اپتیک کلاسیک برای توسعه بازنمایی‌های تصویری از عمق فضایی استفاده کرد. این موضوع از زمانی که الحازن (ابو علی الحسن بن الحسن بن هیثم) چند ریاضیدان و ریاضیدان عرب قرن یازدهم به طور تجربی قابل مشاهده بودن فضا را تأیید کرد، موضوع بحث علمی بوده است. نظریه بینایی برکلی نیز به این موضوع پرداخت که متعاقباً در پدیدارشناسی ادراک موریس مرلوپونتی به طور گسترده مورد بررسی قرار گرفت. کار مرلوپونتی با هدف تأیید ادراک بصری عمق فضایی (la profondeur) و در انجام این کار، رد تز اصلی برکلی بود.

فراتر از درک فاصله، برکلی به درک اندازه نیز پرداخت. او اغلب به اشتباه به عنوان مشترک برای عدم تغییر اندازه-فاصله ذکر می شود، مفهومی که توسط Optic Writers حمایت می شود، که فرض می کند اندازه تصویر به صورت هندسی بر اساس فاصله مقیاس بندی می شود. این تصور غلط ممکن است به دلیل تداوم آن توسط مورخ و روانشناس برجسته E. G. Boring رایج شده باشد. با این حال، برکلی ادعا کرد که نشانه‌هایی که ادراک فاصله را برمی‌انگیزند، به طور هم‌زمان ادراک اندازه را برمی‌انگیزند، و اظهار داشت که اندازه در ابتدا درک نمی‌شود و متعاقباً برای محاسبه فاصله استفاده می‌شود. دیدگاه او در مورد این موضوع در بخش 53 بیان شده است:

تمایل به این خطا (فراتر از تمایل به تفسیر هندسی بینایی) از این واقعیت ناشی می شود که همان ادراکات یا ایده هایی که نشان دهنده فاصله هستند نیز نشان دهنده بزرگی هستند... من ادعا می کنم که این ادراکات ابتدا فاصله را نشان نمی دهند و سپس به قضاوت اجازه می دهند تا از آن به عنوان وسیله ای برای تعیین بزرگی استفاده کند. در عوض، آنها دارای یک ارتباط با قدر هستند که به اندازه ارتباط آنها با فاصله نزدیک و فوری است، و قدر را مستقل از فاصله نشان می دهد، همانطور که آنها فاصله را مستقل از قدر نشان می دهند.

برکلی اظهار داشت که نظریه‌های بصری او از گزارشی در سال 1728 که جزئیات بازیابی بینایی پسر 13 ساله‌ای به نام دانیل دولینز را توضیح می‌داد، که توسط جراح ویلیام چزلدن برای آب مروارید مادرزادی تحت عمل جراحی قرار گرفته بود، "موفقیت" دریافت کرد. نام دولینز برای اولین بار در سال 2021 به طور عمومی فاش شد. برکلی با خانواده دولینز ارتباط داشت و روابط اجتماعی متعددی با چزلدن داشت، از جمله شاعر الکساندر پوپ و پرنسس کارولین، که بیمار چزلدن به آنها معرفی شد. این گزارش حاوی غلط املایی نام چزلدن بود، از زبان مشخصه برکلی استفاده می کرد و احتمالاً توسط خود برکلی به صورت شبح نوشته شده بود. متأسفانه، دولینز هرگز به دید کافی برای خواندن دست پیدا نکرد و هیچ مدرکی نشان نمی دهد که مداخله جراحی بینایی او را در هر نقطه ای قبل از مرگش در 30 سالگی تقویت کرده است.

فلسفه فیزیک

"مجموعه برکلی درگیری عمیق با فلسفه طبیعی را نشان می دهد که از آثار اولیه او (Arithmetica، 1707) تا انتشار نهایی او (Siris، 1744) را در بر می گیرد. علاوه بر این، بخش قابل توجهی از ارتباط علمی او با چارچوب فکری فلسفی او به طور بنیادی تحت تأثیر قرار می گیرد." عمق این علاقه در مدخل های متعدد در تفسیرهای فلسفی برکلی (1707-1708) مشهود است. (#316).

برکلی ادعا کرد که نیروهای نیوتنی و گرانش نمایانگر "کیفیت های غیبی" هستند که فاقد تعریف روشن هستند. او اظهار داشت که افرادی که فرض می کنند "چیزی ناشناخته در جسمی که هیچ ایده ای از آن ندارند و آن را اصل حرکت می نامند" صرفاً به ماهیت مجهول اصل حرکت اذعان می کردند. در نتیجه، او استدلال کرد که کسانی که «تأیید می‌کنند که نیروی فعال، عمل و اصل حرکت واقعاً در اجسام هستند» دیدگاهی را تأیید می‌کنند که توسط شواهد تجربی پشتیبانی نمی‌شود. از دیدگاه برکلی، نیروها و گرانش در دنیای پدیداری قابل مشاهده غایب بودند. علاوه بر این، اگر این مفاهیم به عنوان "روح" یا "چیز غیرجسمانی" طبقه بندی شوند، "به درستی به فیزیک تعلق نخواهند داشت." بنابراین برکلی به این نتیجه رسید که نیروها فراتر از مشاهدات تجربی هستند و نمی توان آنها را موضوعی قانونی برای تحقیق علمی در نظر گرفت. او متعاقباً نظریه علائم خود را برای روشن ساختن حرکت و ماده بدون استناد به "کیفیت های غیبی" نیرو و گرانش معرفی کرد.

تیغ برکلی

تیغ برکلی، یک اصل استدلال، توسط فیلسوف کارل پوپر در خلال تحلیل او از رساله علمی مهم برکلی، De Motu معرفی شد. پوپر تیغ برکلی را مشابه تیغ اوکام می دانست، اما قدرت بیشتری دارد. این یک دیدگاه تجربی افراطی در مورد مشاهدات علمی را در بر می گیرد، و معتقد است که روش علمی هیچ درک واقعی از ماهیت ذاتی جهان ارائه نمی دهد. در عوض، روش علمی طیفی از توضیحات جزئی در مورد قاعده‌مندی‌های قابل مشاهده به دست می‌دهد که از طریق آزمایش به دست می‌آیند. به عقیده برکلی، ماهیت واقعی جهان تنها از طریق گمانه زنی ها و استدلال های متافیزیکی دقیق قابل درک است. پوپر تیغ برکلی را به صورت زیر محصور کرد:

یک نتیجه عملی کلی - که من پیشنهاد می کنم «تیغ برکلی» نامیده شود - ناشی از بررسی فیزیک [برکلی] ما را قادر می سازد پیشینی همه تبیین های ذات گرایانه را از حوزه علم فیزیکی حذف کنیم. اگر این توضیحات دارای ماهیت ریاضی و پیش بینی باشند، ممکن است فرضیه های ریاضی qua پذیرفته شوند، مشروط بر اینکه تفسیر ذات گرایانه آنها کنار گذاشته شود. در غیر این صورت، آنها به طور کامل اخراج می شوند. این ریش تراش از نظر دقیق بودن از تیغ اوکام پیشی می گیرد: همه موجودیت ها ممنوع هستند، به استثنای آنهایی که درک می شوند.

در مقاله‌ای جداگانه در همان جلد، با عنوان «سه دیدگاه در مورد دانش بشر»، پوپر معتقد است که برکلی را باید در کنار چهره‌هایی مانند رابرت بلارمین، پیر دوهم و ارنست ماخ، به‌عنوان یک فیلسوف ابزارگرا طبقه‌بندی کرد. در این چارچوب، نظریه‌های علمی به‌جای ادعای حقیقت مطلق، به‌عنوان داستان‌های کاربردی یا سازه‌های عملی طراحی‌شده برای روشن کردن پدیده‌ها در نظر گرفته می‌شوند. پوپر ابزارگرایی را در تقابل با ذات گرایی فوق الذکر و فلسفه شخصی خود از «عقل گرایی انتقادی» ترسیم می کند.

فلسفه ریاضیات

برکلی فراتر از مشارکت های فلسفی خود، تأثیر قابل توجهی، هرچند غیرمستقیم، بر تکامل ریاضیات داشت. برکلی از نخستین مراحل زندگی فکری خود به ریاضیات و تفسیر فلسفی آن توجه داشت. "تفسیرهای فلسفی" او (1707-1708) شواهدی از علاقه عمیق او به مفاهیم ریاضی ارائه می دهد:

Axiom. هیچ استدلالی در مورد چیزهایی که ما هیچ ایده ای از آنها نداریم. بنابراین هیچ استدلالی در مورد بینهایت کوچکها وجود ندارد. (#354)

علائم را از Arithmetic & جبر و چه چیزی باقی می ماند؟ (#767)

اینها علوم صرفاً کلامی هستند که به جز کاربرد عملی در جوامع بشری، کاملاً فاقد فایده هستند. آنها هیچ دانش نظری ارائه نمی دهند و شامل هیچ مقایسه ای از ایده ها نمی شوند. (#768)

برکلی دو رساله ریاضی در سال 1707 نوشت. متعاقباً، در سال 1734، تحلیلگر، یک بررسی انتقادی از حساب دیفرانسیل و انتگرال را با عنوان فرعی گفتمان خطاب به یک ریاضیدان کافر منتشر کرد. فلوریان کاجوری این اثر را "دیدنی ترین رویداد قرن در تاریخ ریاضیات بریتانیا" توصیف کرد. با این وجود، پژوهش های معاصر نشان می دهد که برکلی ممکن است محاسبات لایبنیتس را اشتباه تفسیر کرده باشد. فرض بر این است که ریاضیدانی که این گفتمان به او خطاب شد، ادموند هالی یا آیزاک نیوتن است. در مورد نیوتن، با توجه به مرگ او در سال 1727، این آدرس پس از مرگ بود. تحلیلگر یک چالش مستقیم برای اصول اساسی حساب، به طور خاص هدف قرار دادن مفاهیم شار و تغییر بی نهایت کوچک، که در توسعه نیوتن و لایبنیتس در مورد موضوع بودند، ایجاد کرد. در درون این نقد، برکلی عبارت معروفی را ابداع کرد که «اشباح مقادیر از دست رفته»، عبارتی که برای دانشجویان حساب دیفرانسیل و انتگرال شناخته شده است. انتشارات یان استوارت، از اینجا تا بی نهایت، به طور موثر ماهیت نقد برکلی را خلاصه می کند.

برکلی نقد خود را از حساب دیفرانسیل و انتگرال در یک تلاش فکری بزرگتر برای مقابله با پیامدهای الهیاتی مکانیک نیوتنی قرار داد. این تلاش به عنوان دفاع از مسیحیت سنتی در برابر دئیسم عمل کرد، موضعی فلسفی که اغلب رابطه ای دور بین خدا و بشریت را مطرح می کند. او به طور خاص خاطرنشان کرد که حساب دیفرانسیل و انتگرال نیوتنی و لایبنیتس به طور متناقض با بی‌نهایت‌ها برخورد می‌کنند، گاهی اوقات به‌عنوان مقادیر مثبت و غیرصفر و در زمان‌های دیگر صریحاً صفر. یک بحث اصلی در تحلیلگر برکلی این بود که حساب نیوتن، همراه با قوانین حرکت ناشی از آن، فاقد زیربنای نظری قوی است. او اظهار داشت:

در هر علم دیگری، انسانها نتیجه گیری خود را با اصول خود اثبات می کنند، نه اصول خود را با نتیجه گیری. اما اگر به خودتان اجازه دهید این روش غیرطبیعی پیش رود، نتیجه این خواهد بود که باید القاء را در پیش بگیرید و با تظاهرات خداحافظی کنید. و اگر به این امر تسلیم شوید، مرجع شما دیگر در نقاط عقل و علم پیشرو نخواهد بود.

برکلی کارآیی عملی حساب در به دست آوردن نتایج واقعی واقعی را مورد بحث قرار نداد. آزمایش‌های ساده فیزیک می‌تواند ادعاهای روش‌شناسی نیوتن را تأیید کند. او اظهار داشت که در حالی که «علت شتاب‌ها با عقل قابل دفاع نیست»، نتایج آن از طریق مشاهده تجربی قابل تأیید است، که برکلی رویکرد معرفت‌شناختی ترجیحی خود را در نظر گرفت. با این وجود، برکلی یک پارادوکس را در این مفهوم شناسایی کرد که «ریاضی‌دانان باید گزاره‌های درست را از اصول نادرست استنتاج کنند، در نتیجه‌گیری درست باشند، و در عین حال در مقدمات اشتباه کنند». در تحلیلگر، او به دنبال این بود که نشان دهد "چگونه خطا ممکن است حقیقت را پدید آورد، اگرچه نمی تواند علم را به وجود آورد." در نتیجه، چارچوب علمی نیوتن، به گفته برکلی، فاقد ظرفیت توجیه نتایج خود صرفاً بر اساس مبانی علمی بود، و مدل مکانیکی و دئیستی جهان را به‌طور عقلانی غیرقابل دفاع می‌کرد.

چالش‌های بیان‌شده توسط برکلی در کار کوشی، که هم در روش‌شناسی محاسباتی یکپارچه و هم در روش‌شناسی محاسباتی محدود بود، ادامه داشت. این مسائل در نهایت توسط وایرشتراس از طریق رویکرد (ε, δ) او دور زد، که به طور کامل از بینهایت کوچک صرف نظر کرد. اخیراً، آبراهام رابینسون در انتشارات خود در سال 1966، تحلیل غیر استاندارد، کاربرد دقیق روش‌های بی‌نهایت کوچک را دوباره برقرار کرد.

فلسفه اخلاقی

سهم اولیه برکلی در فلسفه اخلاقی و سیاسی به طور گسترده به عنوان رساله 1712، گفتاری در مورد اطاعت منفعلانه در نظر گرفته می شود.

در گفتاری در مورد اطاعت منفعلانه، برکلی از این اصل دفاع می کند که افراد دارای اصول اخلاقی هستند، از جمله این اصل که افراد دارای قوانین منفی هستند. وظیفه عدم مقاومت در برابر اجرای مجازات». با این وجود، برکلی شرایطی را برای این ادعای اخلاقی گسترده معرفی می‌کند و تصریح می‌کند که پیروی از دستورات «غاصبان یا حتی دیوانگان» لازم نیست. علاوه بر این، او پیشنهاد می کند که در صورت وجود ادعاهای متضاد در مورد قدرت نهایی، افراد می توانند به طور مشروع از چندین مقام عالی اطاعت کنند.

برکلی این استدلال را از طریق یک برهان قیاسی برگرفته از قوانین طبیعی اثبات می کند. در ابتدا، او معتقد است که با توجه به خیر ذاتی خداوند، هدف نهایی دستورات الهی برای بشریت نیز باید خیرخواهانه باشد و منافع آن را نه فقط به افراد، بلکه به کل جمعیت بشری گسترش دهد. از آنجایی که پایبندی به این دستورات یا قوانین، رفاه کلی بشریت را تقویت می کند، کشف آنها از طریق استدلال صحیح قابل دستیابی است. برای مثال، ضرورت عدم مخالفت با قدرت عالی را می توان به طور عقلانی استنباط کرد، زیرا این اصل نشان دهنده «تنها چیزی است که بین ما و بی نظمی کامل قرار دارد». در نتیجه، این اصول با توجه به منشأ الهی آنها از خدا، همان خالق طبیعت، به عنوان قوانین طبیعی تعیین می شوند. چنین قوانین طبیعی شامل تعهداتی مانند خودداری از مقاومت در برابر قدرت برتر، اجتناب از سوگند دروغ و پرهیز از ارتکاب اعمال بدخواهانه حتی به قصد دستیابی به نتایج مثبت است.

دکترین اطاعت منفعل برکلی را می توان به عنوان شکلی از "فایده گرایی الهیاتی" تفسیر کرد، با توجه به این ادعا که افراد موظف به پایبندی به چارچوب اخلاقی طراحی شده برای پیشبرد رفاه بشریت هستند. با این وجود، فایده گرایی متعارف با این فرض که فایده «یک و تنها زمینه الزام را تشکیل می دهد، به طور قابل توجهی از هم جدا می شود. به طور خاص، فایده‌گرایی مجاز بودن اخلاقی اعمال فردی را در زمینه‌های خاص ارزیابی می‌کند، در حالی که دکترین برکلی به ضرورت رعایت قوانین اخلاقی به‌طور جهانی، بدون توجه به شرایط خاص، می‌پردازد. برای مثال، در حالی که فایده‌گرایی کنش ممکن است یک عمل مشکوک اخلاقی را بر اساس ویژگی‌های موقعیتی منطقی کند، دکترین اطاعت منفعلانه برکلی معتقد است که انحراف از یک قاعده اخلاقی هرگز قابل توجیه نیست، حتی اگر چنین تخطی به نظر برسد که به نتایج مطلوب منجر شود. برکلی ادعا می‌کند که علیرغم پیامدهای بالقوه منفی یک عمل در یک نمونه مجزا، تمایلات فراگیر آن عمل در نهایت به رفاه انسان کمک می‌کند.

منابع مهم دیگر برای دیدگاه‌های اخلاقی برکلی عبارتند از Alciphron (1732)، به‌ویژه دیالوگ‌های Magiratist و دیالوگ‌های I–I. (1738). اطاعت منفعل به ویژه برای ارائه یکی از اولین بیانات فایده گرایی حاکمیت قابل توجه است.

غیر مادی

نظریه جورج برکلی مبنی بر عدم وجود ماده از این اعتقاد سرچشمه می گیرد که "اشیاء محسوس فقط آنهایی هستند که بلافاصله توسط حس درک می شوند." برکلی در کار خود، اصول دانش بشری بیان می‌کند که "ایده‌های حس قوی‌تر، زنده‌تر و واضح‌تر از تصورات تخیل هستند؛ و همچنین ثابت، منظم و منسجم هستند." این بدان معناست که اشیاء ادراک ما دارای واقعیت واقعی هستند و آنها را از تخیل یا رویاهای صرف متمایز می کند.

چارچوب فلسفی برکلی معتقد است که همه دانش از ادراک سرچشمه می‌گیرد و آنچه درک می‌شود ایده‌ها را تشکیل می‌دهد تا «چیزهای فی نفسه» مستقل. از آنجایی که یک «چیز به خودی خود» لزوماً فراتر از تجربه انسانی وجود دارد، به گفته برکلی، جهان تنها از ایده ها و ذهن هایی تشکیل شده است که آنها را درک می کنند. در نتیجه، وجود منوط به ادراک یا ادراک است. این دیدگاه با توجه به ظرفیت ذاتی آن برای ادراک، بر آگاهی به عنوان بنیادی در سیستم برکلی تأکید می کند. همانطور که بیان شد، «بودن»، وقتی به یک شی اطلاق شود، به معنای درک شدن یا «esse est percipi» است؛ برعکس، «بودن» زمانی که به یک موضوع اطلاق شود، بیانگر عمل ادراک یا «درک» است. برکلی با تکیه بر این شالوده، به طور انتقادی «این عقیده رایج در میان انسان‌ها را به چالش می‌کشد که خانه‌ها، کوه‌ها، رودخانه‌ها و در واقع همه اشیاء معقول دارای وجودی طبیعی یا واقعی هستند که از درک آن‌ها متمایز است». او این مفهوم را ناسازگار می‌داند و استدلال می‌کند که یک شیء که مستقل از ادراک وجود دارد، به طور متناقضی هم به کیفیات معقول (در نتیجه آن را به یک ایده تبدیل می‌کند) و هم به یک واقعیت غیرمحسوس نیاز دارد، دوگانگی که برکلی آن را متناقض می‌داند. او این خطا را به این باور نسبت می‌دهد که ادراکات می‌توانند وجود یک شیء مادی را دلالت یا استنباط کنند، مفهومی که او آن را ایده‌های انتزاعی می‌نامد. برکلی با بیان اینکه افراد نمی توانند یک شی را بدون تصور همزمان ویژگی های حسی آن مفهوم سازی کنند، این موضوع را رد می کند. او در کار اصلی خود، اصول دانش بشری، ادعا می کند که همانطور که تجربه حسی ماده با واسطه حس واقعی است، درک ماده (یا به طور دقیق تر، ایده های ماده) به طور مشابه با واسطه خود ایده حس انجام می شود. این بدان معناست که تمام تصورات بشر در مورد ماده اساساً ایده هایی در مورد ماده هستند. بنابراین، اگر ماده وجود داشته باشد، به صورت مجموعه‌ای از ایده‌ها ظاهر می‌شود که از طریق حواس قابل دسترسی است و توسط ذهن تفسیر می‌شود. با این حال، اگر ماده صرفاً مجموعه‌ای از ایده‌ها باشد، برکلی به این نتیجه می‌رسد که جوهر مادی، آن‌طور که اکثر فیلسوفان معاصر درک می‌کنند، وجود ندارد. به طور مثال، هر شیء تجسمی باید دارای مقداری رنگ، صرف نظر از سایه آن باشد. اگر بخواهیم به صورت بصری درک شود، نمی تواند یک فرم خالی از رنگ باشد.

گزاره‌های فلسفی برکلی بحث‌های قابل‌توجهی را ایجاد کرد، عمدتاً به این دلیل که استدلال‌های او مستقیماً فلسفه دکارتی را که بیشتر توسط لاک توسعه داده شده بود، به چالش می‌کشید. در نتیجه، برند متمایز تجربه گرایی برکلی با طرد بسیاری از فیلسوفان قرن هجدهم مواجه شد. برای مثال، فلسفه لاک معتقد است که "جهان از طریق تعامل با حواس ما باعث ایجاد ایده های ادراکی ما از آن می شود." این به طور مستقیم با چارچوب برکلی در تضاد است، زیرا دیدگاه لاک نه تنها دلالت بر وجود علل فیزیکی در جهان دارد، بلکه به طور اساسی‌تر، واقعیتی فیزیکی فراتر از ایده‌های ما را نشان می‌دهد. در مقابل، فلسفه برکلی ادعا می کند که تنها علل موجود آنهایی هستند که از اعمال اراده سرچشمه می گیرند.

چارچوب نظری برکلی اساساً بر شکل متمایز او از تجربه گرایی استوار است، که به نوبه خود عمیقاً در تجربه حسی ریشه دارد. تجربه گرایی او با پنج اصل اصلی مشخص می شود: این که همه عبارات زبانی معنادار بیانگر ایده ها هستند. که تمام درک اشیاء مربوط به ایده هاست. که ایده ها یا از بیرون یا درون سرچشمه می گیرند. ایده‌های بیرونی از طریق حواس دریافت می‌شوند و به آنها احساس می‌گویند که نمایانگر موجودات واقعی است. و اینکه ایده های درونی از عملیات ذهنی ناشی می شوند و به عنوان افکار تعیین می شوند. برکلی ایده‌ها را بیشتر ترسیم کرد و آنها را به عنوان آن‌هایی که «در حواس نقش می‌بندند»، «با توجه به احساسات و عملیات ذهن درک می‌شوند» یا «به کمک حافظه و تخیل شکل می‌گیرند» طبقه‌بندی کرد. یک چالش فلسفی رایج برای نظریه او این است که آیا یک اتاق درک نشده پس از خروج یک فرد دیگر وجود ندارد یا خیر. برکلی با این ادعا که اتاق همچنان توسط یک آگاهی الهی دانای کل درک می شود، با این موضوع مقابله کرد. این جنبه حیاتی استدلال برکلی را مشروط به وجود یک خدای دانای کل و همه جا حاضر می کند. در واقع، این ادراک الهی تنها پایه استدلال او را تشکیل می‌دهد که «علم ما از جهان و وجود ذهن‌های دیگر به خدایی بستگی دارد که هرگز ما را فریب نخواهد داد». برکلی همچنین ایراد دوم را در کار خود، اصول دانش بشری، پیش بینی کرد و به آن پرداخت. او معتقد بود که ماتریالیست‌ها ممکن است موضعی بازنمودی اتخاذ کنند و استدلال می‌کرد که در حالی که حواس فقط ایده‌ها را درک می‌کنند، این ایده‌ها شباهت‌هایی با ابژه‌های واقعی و مستقل دارند، و بنابراین با آن‌ها قابل مقایسه هستند. در نتیجه، استدلال شد که ذهن می‌تواند ماهیت خود ماده را از این ایده‌های حسی استنتاج کند، علی‌رغم نامحسوس بودن ذاتی ماده. استدلال مخالف برکلی برای این موضع در ادعای او گنجانده شده است که "یک ایده نمی تواند شبیه چیزی باشد جز یک ایده، یک رنگ یا شکل نمی تواند شبیه چیزی باشد جز رنگ یا شکل دیگری." او با دقت بین یک ایده که ذاتاً وابسته به ذهن است و یک جوهر مادی که مستقل از ذهن و متمایز از یک ایده تصور می شود، تفاوت قائل شد. با توجه به تفاوت اساسی آنها، چنین موجوداتی غیرقابل مقایسه هستند، شبیه به غیرممکن بودن مقایسه رنگ قرمز با موجودی نامرئی، یا صدای موسیقی با سکوت، فراتر از واقعیت صرف وجود یا عدم وجود آنها. این مفهوم، اصل تشبیه نامیده می‌شود و ادعا می‌کند که یک ایده فقط می‌تواند شباهت داشته باشد، و بنابراین با ایده دیگری مقایسه می‌شود.

برکلی تلاش کرد تا فرآیندی را که از طریق آن ایده‌ها در ابژه‌های متمایز دانش ادغام می‌شوند، روشن کند.

همانطور که برکلی بیان می کند: "

برای هرکسی که به بررسی اشیاء دانش بشری می پردازد، آشکار است که آنها یا ایده هایی هستند که در حواس نقش می بندند؛ یا چیزهای دیگری که با توجه به احساسات و عملیات ذهن درک می شوند؛ یا نهایتاً به عنوان کمک