لکه قرمز بزرگ (Great Red Spot)

لکه قرمز بزرگ یک منظومه جوی پایدار و پرفشار در مشتری را تشکیل می‌دهد که بزرگترین طوفان ضد سیکلون در منظومه شمسی را نشان می‌دهد. رنگ قرمز متمایز نارنجی آن، که منشا آن مشخص نیست، آن را به قابل شناسایی ترین ویژگی مشتری تبدیل می کند. این پدیده که در 22 درجه جنوب استوای مشتری قرار دارد، سرعت بادهایی را تولید می کند که به 496 کیلومتر در ساعت (308 مایل در ساعت) می رسد. مشاهدات اولیه به سپتامبر 1831 باز می گردد، با بیش از 60 مشاهده مستند قبل از سال 1878، سالی که نظارت مستمر آغاز شد. یک ویژگی جوی قابل مقایسه بین سال های 1665 و 1713 مشاهده شد. اگر این طوفان یکسان را نشان دهد، طول عمر آن حداقل 361 سال خواهد بود، اگرچه مطالعه سال 2024 خلاف این را نشان می دهد.

تاریخچه مشاهده

تشخیص‌های اولیه

وجود لکه قرمز بزرگ به طور بالقوه به قبل از 1664 می رسد. با این حال، تجلی معاصر ممکن است در ابتدا در سال 1830 مشاهده شده باشد و تنها پس از ظهور برجسته آن در سال 1879 به طور کامل بررسی شده باشد. اختلال جوی مستند در قرن هفدهم ممکن است با طوفان فعلی متفاوت باشد. یک ناپیوستگی زمانی قابل توجه بین کشف قرن هفدهم و مطالعه در حال انجام آن که پس از سال 1830 آغاز شد وجود دارد. سرنوشت دقیق نقطه اصلی - خواه از بین رفته و متعاقباً اصلاح شود، یا به تدریج محو شده است، یا به سادگی نادیده گرفته شده و توسط ناظران مستند نشده است. رصد نهایی لکه سرخ بزرگ، که یک ویژگی سیاره ای را در می 1664 ثبت کرد. با این وجود، این احتمال وجود دارد که نقطه مشاهده شده هوک در نوار جوی متفاوتی قرار داشته باشد (کمربند استوایی شمالی، در تضاد با مکان لکه قرمز بزرگ کنونی در کمربند استوایی جنوبی) و به احتمال زیاد توسط سایه های دیگری از کاسه تغییر یافته است. سال بعد، جووانی کاسینی «یک [نقطه] دائمی را که اغلب دیده می‌شد در همان مکان با همان اندازه و شکل بازمی‌گردد» ثبت کرد و دوره چرخشی آن را ۹ ساعت و ۵۶ دقیقه تعیین کرد. با وجود تفاوت در دید، نقطه کاسینی از سال 1665 تا 1713 تحت نظارت قرار گرفت. با این حال، یک وقفه 48 ساله در مشاهدات، شناسایی این دو نقطه را غیر قطعی می کند. با توجه به رکورد رصدی محدودتر نقطه قبلی و سرعت چرخش آهسته تر در مقایسه با ویژگی معاصر، اثبات ماهیت یکسان آنها چالش برانگیز است.

یک معمای کمتر شناخته شده مربوط به یک نقطه جوویانی است که در نقاشی 1711 توسط دوناتو کرتی به تصویر کشیده شده است که در حال حاضر در واتیکان به نمایش درآمده است. به عنوان بخشی از مجموعه تابلویی شامل اجرام مختلف آسمانی بزرگ‌شده به‌عنوان پس‌زمینه‌ای برای مناظر ایتالیایی، که به‌دقت نجومی توسط استاشیو مانفردی نظارت می‌شود، آثار هنری کرتی نشان‌دهنده اولین بازنمایی هنری شناخته‌شده از یک لکه قرمز بزرگ روی مشتری است (اگرچه در نیمکره شمالی در نیمکره بینایی 18 به تصویر کشیده شده است. تلسکوپ ها). قبل از اواخر قرن نوزدهم، هیچ مشخصه جوی به طور واضح به صورت مکتوب به عنوان دارای رنگ قرمز ثبت نشده بود.

لکه قرمز بزرگ به طور مداوم از 5 سپتامبر 1831 مشاهده شده است، و بیش از 60 مشاهده ثبت شده تا سال 1879 جمع آوری شده است، دوره ای که نشان دهنده بازه زمانی گسترده آن است. پس از این مدت، تحت نظارت بی وقفه قرار گرفته است.

یک تحقیق در سال 2024 در مورد داده‌های رصدی تاریخی پیشنهاد می‌کند که "نقطه دائمی" مستند بین سال‌های 1665 و 1713 ممکن است با لکه قرمز بزرگ معاصر که از سال 1831 مشاهده شده است، یکسان نباشد. این تحقیق نشان می‌دهد که لکه اولیه متلاشی شده، و یک مشخصه متمایز تشکیل‌دهنده بعدی قابل مشاهده است.

دوران رصدی اخیر

در 25 فوریه 1979، فضاپیمای Voyager 1 که در فاصله 9200000 کیلومتری مشتری قرار داشت تصاویر دقیق افتتاحیه لکه قرمز بزرگ را مخابره کرد. تشکیلات ابری با ابعادی به اندازه 160 کیلومتر (100 مایل) قابل تشخیص بودند. پیکربندی ابرهای مواج و پر جنب و جوش مشاهده شده در غرب لکه قرمز نشان دهنده منطقه ای است که با الگوهای موجی بسیار پیچیده و پویا مشخص می شود.

در طول قرن بیست و یکم، قطر اولیه لکه قرمز بزرگ به طور آشکار کاهش یافته است. تا سال 2004، طول آن تقریباً نیمی از ابعاد آن یک قرن قبل بود، زمانی که 40000 کیلومتر (25000 مایل) اندازه گیری شد، تقریباً سه برابر قطر زمین. در صورت تداوم نرخ فعلی کاهش، پیش بینی می شود که این ویژگی تا سال 2040 به مورفولوژی دایره ای برسد.

طول عمر لکه قرمز بزرگ و ماهیت تغییرات مشاهده شده آن، به ویژه اینکه آیا آنها نوسانات دوره ای را نشان می دهند، همچنان موضوع تحقیقات علمی مداوم هستند. در سال 2019، مشاهدات نشان داد که این نقطه رفتار "پوسته پوسته شدن" را در امتداد حاشیه خود نشان می دهد که با جدا شدن و متعاقباً پراکندگی قطعات طوفان مشخص می شود. این کاهش اندازه مشاهده شده و پدیده "پوسته پوسته شدن" برخی از ستاره شناسان را بر آن داشت تا این فرضیه را مطرح کنند که لکه قرمز بزرگ ممکن است ظرف چند دهه از بین برود. برعکس، سایر محققان معتقدند که ابعاد درک شده از نقطه با پوشش ابر آن مطابقت دارد نه اندازه واقعی گرداب زیرین. آنها همچنین پیشنهاد می‌کنند که رویدادهای پوسته پوسته شدن را می‌توان به برهمکنش با سایر سیستم‌های سیکلونی یا پادسیکلونی نسبت داد، که به طور بالقوه شامل جذب ناقص ساختارهای جوی کوچک‌تر می‌شود، در نتیجه نشان می‌دهد که لکه قرمز بزرگ ممکن است در معرض خطر اتلاف نباشد.

BA بیضی، یک ویژگی سفید جوی کوچک‌تر در March2alec در پدید آمدن هم‌زمان پدیدار می‌شود. بیضی، متعاقباً رنگ مایل به قرمزی پیدا کرده است. این پدیده را اخترشناسان به صورت محاوره ای لکه قرمز کوچک یا سرخ جونیور نامیده اند. در 5 ژوئن 2006، مشاهدات نشان داد که لکه قرمز بزرگ و BA بیضی ظاهراً همگرا هستند. این طوفان‌ها معمولاً تقریباً هر دو سال یک بار نزدیک‌تر می‌شوند، اگرچه برخوردهای سال‌های 2002 و 2004 مهم تلقی نمی‌شوند. ایمی سیمون میلر، محقق مرکز پرواز فضایی گدارد، پیش‌بینی کرد که طوفان‌ها نزدیک‌ترین رویکرد خود را در 4 ژوئیه 2006 تجربه خواهند کرد. او با همکاری ایمکه دی پاتر و فیل مارکوس از دانشگاه کالیفرنیا برکلی، همراه با تیمی از ستاره‌شناسان حرفه‌ای، مطالعه این طوفان‌ها را با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل 6 جولای 20 آغاز کرد. در سال 2006، رصدخانه جمینی با موفقیت تصاویری از عبور دو طوفان بدون ادغام از یکدیگر ثبت کرد. طوفان سوم متعاقباً در می 2008 رنگ قرمزی پیدا کرد.

فضاپیمای Juno که در سال 2016 مداری قطبی را به دور مشتری ایجاد کرد، در 11 ژوئیه 2017 در حین نزدیک شدن به این سیاره در حین نزدیک شدن به این سیاره، پروازی را از نقطه قرمز بزرگ انجام داد و تصویری از ارتفاع 00 کیلومتری از ارتفاع 8 کیلومتری به دست آورد. (5000 مایل) بالاتر از سطح جوین. در طول ماموریت جونو، فضاپیما تمرکز خود را بر بررسی ترکیب جوی و فرآیندهای تکاملی مشتری، با تاکید ویژه بر لکه قرمز بزرگ حفظ کرد.

تشخیص لکه قرمز بزرگ از لکه تاریک بزرگ، یک ویژگی جوی که توسط اتمسفر شمالی در نزدیکی قطب جنوب شناسایی شده است، بسیار مهم است. فضاپیمای کاسینی-هویگنس. علاوه بر این، یک پدیده جوی متمایز در نپتون نیز به عنوان نقطه تاریک بزرگ شناخته می شود. این ویژگی نپتونی توسط Voyager 2 در سال 1989 ثبت شد و فرض بر این است که به جای یک طوفان سیکلونی، یک فضای خالی جوی بوده است. متعاقباً در سال 1994 ناپدید شد، اگرچه ویژگی مشابهی در شمال ظاهر شد.

دینامیک مکانیکی

از سال 2008، لکه قرمز بزرگ مشتری چرخشی در خلاف جهت عقربه‌های ساعت با دوره‌ای تقریباً 4.5 روز زمینی، معادل 11 روز جوویان نشان می‌دهد. لکه قرمز بزرگ با عرض 16350 کیلومتر (10160 مایل) در 3 آوریل 2017، تقریباً 1.3 برابر قطر زمین است. این طوفان یک دوره صد ساله انقباض را پشت سر گذاشته است و در نتیجه ابعاد فعلی آن تا حدی کوچکتر از زمین است. بالاترین لایه‌های ابری این سیستم سیکلونی تقریباً 8 کیلومتر (5 مایل) بالاتر از عرشه ابرهای محیطی قرار دارند. طول عمر قابل توجه طوفان، که قرن ها را در بر می گیرد، به عدم وجود یک سطح سیاره ای جامد (مشتری فقط دارای یک گوشته هیدروژنی است) نسبت داده می شود که در غیر این صورت باعث اتلاف اصطکاک می شود. در نتیجه، گرداب‌های جوی در حال گردش به دلیل فقدان نیروهای متضاد با تکانه زاویه‌ای‌شان باقی می‌مانند.

داده‌های طیف‌سنجی فروسرخ به‌طور مداوم نشان داده‌اند که لکه قرمز بزرگ با دماهای پایین‌تر (و در نتیجه، ارتفاعات بالاتر) در مقایسه با اکثر تشکیلات ابری دیگر در مشتری مشخص می‌شود. برعکس، منطقه فوقانی اتمسفر مستقیماً بالای طوفان دمای قابل توجهی را نسبت به مناطق دیگر سیاره نشان می دهد. تولید امواج صوتی ناشی از تلاطم طوفان زمینه ای به عنوان مکانیزمی برای توضیح افزایش حرارتی مشاهده شده در این منطقه مطرح شده است. این امواج صوتی به صورت عمودی منتشر می شوند و تا ارتفاع 800 کیلومتری (500 مایلی) بالای طوفان بالا می روند و در اتمسفر فوقانی پراکنده می شوند و در نتیجه انرژی موج خود را به انرژی گرمایی تبدیل می کنند. این فرآیند منجر به رسیدن یک منطقه فوقانی جوی به دمای 1600 کلوین (1330 درجه سانتیگراد؛ 2420 درجه فارنهایت) می شود که چند صد کلوین گرمتر از جو سیاره ای اطراف در ارتفاعات قابل مقایسه است. این پدیده به طور مشابه به عنوان "تصادف [...] امواج اقیانوس در یک ساحل" توصیف شده است.

نظارت دقیق از ویژگی‌های جوی، گردش خلاف جهت عقربه‌های ساعت لکه قرمز بزرگ را در اوایل سال 1966 ایجاد کرد، یافته‌ای که متعاقباً توسط تصاویر با گذشت زمان اولیه به‌دست‌آمده در طول پرواز ویجر تأیید شد. طوفان از نظر مکانی توسط یک جریان جت متوسط ​​به سمت شرق واقع در جنوب آن و یک جریان جت جت به طور قابل توجهی قدرتمندتر به سمت غرب در شمال آن محدود شده است. در حالی که سرعت باد در حاشیه نقطه می تواند به حدود 432 کیلومتر در ساعت (268 مایل در ساعت) برسد، جریان های داخلی تا حد زیادی ساکن به نظر می رسند و حداقل ورودی یا خروجی را نشان می دهند. سرعت چرخش نقطه به تدریج در طول زمان کاهش یافته است، پدیده ای که به طور بالقوه به کاهش مداوم آن در ابعاد فیزیکی مربوط می شود.

موقعیت عرضی لکه قرمز بزرگ ثبات قابل توجهی را در طول دوره‌های رصدی گسترده نشان داده است، که معمولاً تغییرات تقریباً یک درجه را نشان می‌دهد. برعکس، طول آن تحت نوسانات مداوم است، به ویژه شامل یک نوسان طولی 90 روزه با دامنه تقریباً یک درجه. با توجه به چرخش غیر یکنواخت گازی مشتری در عرض های جغرافیایی مختلف، ستاره شناسان سه سیستم مجزا برای تعریف طولی ایجاد کرده اند. سیستم II برای عرض های جغرافیایی بیش از 10 درجه اعمال می شود و در ابتدا بر اساس دوره متوسط ​​چرخش لکه قرمز بزرگ، به طور خاص 9 ساعت و 55 دقیقه و 42 ثانیه پیش بینی شد. با این وجود، این نقطه از اوایل قرن نوزدهم حداقل ده چرخش کامل نسبت به سیاره در سیستم II انجام داده است. نرخ رانش آن دستخوش تغییرات تاریخی قابل توجهی شده است که با درخشندگی کمربند استوایی جنوبی و وجود یا عدم وجود یک اختلال گرمسیری جنوبی مرتبط است.

عمق داخلی و ویژگی‌های ساختاری

نقطه قرمز بزرگ مشتری (GRS) به صورت یک پاد سیکلون بیضوی واقع در نیمکره جنوبی سیاره، تقریباً 22 درجه جنوب از خط استوا ظاهر می شود. به عنوان بزرگترین طوفان ضد سیکلون منظومه شمسی که تقریباً ~16000 کیلومتر را در بر می گیرد، عمق داخلی و ترکیب ساختاری آن تا حد زیادی مشخص نشده است. مشاهدات درجا، با استفاده از تکنیک‌های تصویربرداری مرئی و ردیابی ابری، سرعت و گرداب GRS را روشن کرده است، و موقعیت آن را در یک حلقه آنتی‌سیکلونی باریک، که 70 تا 85 درصد شعاع را در بر می‌گیرد، و با سریع‌ترین جریان جت به سمت غرب مشتری همسو می‌شود. در طول ماموریت جونو ناسا در سال 2016، امضای گرانشی و داده‌های مادون قرمز حرارتی جمع‌آوری‌شده، بینش‌های مهمی را در مورد پویایی ساختاری و گستره عمودی GRS ارائه کرد. در جولای 2017، فضاپیمای Juno یک پرواز بعدی از GRS را انجام داد و اسکن‌های رادیومتر مایکروویو (MWR) را برای اطمینان از نفوذ عمودی طوفان به سمت متراکم H
§1213§O لایه. این تجزیه و تحلیل‌های MWR نشان داد که عمق عمودی GRS تقریباً به 240 کیلومتر زیر سطح ابر رسیده است که با کاهش تخمینی فشار اتمسفر به 100 بار همراه است. دو روش تحلیلی برای محدود کردن داده‌های جمع‌آوری‌شده استفاده شد: رویکرد mascon، که عمق تقریباً ~290 کیلومتر را تعیین می‌کند، و رویکرد Slepian، که گسترش باد را تا حدود ~310 کیلومتر نشان می‌دهد. این روش‌ها، همراه با امضای جاذبه و داده‌های MWR، حاکی از آن است که بادهای ناحیه‌ای GRS به شدت ادامه می‌دهند و به 50 درصد سرعت سطح ابر مرئی، قبل از شروع فروپاشی باد در لایه‌های عمیق‌تر جو می‌رسند. نرخ مشاهده‌شده فروپاشی باد و داده‌های گرانشی در مجموع نشان می‌دهد که عمق GRS بین 200 تا 500 کیلومتر است.

تصویربرداری مادون قرمز حرارتی و طیف‌سنجی GRS توسط مأموریت‌های گالیله و کاسینی بین سال‌های 1995 و 2008 در شناسایی ژن‌های داخلی GRS انجام شده است. ساختار گردابی نقشه‌های دمایی مادون قرمز حرارتی قبلی، مشتق‌شده از مأموریت‌های وویجر، گالیله و کاسینی، نشان می‌دهد که GRS یک گرداب ضد چرخه‌ای است که با یک هسته سرد احاطه‌شده توسط یک حلقۀ گرم‌تر رو به بالا مشخص می‌شود، در نتیجه یک گرادیان دمایی مشخص را در GRS نشان می‌دهد. تصویربرداری حرارتی IR درک دمای اتمسفر مشتری، کدورت ذرات آئروسل و ترکیب گاز آمونیاک را به طور قابل توجهی افزایش داد. دهه‌ها داده‌های رصدی یک همبستگی مستقیم بین واکنش‌های لایه ابر مرئی، گرادیان‌های حرارتی و نقشه‌برداری ترکیبی را تسهیل کردند. در دسامبر 2000، تصاویر با وضوح فضایی بالا از گالیله، که یک منطقه متلاطم جوی در شمال غربی GRS را به تصویر می‌کشد، تضاد حرارتی قابل‌توجهی را بین گرم‌ترین منطقه پادسیکلون و مجاورت شرقی و غربی آن نشان داد.

پروفایل دمای عمودی ساختار لکه قرمز بزرگ (GRS) بین 100 و 600 میلی‌بار محدود می‌شود. به طور خاص، هسته GRS، در فشار تقریبی 400 mbar، دمای عمودی 1.0-1.5 K را نشان می‌دهد که به طور قابل توجهی گرمتر از مناطق GRS در شرق و غرب آن است. علاوه بر این، گرمای آن 3.0-3.5 K بیشتر از نواحی شمال و جنوب حاشیه سازه است. این ویژگی ساختاری با داده‌های تصویربرداری 2006 VISIR (طیف‌سنج تصویرگر مادون قرمز میانی VLT در تلسکوپ بسیار بزرگ ESO) که حضور فیزیکی GRS را در محدوده وسیعی از ارتفاع در محدوده 80-600 mbar نشان می‌دهد، نشان می‌دهد که طیف‌سنجی فشار اتمسفر را در طیف‌های فشار اتمسفر پیدا می‌کند. برای ساخت مدلی از معماری داخلی GRS، از طیف‌سنج مادون قرمز مرکب کاسینی (CIRS) و تصویربرداری فضایی زمینی برای نقشه‌برداری از توزیع فسفین استفاده شد (PH
§1617§)، آمونیاک (NH
§2728§) ذرات معلق در هوا، و اسید پارا هیدروکسی بنزوئیک در گردش خون آنتی سیکلونی GRS. تصاویر به‌دست‌آمده از CIRS و مشاهدات زمینی، ردیابی حرکت عمودی جوی در مشتری را از طریق PH
398 و
³⁹⁸و تسهیل می‌کند. طیف NH
§4950§.

حداکثر غلظت PH style="font-size:inherit;line-height:inherit;vertical-align:baseline">
§6^7§ و style="font-size:inherit;line-height:inherit;vertical-align:baseline">
§17^{18 §} این غلظت‌ها شناسایی حرکت جت به سمت جنوب را تسهیل می‌کند و نشان‌دهنده افزایش ارتفاع ستون آئروسل، مربوط به فشار بین 200 و 500 mbar است. برعکس، NH
§30
§41^42§ در زیر لایه ابر مرئی در حلقه جنوبی محیطی GRS. این کدورت کاهش یافته با یک نوار موضعی از فرونشست جوی همراه است. ترکیبی از کدورت کم آئروسل مادون قرمز متوسط، گرادیان دما، تغییرات ارتفاع، و دینامیک عمودی بادهای ناحیه ای به شکل گیری و تداوم گردابه GRS کمک می کند. فرونشست اتمسفر و عدم تقارن ترکیبی در GRS نشان می دهد که ساختار دارای یک شیب قابل تشخیص از شمال به مرز جنوبی است. در حالی که عمق و ساختار داخلی GRS در طول چندین دهه دستخوش تغییرات مداوم شده است، دلیل دقیق عمق 200-500 کیلومتر آن همچنان نامشخص است، علیرغم این واقعیت که جت‌استریم‌هایی که گرداب GRS را تامین می‌کنند به میزان قابل توجهی در زیر پایه ساختاری آن قرار دارند.

رنگ و ترکیب شیمیایی

منشا دقیق رنگ مایل به قرمز لکه قرمز بزرگ هنوز مشخص نیست. آزمایش‌های آزمایشگاهی از فرضیه‌هایی حمایت می‌کنند که نشان می‌دهند این رنگ‌آمیزی ممکن است ناشی از واکنش‌های شیمیایی ناشی از تابش فرابنفش خورشیدی هیدروسولفید آمونیوم و ترکیب آلی استیلن باشد. این فرآیند یک ماده قرمز رنگ به دست می دهد که احتمالاً ترکیبات آلی پیچیده ای به نام تولین ها شناخته می شود. ارتفاع زیاد این ترکیبات نیز می تواند به رنگ آمیزی مشاهده شده کمک کند.

لکه قرمز بزرگ تنوع قابل توجهی را در رنگ‌بندی خود از خود نشان می‌دهد، از قرمز آجری عمیق تا ماهی آزاد یا حتی سفید. به طور دوره‌ای، به نظر می‌رسد که این لکه ناپدید می‌شود و تنها از طریق توخالی لکه قرمز قابل تشخیص است که موقعیت آن را در کمربند استوایی جنوبی (SEB) نشان می‌دهد. به نظر می رسد که دید آن به طور ذاتی با ظاهر SEB مرتبط است: یک کمربند سفید روشن با یک نقطه تیره تر ارتباط دارد، در حالی که یک کمربند تیره معمولاً با یک نقطه روشن تر مطابقت دارد. این نوسانات بین فازهای تاریک و روشن در فواصل نامنظم رخ می دهد. به عنوان مثال، بین سال‌های 1947 و 1997، این لکه در طی سال‌های 1961-1966، 1968-1975، 1989-1990، و 1992-1993 به تاریک‌ترین حالت خود رسید.

• گرداب فرازمینی
• نقطه سفید بزرگ، طوفانی مشابه در زحل
• WISEP J190648.47+401106.8، یک کوتوله قهوه ای مشاهده شد که طوفان بزرگ مشابهی دارد

مراجع

[نویسندگان متعدد] (1999). بیتی، کلی جی. پترسون، کارولین کالینز؛ چایکی، اندرو (ویرایش‌ها). منظومه شمسی جدید (ویرایش چهارم). ماساچوست: شرکت انتشارات آسمان. ISBN 978-0-933346-86-4.

• [نویسندگان متعدد] (1999). بیتی، کلی جی. پترسون، کارولین کالینز؛ چایکی، اندرو (ویرایش‌ها). منظومه خورشیدی جدید (ویرایش چهارم). ماساچوست: شرکت انتشارات آسمان. ISBN 978-0-933346-86-4.Beebe, Reta (1997). مشتری سیاره غول پیکر (ویرایش دوم). واشنگتن: کتاب اسمیتسونیان. ISBN 978-1-56098-هاکی، توماس (1999). سیاره گالیله: مشاهده مشتری قبل از عکاسی. بریستول، فیلادلفیا: انتشارات IOP. ISBN 978-0-7503-0448-1.پیک، برتراند ام. (1981). سیاره مشتری: کتاب راهنمای مشاهده گر (ویرایش اصلاح شده). لندن: فابر و فابر محدود. ISBN 978-0-571-18026-4.راجرز، جان اچ (1995). سیاره غول پیکر مشتری. کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج. ISBN 978-0-521-41008-3.Smith, B. A.; et al. (1979). "سیستم مشتری از طریق چشمان ویجر 1". علم. 204 (4396): 951–957–957, یانگ، سارا (21 آوریل 2004). محققی با ناپدید شدن لکه های سیاره غول پیکر، تغییرات آب و هوایی جهانی را در مشتری پیش بینی می کند.اخبار یو سی برکلی بازیابی شده در 14 ژوئن 2007.
  • یانگ، سارا (21 آوریل 2004). محققی با ناپدید شدن لکه های سیاره غول پیکر، تغییرات آب و هوایی جهانی را در مشتری پیش بینی می کند. UC Berkeley News. بازیابی 14 ژوئن 2007.فیلیپس، تونی (3 مارس 2006). "نقطه قرمز جدید مشتری". علم در ناسا. بایگانی شده از نسخه اصلی در 19 اکتبر 2008. بازیابی شده 14 ژوئن 2007. بازیابی 14 ژوئن، 2007.یوسف، اشرف؛ مارکوس، فیلیپ اس. (2003). "دینامیک بیضی‌های سفید جووین از شکل‌گیری تا ادغام". ایکاروس. 162 (1): 74–2.4.20.20 Bi. doi:10.1016/S0019-1035(02)00060-X.ویلیامز، گرت پی. (4 مه 2005). "صفحه وب NOAA". آزمایشگاه دینامیک سیالات ژئوفیزیک. بازیابی شده 21 ژوئیه 2007.منبع: بایگانی آکادمی TORIma