سیاره کوتوله (dwarf planet)

اریس (نام سیاره کوچک: 136199 اریس) عظیم‌ترین و دومین سیاره کوتوله شناخته‌شده بزرگ در منظومه شمسی را نشان می‌دهد. به عنوان یک جسم فرا نپتونی (TNO) در دیسک پراکنده طبقه بندی شده است، یک مسیر مداری بسیار غیرعادی را نشان می دهد. کشف آن در ژانویه 2005 توسط تیمی از رصدخانه پالومار، به رهبری مایک براون، با تأیید بعدی در اواخر همان سال رخ داد. این شی نام خود را در سپتامبر 2006 دریافت کرد و نام آن از خدای یونانی-رومی مرتبط با نزاع و اختلاف گرفته شد. اریس به عنوان نهمین جرم پرجرم شناخته شده در مدار خورشید و شانزدهمین جرم در منظومه شمسی، از جمله قمرها، قرار دارد. علاوه بر این، بزرگترین جرم شناخته شده منظومه شمسی است که هنوز توسط یک فضاپیما کاوش نشده است. اریس با قطر 12 ± 2326 کیلومتر (7 ± 1445 مایل)، جرمی معادل 0.28 درصد زمین دارد و با وجود حجم کمی بیشتر پلوتون، 27 درصد از جرم پلوتون فراتر می رود. مساحت سطح اریس و پلوتون با مساحت روسیه یا آمریکای جنوبی قابل مقایسه است.

اریس (نام سیاره کوچک: 136199 اریس) پرجرم ترین و دومین سیاره کوتوله بزرگ شناخته شده در منظومه شمسی است. این یک جسم فرا نپتونی (TNO) در قرص پراکنده است و مداری با گریز از مرکز بالا دارد. اریس در ژانویه 2005 توسط یک تیم مستقر در رصدخانه پالومار به رهبری مایک براون کشف شد و در اواخر همان سال تأیید شد. در سپتامبر 2006 به نام الهه نزاع و اختلافات یونان-رومی نامگذاری شد. اریس نهمین جرم پرجرم شناخته شده است که به دور خورشید می چرخد ​​و شانزدهمین جرم در منظومه شمسی (شمارش قمرها). این همچنین بزرگترین جرم شناخته شده در منظومه شمسی است که توسط یک فضاپیما مورد بازدید قرار نگرفته است. قطر اریس 2326 ± 12 کیلومتر (7 ± 1445 مایل) اندازه‌گیری شده است. جرم آن 0.28٪ جرم زمین و 27٪ بیشتر از جرم پلوتون است، اگرچه پلوتو از نظر حجم کمی بزرگتر است. اریس و پلوتو هر دو دارای مساحت سطحی هستند که با سطح روسیه یا آمریکای جنوبی قابل مقایسه است.

اریس توسط یک قمر شناخته شده مهم به نام Dysnomia در گردش است. تا فوریه 2016، اریس فاصله ی اورژانسی 96.3 AU (14.41 میلیارد کیلومتر؛ 8.95 میلیارد مایل) را حفظ کرد که بیش از سه برابر از فواصل نپتون یا پلوتون بیشتر بود. قبل از اکتشافات 2018 2018 AG37 و 2018 VG18، Eris و Dysnomia دورافتاده‌ترین اجرام طبیعی شناخته شده در منظومه خورشیدی را نشان می‌دادند. ستاره های دنباله دار.

در ابتدا، ناسا اریس را به عنوان دهمین سیاره منظومه شمسی بر اساس اندازه ظاهری آن بیشتر از پلوتون معرفی کرد. این مشاهدات، همراه با کشف احتمالی دیگر اجرام با اندازه مشابه، اتحادیه بین‌المللی نجوم (IAU) را بر آن داشت تا یک تعریف رسمی برای اصطلاح سیاره ایجاد کند. بر اساس تعریف IAU که در 24 آگوست 2006 تصویب شد، اریس، پلوتون و سرس به عنوان "سیاره های کوتوله" طبقه بندی شدند و بدین ترتیب تعداد سیارات شناسایی شده در منظومه شمسی به 8 کاهش یافت که این عدد مطابق با دوران قبل از 1930 قبل از کشف پلوتون است. مشاهدات بعدی یک اختفای ستاره ای توسط اریس در سال 2010 نشان داد که این ستاره به طور جزئی کوچکتر از پلوتون است که میانگین قطر آن توسط New Horizons 4 ± 2377 کیلومتر (2 ± 1477 مایل) در جولای 2015 اندازه گیری شد.

کشف

اریس توسط تیم مشترک مایک براون، چاد تروخیلو و دیوید رابینوویتز در 5 ژانویه 2005 شناسایی شد، با استفاده از تصاویری که در ابتدا در 21 اکتبر 2003 ثبت شده بود. اعلام کشف آن در 29 ژوئیه 2005، مصادف با بخشی از زمان انتشار اعلامیه ها و تقریباً با بخشی از زمان انتشار Makeae انجام شد. جنجال های بعدی پیرامون Haumea. برای چندین سال، این تیم تحقیقاتی به طور سیستماتیک اجسام بیرونی قابل توجهی از منظومه شمسی را بررسی کرده بود که در کشف بسیاری از TNOهای بزرگ دیگر، مانند سیارات کوتوله Quaoar، Orcus، و Sedna نقش داشتند.

در 21 اکتبر 2003، تیم رصدهای معمولی را با استفاده از تلسکوپ 1.2 متری ساموئل اوشین اشمیت در رصدخانه پالومار، کالیفرنیا انجام داد. با این حال، تصویر اریس در ابتدا به دلیل حرکت ظاهری بسیار کند آن در سراسر کره آسمانی شناسایی نشد. نرم افزار جستجوی خودکار تصویر که توسط این تیم به کار گرفته شده بود، اجسامی را که حرکت زاویه ای کمتر از 1.5 ثانیه قوسی در ساعت نشان می دادند، فیلتر کرد، اقدامی که برای به حداقل رساندن تشخیص های مثبت کاذب اجرا شد. پس از کشف سدنا در سال 2003، که حرکتی 1.75 ثانیه قوسی در ساعت را نشان می‌داد، تیم متعاقباً داده‌های آرشیو شده خود را مجدداً ارزیابی کردند، آستانه کاهش‌یافته‌ای را برای حرکت زاویه‌ای اعمال کردند و تصاویری که قبلاً حذف شده بودند را به صورت دستی بازرسی کردند. این تجزیه و تحلیل مجدد، که در ژانویه 2005 انجام شد، در نهایت پیشرفت مداری ظریف اریس را در برابر پس‌زمینه ستاره‌ای نشان داد.

مشاهدات بعدی برای ایجاد یک تعیین مداری اولیه برای اریس انجام شد و در نتیجه امکان تخمین فاصله جسم را فراهم کرد. این تیم در ابتدا قصد داشت اعلام کشف اشیای درخشان Eris و Makemake را تا نهایی شدن مشاهدات و محاسبات جامع به تعویق بیندازد. با این حال، هر دو در 29 ژوئیه اعلام شدند، به دلیل اعلام بحث برانگیز در 27 ژوئیه توسط یک تیم اسپانیایی جداگانه در مورد Haumea، TNO بزرگ دیگری که تیم اصلی نیز آن را ردیابی می کرد.

تصاویر پیش از Eris شناسایی شده اند که به 3 سپتامبر 1954 باز می گردد. در حال چرخش به دور اریس، که متعاقباً به نام Dysnomia شناخته شد. تجزیه و تحلیل ویژگی‌های مداری Dysnomia دانشمندان را قادر ساخت تا جرم اریس را که در ژوئن 2007 محاسبه شد به صورت (1.66±0.02)×10²² کیلوگرم محاسبه شد، که نشان‌دهنده افزایش است. 27%±2% بیش از جرم پلوتون.

نام

اریس نام خود را از الهه یونانی Eris (یونانی Ἔρις) گرفته است، که مظهر نزاع و اختلاف است. تیم تحقیقاتی کلتک این نام را در 6 سپتامبر 2006 ارائه کرد و در 13 سپتامبر 2006 تکلیف رسمی دریافت کرد. این نامگذاری رسمی پس از دوره طولانی مدتی انجام شد که طی آن جسم آسمانی به طور موقت به عنوان 2003 UB₃₁₃ شناسایی شد، تعیینی که توسط پروتکل AU به طور خودکار تعیین شده بود. سیاره‌ها.

نام Eris دارای دو تلفظ رایج است که با صدای مصوت "بلند" یا "کوتاه" e متمایز می‌شود، که منعکس کننده تغییرات آوایی مشاهده شده در کلمه era است. در زبان انگلیسی، تلفظی که بیشتر با آن مواجه می‌شود، که توسط افرادی مانند براون و گروه تحقیقاتی‌اش استفاده می‌شود، با شلی بی‌هجا و یک e کوتاه مشخص می‌شود. برعکس، تلفظ سنتی انگلیسی برای الهه، دارای یک e طولانی است.

ساقه مورب یونانی و لاتین برای این نام Erid- است که در اصطلاحاتی مانند ایتالیایی Eride و روسی Эрида Erida مشهود است. در نتیجه، شکل صفت مربوطه در انگلیسی Eridian است.

Xena

ابهام طبقه‌بندی جرم آسمانی، به ویژه اینکه آیا یک سیاره است یا یک سیاره کوچک، به تأخیر در نام‌گذاری رسمی آن تا پس از حکم اتحادیه بین‌المللی نجوم (IAU) در 24 اوت 2006، با توجه به پروتکل‌های نام‌گذاری مشخص برای هر دسته، نیاز داشت. در طول این مدت، شیء تحت عنوان غیررسمی Xena به رسمیت شناخته شد. این نام مستعار داخلی که توسط تیم اکتشاف برگزیده شد، از قهرمان سریال تلویزیونی Xena: Warrior Princess الهام گرفت. گزارش ها حاکی از آن است که تیم اکتشاف نام "Xena" را برای جرم آسمانی اولیه ای که شناسایی کردند و از نظر اندازه از پلوتو پیشی گرفت، رزرو کرده بودند. همانطور که براون بیان کرد،

ما آن را از زمانی که با یک X (سیاره "X") شروع شد، انتخاب کردیم، به نظر اسطوره‌ای می‌آید... و ما در تلاش بوده‌ایم خدایان زن بیشتری را در آنجا پیدا کنیم (به عنوان مثال سدنا). همچنین، در آن زمان، برنامه تلویزیونی هنوز در تلویزیون بود، که به شما نشان می‌دهد چه مدت در جستجوی ما بوده‌ایم!

براون در مصاحبه ای نشان داد که روند نامگذاری با تاخیر مواجه شده است:

یکی از خبرنگاران [کن چانگ] از نیویورک تایمز با من تماس گرفت که اتفاقاً از دوستان من در دانشگاه بود، [و] ... از من پرسید، "بچه ها نامی که پیشنهاد دادید چیست؟" و من گفتم: "خب، من نمی گویم." و او گفت: "خب، بچه ها وقتی فقط با هم صحبت می کنید، اسمش را چه می گذارید؟" ... تا آنجا که من به یاد دارم، این تنها باری بود که این را به کسی در مطبوعات گفتم، و سپس همه جا را فرا گرفت، که فقط نسبت به آن احساس بدی داشتم. من تا حدی این نام را دوست دارم.

انتخاب نام رسمی

گورت شیلینگ، نویسنده علمی، گزارش داد که براون در ابتدا قصد داشت نام این شی را "لیلا" بگذارد، و به مفهوم اساطیری هندو اشاره می کند که کیهان را نتیجه بازی الهی برهمن نشان می دهد. این نام پیشنهادی تلفظ خود را با "لیلا"، دختر نوزاد براون به اشتراک گذاشت. براون احتیاط کرد و با هدف اجتناب از انتشار این نام قبل از پذیرش رسمی آن، پروتکلی که قبلاً یک سال قبل با سدنا نقض کرده بود و انتقادات قابل توجهی را به دنبال داشت، انجام داد. با این وجود، تعیین سدنا با هیچ اعتراضی فراتر از نقض رویه‌ای مواجه نشد و هیچ نام جایگزینی ارائه نشد.

براون URL صفحه وب شخصی خود را که کشف را اعلام کرد، /~mbrown/planetlila تعیین کرد. در میان آشفتگی های بعدی پیرامون مناقشه کشف Haumea، او از اصلاح این آدرس غافل شد. برای جلوگیری از بیگانگی بیشتر همکاران نجومی خود، او متعاقباً توضیح داد که نام صفحه وب به دخترش افتخار می‌کند و در نتیجه «لیلا» را از بررسی نام رسمی شی منصرف می‌کند.

براون همچنین در نظر داشت که این شی را Persephone به نام همسر خدای Pluto نامگذاری کند. این نام بارها در داستان های علمی تخیلی در مورد سیارات ظاهر شده بود و از اقبال عمومی قابل توجهی برخوردار بود که نشان از پیروزی قاطع آن در نظرسنجی انجام شده توسط مجله New Scientist بود. (به ویژه، "Xena"، علیرغم وضعیت غیررسمی خود به عنوان یک نام مستعار، جایگاه چهارم را به دست آورد.) با این حال، این انتخاب به دلیل وجود قبلی یک سیاره کوچک، 399 Persephone، که قبلاً این نام را داشت، غیرممکن بود و اریس به طور رسمی به عنوان یک سیاره کوچک طبقه بندی می شد.

تیم اکتشاف به طور رسمی نام Eris را در 6 سپتامبر 2006 پیشنهاد کرد. براون تشخیص داد که با توجه به در نظر گرفتن طولانی مدت این شی به عنوان یک سیاره، نامی برگرفته از اساطیر یونانی یا رومی، مطابق با سیارات دیگر را تضمین می کند. از آنجایی که سیارک ها قبلاً اکثریت قریب به اتفاق نام های یونانی-رومی را به خود اختصاص داده بودند، اریس، که براون او را به عنوان الهه مورد علاقه خود معرفی می کرد، به طور اتفاقی در دسترس باقی مانده بود. در سال 2006، براون اظهار داشت: "اریس با ایجاد نزاع بین مردم باعث اختلاف و اختلاف شد و این همان کاری است که این شخص نیز انجام داده است." اتحادیه بین‌المللی نجوم (IAU) این نام را در 13 سپتامبر 2006 رسما پذیرفت.

در حالی که استفاده از نمادهای سیاره‌ای به طور کلی در نجوم ممنوع است، ناسا دست اریس، ⟨⟩ (U+2BF0) را برای اریس پذیرفته است. این نماد خاص از Discordianism، یک جنبش مذهبی با محوریت الهه Eris سرچشمه می گیرد. مؤسسه نجوم استرنبرگ در دانشگاه دولتی مسکو از (U+24C0) استفاده کرده است، که فرض بر این است که نماد «کلیه حقوق معکوس شده» از Principia Discordia یا یک نمایش ساده از سیب اختلاف است که با کلمه یونانی Kallisti حک شده است. این نماد اخیر در ابتدا برای سیاره کوتوله در صفحه بحث Discordian پیشنهاد شده بود، که در نهایت در ⟨⟩ مستقر شد. اکثر اخترشناسان از دست اریس استفاده می کنند، اگرچه نمادهای جایگزین، مانند ⟨⟩ (U+2BF1)، گاهی اوقات مشاهده می شود.

طبقه بندی

اریس به عنوان یک سیاره کوتوله فرا نپتونی طبقه بندی می شود. به طور خاص، ویژگی‌های مداری آن، آن را به‌عنوان یک شی با دیسک پراکنده (SDO) طبقه‌بندی می‌کند، که یک جرم فرا نپتونی (TNO) است که در طول شکل‌گیری منظومه شمسی از کمربند کویپر به مدارهای دورتر و غیر معمول‌تر دچار اختلال شده است. اگرچه تمایل مداری مشخص آن در میان SDO های شناخته شده غیرمعمول است، مدل های نظری نشان می دهد که اجسامی که نزدیک لبه داخلی کمربند کویپر سرچشمه می گیرند در مدارهایی با تمایلات بالاتر در مقایسه با مدارهای کمربند بیرونی پراکنده شده اند.

در ابتدا تصور می‌شد که اریس بزرگ‌تر از پلوتون است، ناسا و در گزارش‌های رسانه‌ها پس از کشف آن، به طور گسترده به عنوان "سیاره دهم" نامیده می‌شد. در پاسخ به ابهام پیرامون وضعیت آن و بحث های جاری در مورد طبقه بندی سیاره های پلوتو، IAU گروهی از ستاره شناسان را موظف کرد تا تعریفی به اندازه کافی دقیق از اصطلاح سیاره برای حل این مشکل فرموله کنند. این تعریف، تحت عنوان تعریف سیاره در منظومه شمسی توسط IAU، در 24 آگوست 2006 به تصویب رسید. در آن زمان، اریس و پلوتون هر دو به عنوان سیاره های کوتوله طبقه بندی شدند، یک دسته متمایز از سیاره جدید تعریف شده. براون از آن زمان موافقت خود را با این طبقه بندی ابراز کرده است. متعاقباً، IAU Eris را در فهرست سیاره‌های کوچک خود گنجانید و نام (136199) Eris را به آن اختصاص داد.

مدار

اریس هر 561 سال یک بار به دور خورشید می چرخد. حداکثر فاصله آن از خورشید (آفلیون) به 97.7 واحد نجومی (AU) می رسد، در حالی که نزدیکترین فاصله آن (حضیض) 38.4 واحد نجومی است. دقت زمان حضیض، که در یک دوره انتخابی با استفاده از محلول دو جسمی بدون مزاحمت تعریف می‌شود، با انحراف دوره از تاریخ حضیض واقعی کاهش می‌یابد. پیش‌بینی دقیق زمان حضیض مستلزم ادغام عددی است. ادغام عددی انجام‌شده توسط JPL Horizons نشان می‌دهد که اریس در حدود سال 1699 به حضیض رسید، در حدود سال 1977 به حضیض رسید و پیش‌بینی می‌شود در 6 دسامبر 2257 به حضیض برگردد. دایره البروج پس از کشف، اریس و ماه آن دورترین اجرام شناخته شده در منظومه شمسی بودند، به استثنای دنباله دارهای دوره طولانی و کاوشگرهای فضایی. این تمایز تا زمان کشف 2018 VG18 در سال 2018 حفظ شد.

مدار اریدین گریز از مرکز زیادی را نشان می‌دهد، که اریس را به فاصله 37.9 واحد نجومی از خورشید می‌رساند، که مشخصه فواصل حضیض برای اجرام پراکنده است. این فاصله آن را در مدار پلوتون قرار می دهد، اما به طور ایمن فراتر از تعامل گرانشی مستقیم با نپتون (~ 37 AU) باقی می ماند. در مقابل، پلوتون همراه با دیگر پلوتین ها، مداری با شیب کمتر و خارج از مرکز را دنبال می کند و به دلیل تشدید مداری، می تواند از مسیر نپتون عبور کند. تقریباً 800 سال دیگر، اریس به طور موقت از پلوتون به خورشید نزدیک‌تر خواهد بود.

در سال 2007، اریس قدر ظاهری 18.7 را به نمایش گذاشت که آن را به اندازه کافی درخشان برای تشخیص توسط تلسکوپ های آماتور خاص نشان داد. در شرایط بهینه، یک تلسکوپ 200 میلی‌متری (7.9 اینچی) مجهز به یک دستگاه شارژ (CCD) می‌تواند اریس را شناسایی کند. کشف تاخیری آن تا سال 2005 ناشی از تمایل مداری مشخص آن است، زیرا بررسی‌ها برای اجرام بیرونی قابل توجهی از منظومه شمسی معمولاً بر صفحه دایره‌البروج متمرکز می‌شوند، جایی که اکثر اجرام آسمانی در آن قرار دارند.

به دلیل شیب قابل توجهی مدار آن، اریس تعداد محدودی از مدارهای سنتی را طی می‌کند. در سال 2026، در صورت فلکی سیتوس قرار دارد. از نظر تاریخی، از سال 1876 تا 1929 در مجسمه‌ساز و تقریباً از سال 1840 تا 1875 در فینیکس اقامت داشته است. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که در سال 2036، وارد ماهی‌ها خواهد شد و تا سال 2065 در آنجا باقی می‌ماند و در آن زمان به قوچ منتقل می‌شود. متعاقباً، مسیر آن به سمت نیمکره آسمانی شمالی تغییر می کند و در سال 2128 وارد پرسئوس و در سال 2173 به Camelopardalis می شود، جایی که پیش بینی می شود به حداکثر انحراف شمالی خود برسد.

ابعاد، جرم و چگالی

در نوامبر 2010، اریس تحت یکی از دورافتاده‌ترین اختفای ستاره‌ای قرار گرفت که تا به امروز از زمین مشاهده شده است. داده های اولیه به دست آمده از این پدیده، تخمین های قبلی اندازه آن را به چالش می کشد. تیم های تحقیقاتی متعاقبا یافته های قطعی خود را از غیبت در اکتبر 2011 منتشر کردند و قطر تخمینی آن را 2326±12 کیلومتر گزارش کردند.

در نتیجه، اریس اندکی کوچکتر از پلوتون است که قطر آن 2376.6±1.6 کیلومتر است، علیرغم اینکه اریس دارای جرم بیشتری است. علاوه بر این، این مشاهدات آلبدوی هندسی 0.96 را نشان می دهد. فرض بر این است که آلبدوی مرتفع از پر کردن مداوم یخ‌های سطحی ناشی می‌شود، که ناشی از تغییرات دما است، زیرا اریس از مدار خارج از مرکز خود عبور می‌کند و هم نزدیکتر و هم دورتر از خورشید حرکت می‌کند.

جرم اریس را می‌توان با دقت بسیار بالاتری تعیین کرد. با استفاده از دوره مداری پذیرفته شده دیسنومیا، 15.774 روز، اریس 27 درصد بزرگتر از پلوتون محاسبه می شود. اریس با ترکیب داده‌های اختفای 2011، چگالی 2.52±0.07 g/cm§56§ را نشان می‌دهد که به طور قابل‌توجهی بیشتر از پلوتون است، که نشان‌دهنده ترکیب غالب مواد سنگی است. واپاشی رادیواکتیو، وجود بالقوه یک اقیانوس آب مایع زیرسطحی را در اریس، که در فصل مشترک گوشته و هسته قرار دارد، پیشنهاد می‌کند. علاوه بر این، گرمایش جزر و مدی اعمال شده بر اریس توسط قمر آن، Dysnomia، می‌تواند به حضور پایدار چنین اقیانوس زیرسطحی کمک کند. تحقیقات بعدی به این نتیجه رسیده است که اریس، در کنار پلوتون و ماک میک، ممکن است میزبان اقیانوس‌های زیرسطحی فعال باشد و فعالیت‌های زمین‌گرمایی مداومی را نشان دهد.

در جولای ۲۰۱۵، پس از تقریباً یک دهه که در طی آن اریس نهمین جرم شناخته‌شده بزرگ در مدار مستقیم خورشیدی در نظر گرفته شد، تصاویر دقیقی توسط مأموریتHorizoni> به دست آمد. اندکی بزرگتر از اریس باشد. در نتیجه، اریس اکنون به عنوان دهمین جرم شناخته شده طبقه بندی می شود که مستقیماً از نظر حجم به دور خورشید می چرخد، در حالی که موقعیت خود را به عنوان نهمین جرم بزرگ حفظ می کند.

سطح و جو

بعد از شناسایی اولیه، تیم اکتشاف با استفاده از تلسکوپ 8 متری جمینی شمالی در هاوایی، رصدهای طیف‌سنجی اریس را در 25 ژانویه 2005 انجام داد. تجزیه و تحلیل مادون قرمز نور ساطع شده از جسم، حضور یخ متان را نشان می‌دهد، که نشان می‌دهد ترکیب سطحی مشابه پلوتو - در آن زمان تنها شیء شناخته شده ترانس نپتونی (TNO) با متان سطحی - و قمر نپتون، تریتون، که به طور مشابه متان سطحی را نشان می‌دهد. در سال 2022، طیف‌سنجی نزدیک به فروسرخ که توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) انجام شد، یخ‌های متان دوتره‌شده را روی سطح اریس شناسایی کرد که در مقایسه با دنباله‌دارهای خانواده مشتری مانند 67P/Churyumov-Gerasimenko، در فراوانی کمتری وجود دارد. این فراوانی نسبتا کم دوتریوم نشان می‌دهد که متان اریس اولیه نیست، بلکه ممکن است از فرآیندهای ژئوشیمیایی زیرسطحی منشاء گرفته باشد. JWST همچنین مقادیر قابل توجهی از یخ نیتروژن را در Eris شناسایی کرد، که فرض می شود از طریق فرآیندهای زیرسطحی مشابه با آنچه برای متان غیر اولیه اریس فرض شده است، تشکیل شده است. از نظر حجمی، فراوانی یخ نیتروژن در اریس یک سوم متان تخمین زده می شود.

در تضاد کامل با سطوح متمایل به قرمز و رنگارنگ مشاهده شده در پلوتون و تریتون، اریس ظاهری تقریباً یکنواخت سفید دارد. رنگ متمایز متمایز پلوتون به رسوبات سطحی تولین ها نسبت داده می شود. این مناطق تاریک، که با آلبدوی پایین‌تر مشخص می‌شوند، دماهای بالا را تجربه می‌کنند و تصعید رسوبات متان را تسهیل می‌کنند. برعکس، فاصله بیشتر اریس از خورشید به تراکم متان در سطح آن اجازه می‌دهد، حتی در مناطقی با کاهش آلبدو. این تراکم یکنواخت متان به طور موثری تغییرات آلبدو را کاهش می دهد و هرگونه رسوب تولین قرمز زیرین را پنهان می کند. چنین چرخه تصعید-تراکم متان ممکن است زمین های تیغه ای را در اریس ایجاد کند، مشابه سازندهای مشاهده شده در پلوتون. یک فرضیه جایگزین نشان می دهد که سطح اریس از طریق جابجایی پرتوزایی در یک یخچال یخی جهانی متان و نیتروژن، شبیه به Sputnik Planitia پلوتو، تجدید می شود. داده‌های طیف‌سنجی از تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) با توجه به عدم وجود اتان قابل تشخیص، یک محصول جانبی شناخته‌شده متان رادیولیز شده، مفهوم تازه‌سازی مداوم سطح در اریس را تأیید می‌کند.

مدار بسیار غیرعادی و دور اریس منجر به دمای تخمینی سطحی در محدوده تقریباً 30 تا 56 کلوین (243.2- تا 217.2- درجه سانتی گراد؛ 405.7- تا -358.9 درجه فارنهایت) می شود. حضیض اریس علیرغم اینکه به طور بالقوه تا سه برابر دورتر از پلوتون از خورشید می‌چرخد، اجازه می‌دهد تا برخی از یخ‌های سطحی به اندازه کافی گرم شوند تا به حالت تعالی بروند و به طور بالقوه یک جو گذرا را تشکیل دهند. تشخیص متان و نیتروژن بسیار فرار دو سناریو اصلی را نشان می دهد: یا اریس برای همیشه منظومه شمسی منجمد بیرونی را اشغال کرده است، جایی که این یخ ها می توانند دوام بیاورند، یا جرم آسمانی دارای مکانیزم داخلی برای پر کردن گازهای اتمسفر از دست رفته در فضا است. این یافته با مشاهدات Haumea، یکی دیگر از شی های فرا نپتونی، که نشان دهنده وجود یخ آب اما عدم وجود متان قابل توجه است، متفاوت است.

ویژگی های چرخشی

سطح یکنواخت Eris منجر به حداقل تغییرات روشنایی در طول چرخش آن می‌شود و در نتیجه تعیین دقیق دوره چرخشی آن را پیچیده می‌کند. نظارت گسترده و با دقت بالا بر درخشندگی اریس نشان داده است که این قمر به صورت جزر و مدی با قمر خود، Dysnomia قفل شده است، و یک دوره چرخشی را نشان می دهد که دقیقاً با دوره مداری 15.78 روز زمین دیسنومیا هماهنگ شده است. علاوه بر این، Dysnomia به طور مشابه به صورت جزر و مدی به اریس قفل شده است، و سیستم Eris-Dysnomia را به عنوان تنها دومین نمونه تایید شده چرخش دو سنکرون، پس از دوتایی پلوتون-چارون ایجاد می کند. تلاش‌های قبلی برای اندازه‌گیری دوره چرخش اریس مقادیر بسیار نامشخصی را به همراه داشت که از ده‌ها ساعت تا چند روز را در بر می‌گرفت، که در درجه اول به دلیل داده‌های رصدی طولانی‌مدت ناکافی بود. در حالی که شیب محوری اریس اندازه‌گیری نشده باقی می‌ماند، به طور منطقی استنباط می‌شود که با شیب مداری دیسنومیا، که تقریباً 78 درجه نسبت به صفحه دایره البروج تخمین زده می‌شود، همسو است. بر اساس این فرض، بخش قابل توجهی از نیمکره شمالی اریس نور خورشید را دریافت می کند و 30 درصد از آن نیمکره در سال 2018 نور دائمی روز را تجربه می کند.

ماهواره طبیعی

در سال 2005، محققان با استفاده از سیستم نوری تطبیقی ستاره راهنمای لیزری تازه عملیاتی شده در تلسکوپ کک در هاوایی، مشاهداتی را از چهار درخشان‌ترین جرم فرا نپتونی انجام دادند: پلوتون، ماکماکی، هائومیا و اریس. تصاویری که در 10 سپتامبر به دست آمد به طور قطعی یک قمر را که به دور اریس در حال گردش بود شناسایی کرد. مطابق با نام غیررسمی "Xena" که قبلاً برای اریس به کار رفته بود، گروه تحقیقاتی براون به طور موقت ماه را "Gabrielle" نامید و به همراه شاهزاده خانم جنگجو تلویزیون اشاره کرد. بر اساس نامگذاری رسمی اریس توسط اتحادیه بین المللی نجوم (IAU)، قمر آن به طور رسمی Dysnomia نامگذاری شد که به نام الهه یونانی بی قانونی و دختر اریس نامگذاری شد. براون اظهار داشت که این نام به دلیل شباهت آوایی آن به نام همسرش دایان انتخاب شده است. علاوه بر این، این نام به طور ناخواسته یک کنایه غیرمستقیم به نام غیر رسمی سابق اریس، Xena دارد، شخصیتی که توسط بازیگر زن لوسی لاولس به تصویر کشیده شده است، اگرچه این ارتباط عمداً در نظر گرفته نشده است.

کاوش فضاپیما

در ماه مه 2020، فضاپیمای خروجی New Horizons رصدهای دور اریس را در طول ماموریت طولانی خود، پس از پرواز موفقیت‌آمیز خود با پلوتو در سال 2015، انجام داد. کمربند کویپر مشاهدات اریس در زوایای فاز بالا را تسهیل کرد، که در غیر این صورت از نقاط دید زمینی غیرقابل دسترس است. این ویژگی خصوصیات پراکندگی نور و رفتار منحنی فاز سطح اریدین را قادر می سازد.

در طول دهه 2010، تحقیقات متعددی در مورد مأموریت‌های بعدی برای اکتشاف کمربند کویپر انجام شد که اریس به عنوان یک هدف بالقوه در نظر گرفته شد. پیش‌بینی‌ها نشان می‌داد که یک ماموریت پروازی به اریس، با استفاده از کمک گرانشی مشتری، به ۲۴.۶۶ سال زمان نیاز دارد، با فرض تاریخ‌های پرتاب ۳ آوریل ۲۰۳۲ یا ۷ آوریل ۲۰۴۴. پس از ورود فضاپیما، اریس در فاصله‌ای از خورشید 92.09.

یادداشت های توضیحی

مراجع

• صفحات وب مایکل براون درباره اریس و دیسنومیا
• تجسم مدار سه بعدی از ناسا JPL
• صفحه رصدخانه Keck درباره کشف Dysnomia