عصر روشنگری، که به طور متناوب به عنوان عصر عقل شناخته می شود، یک دوره مهم در تمدن اروپا و غرب را تشکیل می دهد. این جنبش فکری و فرهنگی، روشنگری، در اواخر قرن هفدهم اروپای غربی سرچشمه گرفت و در قرن هجدهم به اوج خود رسید، زیرا اصول آن در سراسر اروپا و سرزمین های استعماری اروپا از جمله آمریکا و اقیانوسیه منتشر شد. در این دوران تأکید عمیق بر عقل، شواهد تجربی و روش علمی، پرورش آرمان‌هایی مانند آزادی فردی، تساهل مذهبی، پیشرفت اجتماعی و حقوق طبیعی ذاتی بود. طرفداران روشنگری از حکومت مشروطه، انحلال کلیسا و دولت، و به کارگیری سیستماتیک تفکر عقلانی در بازسازی اجتماعی و سیاسی دفاع کردند.

عصر روشنگری (همچنین عصر عقل) دوره‌ای در تاریخ اروپا و تمدن غرب بود که در طی آن روشنگری، یک جنبش فکری و فرهنگی، شکوفا شد، در اواخر قرن هفدهم در اروپای غربی ظهور کرد و در قرن هشتم در اروپای غربی به اوج خود رسید. روشنگری با تأکید بر عقل، شواهد تجربی و روش علمی، آرمان های آزادی فردی، تساهل مذهبی، پیشرفت و حقوق طبیعی را ترویج کرد. متفکران آن از حکومت مشروطه، جدایی کلیسا از دولت، و به کارگیری اصول عقلانی در اصلاحات اجتماعی و سیاسی دفاع کردند.

روشنگری مستقیماً از انقلاب علمی قرن شانزدهم و هفدهم توسعه یافت، که روش‌های تحقیق تجربی بدیع را از طریق مشارکت چهره‌هایی مانند Galileo Galilesre, Francisreanse, Francisreanse, Galileo Galilesre, Johann در قرن شانزدهم و هفدهم به وجود آورد. کریستیان هویگنز و آیزاک نیوتن. زیربنای فلسفی آن توسط متفکرانی مانند رنه دکارت، توماس هابز، باروخ اسپینوزا و جان لاک ایجاد شد که مفاهیم عقل، حقوق طبیعی و دانش تجربی پایه‌ای برای فلسفه روشنگری شد. آغاز روشنگری اغلب با انتشار گفتمان در مورد روش دکارت در سال 1637 مرتبط است، که شک و تردید سیستماتیک او را معرفی کرد - با تردید در همه گزاره ها بدون توجیه قوی - و به طور مشهور این اصل را بیان کرد، ("من فکر می کنم، پس هستم"). از طرف دیگر، برخی محققان Principia Mathematica (1687) نیوتن را اوج انقلاب علمی و پیدایش روشنگری می دانند. از نظر تاریخی، مورخان اروپایی معمولاً آغاز آن را با مرگ لوئی چهاردهم فرانسوی در سال 1715 و پایان آن را با شروع انقلاب فرانسه در سال 1789 مشخص کردند. با این حال، مورخان معاصر اغلب پایان روشنگری را در سپیده دم قرن نوزدهم قرار می دهند، با آخرین تاریخ پیشنهادی، مرگ ایمانوئل کانت در سال 1980. انتشار گسترده ایده‌ها توسط مؤسسات جدید، از جمله آکادمی‌های علمی، سالن‌های ادبی، قهوه‌خانه‌ها، لژهای فراماسونری، و فرهنگ چاپی رو به رشدی که شامل کتاب‌ها، مجلات و جزوه‌ها می‌شود، تسهیل می‌شود. اصول روشنگری اقتدار تثبیت شده سلطنت ها و سلسله مراتب مذهبی را به چالش کشید و از این طریق انقلاب های سیاسی قرن 18 و 19 را کاتالیزور کرد. بسیاری از جریان‌های فکری قرن نوزدهم، مانند لیبرالیسم، سوسیالیسم و ​​نئوکلاسیک، ریشه‌های بنیادین خود را در روشنگری تصدیق می‌کنند. این دوران بیشتر با شناخت فزاینده تعامل بین شناخت انسان و جهان مادی، حمایت قوی از روش علمی و تقلیل گرایی، و بررسی دقیق جزم گرایی دینی - گرایش معروفی که در مقاله کانت گنجانده شده است، تعریف شد. title="Latin-language text">sapere aude ('جرات دانستن').

اصول اساسی روشنگری شامل آزادی فردی، حکومت نمایندگی، حاکمیت قانون و آزادی مذهبی بود. این اصول در تقابل مستقیم با سلطنت‌های مطلقه یا دولت‌های تک حزبی و آزار و اذیت مذهبی رایج در مورد مذاهب بود که به طور رسمی تأیید یا تحت کنترل دولت نبود. همزمان، گرایش‌های فکری دیگری پدید آمدند که از ضد مسیحیت، دئیسم و ​​الحاد حمایت می‌کردند، در کنار فراخوان برای دولت‌های سکولار، ممنوعیت آموزش دینی، سرکوب صومعه‌ها، انحلال نظم یسوعی و اخراج جوامع مذهبی. روشنگری همچنین با مخالفت‌های معاصر مواجه شد که متعاقباً توسط سر آیزایا برلین «ضدروشنگری» نامگذاری شد، که به دنبال حمایت از مقامات مذهبی و سیاسی سنتی در برابر چالش‌های خردگرا بود.

شکل های فکری کلیدی

عصر روشنگری هم قبل از انقلاب علمی بود و هم ذاتاً با آن مرتبط بود. فیلسوفان پیشرو با نفوذی که مشارکت‌هایشان در شکل‌گیری تفکر روشنگری شامل فرانسیس بیکن، پیر گاسندی، رنه دکارت، توماس هابز، باروخ اسپینوزا، جان لاک، پیر بیل، و گوتفرید ویلهلم لایب‌نیتس بودند. چهره های برجسته خود روشنگری شامل سزار بکاریا، جورج برکلی، دنیس دیدرو، دیوید هیوم، امانوئل کانت، لرد مونبودو، مونتسکیو، ژان ژاک روسو، آدام اسمیت، هوگو گروتیوس و ولتر بودند.

دانشنامه (دانشنامه) به عنوان یک نشریه بسیار تأثیرگذار در عصر روشنگری است. این اثر به یاد ماندنی، شامل 35 جلد، از سال 1751 تا 1772 منتشر شد و توسط دیدرو، ژان لو روند دالامبر، و یک تیم مشترک از 150 مشارکت کننده گردآوری شد. انتشار آن به طور قابل توجهی آرمان های روشنگری را در سراسر اروپا و در سطح جهانی تبلیغ کرد.

از دیگر انتشارات مهم روشنگری عبارتند از نامه ای در مورد مدارا لاک (1689) و دو رساله دولت (1689). برکلی رساله ای در مورد اصول دانش بشری (1710); نامه‌های انگلیسی ولتر (1733) و فرهنگ‌نامه فلسفی (1764). رساله ای از طبیعت انسان هیوم (1740); روح قوانین مونتسکیو (1748); گفتمان در مورد نابرابری روسو (1754) و قرارداد اجتماعی (1762); سزار بکاریا درباره جنایات و مکافات (1764); آدام اسمیت نظریه احساسات اخلاقی (1759) و ثروت ملل (1776); و نقد عقل محض کانت (1781).

موضوعات

فلسفه

یوناتان اسرائیل دو مسیر متمایز در اندیشه روشنایی را مشخص می کند. رویکرد اول، رویکردی معتدل تحت تأثیر دکارت، لاک و کریستین وولف، با هدف آشتی دادن اصلاحات با ساختارهای قدرت مستقر و باورهای مذهبی. دومی که روشنگری رادیکال نامیده می‌شود، از فلسفه اسپینوزا الهام گرفت که از دموکراسی، آزادی فردی، آزادی بیان و برچیدن اقتدار مذهبی حمایت می‌کرد. دیدگاه معتدل اغلب به دئیسم متمایل بود، در حالی که گرایش رادیکال پایه های اخلاق را به کلی از آموزه های الهیات جدا می کرد. در نهایت، هر دو این جریان های فکری با مخالفت یک جنبش محافظه کار ضدروشنگری مواجه شدند که از تجدید حیات ایمان حمایت می کرد.

در اواسط قرن هجدهم، پاریس به عنوان یک مرکز محوری برای گفتمان فلسفی و علمی ظاهر شد و به طور فعال آموزه‌ها و عقاید متعارف را به چالش کشید. پس از فرمان فونتنبلو در سال 1685، اتحادی قوی بین کلیسا و دولت مطلقه وجود داشت. روشنگری نوپای در مخالفت با این زمینه به وجود آمد و با حمایت مادام دو پومپادور، معشوقه لویی پانزدهم، شتاب بیشتری گرفت. این جنبش فلسفی که به عنوان Siècle des Lumières شناخته می شود، در اوایل قرن 18 آغاز شده بود، زمانی که پیر بیل نقد روشنگری را به طور گسترده و علمی از دین آغاز کرد. بیل به عنوان یک شکاک، فقط تا حدی اصول عقلانیت را پذیرفت، با این حال او به دقت تمایز روشنی را بین اخلاق و دین ترسیم کرد. دقت و ظرافت Dictionnaire Historique et Critique او به طور قابل توجهی بر بسیاری از دانشنامه های روشنگری تأثیر گذاشت. متعاقباً روشنگری فرانسه در اواسط قرن هجدهم حول پروژه دایره المعارف ادغام شد. این جنبش فکری توسط ولتر و روسو که از جامعه‌ای مبتنی بر عقل و نه ایمان و عقاید کاتولیک، یک نظم مدنی جدید که ریشه در قوانین طبیعی داشت و رویکردی علمی مبتنی بر آزمایش و مشاهده حمایت می‌کردند، رهبری شد. منتسکیو، فیلسوف برجسته سیاسی، مفهوم تفکیک قوا توسط حکومتی را معرفی کرد که با شور و شوق توسط تدوین کنندگان قانون اساسی ایالات متحده گنجانده شد. اگرچه فیلسوفان روشنگری فرانسه انقلابی نبودند و اغلب به اشراف تعلق داشتند، ایده های آنها در از بین بردن مشروعیت رژیم باستانی و تأثیر عمیقی بر انقلاب فرانسه مؤثر بود.

فرانسیس هاچسون، فیلسوف اخلاقی بنیادین روشنگری اسکاتلند، اصل فایده گرایانه و نتیجه گرایانه را بیان کرد که فضیلت را به عنوان چیزی که "بزرگترین شادی را برای بیشترین تعداد" ایجاد می کند، بیان کرد. بسیاری از مؤلفه‌های روش علمی -شامل ماهیت دانش، شواهد، تجربه و علیت- و چندین دیدگاه مدرن در مورد رابطه بین علم و دین توسط دستیاران هاچسون در ادینبورگ پرورش داده شد: دیوید هیوم و آدام اسمیت. هیوم متعاقباً به شخصیتی برجسته در سنت‌های فلسفی و تجربی شک‌گرا تبدیل شد.

امانوئل کانت کوشید تا عقل گرایی را با اعتقادات مذهبی و آزادی فردی را با حکومت سیاسی ترکیب کند، در حالی که مفهومی از حوزه عمومی را از طریق تعامل عقل خصوصی و عمومی ترسیم کرد. مجموعه گسترده آثار کانت تأثیر عمیق خود را بر گفتمان روشنفکری آلمان و به طور گسترده تر، بر فلسفه اروپایی در سراسر قرن بیستم حفظ کرد.

مری ولستون کرافت به عنوان یکی از فیلسوفان فمینیست پیشگام انگلستان ایستاده است. او از ساختار اجتماعی مبتنی بر اصول عقلانی دفاع می‌کرد و ادعا می‌کرد که هم زنان و هم مردان به‌عنوان موجودیت‌های عقلانی مستحق شناسایی و رفتار هستند. مشهورترین مشارکت او در سال 1792، حقوق زنان است.

علم

علم در چارچوب گفتمان روشنگری و چارچوب های فکری جایگاهی محوری داشت. بسیاری از نویسندگان و روشنفکران عصر روشنگری دارای سوابق علمی بودند و پیشرفت علمی را به براندازی عقاید مذهبی و اقتدار تثبیت شده مرتبط می‌کردند و از این طریق به ظهور بیان آزاد و تفکر مستقل دامن می‌زدند. این دوره همچنین کاربردهای عملی فوری داشت. آزمایش‌های آنتوان لاووازیه راه‌اندازی تأسیسات اولیه تولید مواد شیمیایی مدرن را در پاریس تسهیل کرد، در حالی که کار تجربی برادران مونتگولفیر در اولین پرواز با بالون هوای گرم خدمه در سال 1783 به اوج خود رسید.

به طور کلی، علم روشنگری عمیقاً به تجربه‌گرایی و همسویی با تجربه‌گرایی و عقلانیت‌گرایی احترام می‌گذاشت. آرمان های کلی پیشرفت و پیشرفت حوزه علمی، که به عنوان فلسفه طبیعی طبقه بندی می شود، به فیزیک و یک گروه بندی جامع شامل شیمی و تاریخ طبیعی تقسیم شد که بیشتر شامل آناتومی، زیست شناسی، زمین شناسی، کانی شناسی و جانورشناسی بود. با این حال، مطابق با بسیاری از دیدگاه‌های روشنگری، مزیت‌های علم به‌طور همگانی مورد تأیید قرار نگرفت. به عنوان مثال، ژان ژاک روسو، علوم را به دلیل بیگانگی بشر از طبیعت و ناتوانی در افزایش رفاه انسان مورد انتقاد قرار داد.

در دوران روشنگری، تحقیقات علمی عمدتاً توسط انجمن‌ها و آکادمی‌های علمی اداره می‌شد که تا حد زیادی جایگزین دانشگاه‌ها به عنوان مراکز اولیه تحقیقات علمی و نوآوری شده بودند. این انجمن ها و آکادمی ها در حرفه ای شدن و بلوغ حوزه علمی نیز مؤثر بودند. این مؤسسات که از انقلاب علمی بیرون آمدند، به‌عنوان مولد دانش علمی عمل کردند و به شدت با سنت‌های مکتبی رایج در دانشگاه‌ها در تضاد بودند. در حالی که برخی از جوامع وابستگی خود را به دانشگاه ها حفظ می کردند، گزارش های معاصر آنها را با این ادعا که دانشگاه ها عمدتاً برای انتقال دانش خدمت می کردند، متمایز می کرد، در حالی که جوامع به ایجاد آن اختصاص داشتند. با کاهش نقش نهادی دانشگاه ها در پیشرفت علمی، جوامع دانش آموخته در نتیجه به ستون های اساسی تلاش علمی سازمان یافته تبدیل شدند. ایالت ها به طور رسمی انجمن های علمی رسمی را برای ارائه تخصص فنی تخصصی منصوب کردند.

اکثریت این انجمن ها مجوز مدیریت انتشارات خود، تنظیم مقررات انتخاب اعضای جدید و اداره امور سازمانی خود را دریافت کردند. قرن هجدهم شاهد تأسیس تعداد قابل توجهی از آکادمی ها و انجمن های رسمی در سراسر اروپا بود. تا سال 1789، بیش از 70 سازمان علمی از این دست وجود داشت. برنارد دو فونتنل با اذعان به این گسترش، قرن 18 را به عنوان "عصر آکادمی ها" توصیف کرد.

یک پیشرفت مهم دیگر شامل رواج گسترده دانش علمی در میان جمعیتی بود که به طور فزاینده ای تحصیل کرده بودند. فلسفه ها نظریه های علمی متعددی را عمدتاً از طریق دایره المعارف به یاد ماندنی و تلاش های ولتر و امیلی دو شاتل در رواج نیوتنییسم به عموم مردم منتشر کردند. علیرغم اینکه برخی از مورخان قرن هجدهم را به عنوان یک دوره نسبتاً بدون الهام در تاریخ علمی توصیف می کنند، با این وجود، این دوره پیشرفت قابل توجهی در پزشکی، ریاضیات و فیزیک داشت. همچنین شاهد تکامل طبقه‌بندی بیولوژیکی، بینش‌های جدید در مورد مغناطیس و الکتریسیته، و بلوغ انضباطی شیمی بود که پایه‌های علوم شیمی معاصر را ایجاد کرد.

ادغام اصول علمی به طور فزاینده ای در شعر و ادبیات رایج شد. در حالی که برخی از انجمن های علمی وابستگی خود را با دانشگاه ها حفظ کردند یا با آنها ارتباط برقرار کردند، گزارش های معاصر اغلب بین این دو تمایز قائل شدند و ادعا کردند که دانشگاه ها عمدتاً برای انتشار دانش موجود کار می کنند، در حالی که انجمن های علمی بر ایجاد بینش های بدیع تمرکز می کنند. جیمز تامسون به طور قابل توجهی "شعری به یاد سر آیزاک نیوتن" را سروده است که به یاد درگذشت نیوتن است و مشارکت های علمی و میراث ماندگار او را تحسین می کند.

جامعه شناسی، اقتصاد، و حقوق

دیوید هیوم و دیگر روشنفکران برجسته اسکاتلندی "علم انسان" را فرموله کردند، که از نظر تاریخی در آثار نویسندگانی مانند جیمز برنت، آدام فرگوسن، جان میلار و ویلیام رابرتسون بیان شده است. این محققان یک بررسی علمی از رفتار انسان در جوامع باستانی و بدوی را با درک عمیقی از تأثیرات تکوینی مدرنیته ادغام کردند. این جنبش فکری کمک قابل توجهی به خاستگاه جامعه شناسی مدرن کرد. علاوه بر این، مفاهیم فلسفی هیوم که مستقیماً بر جیمز مدیسون و در نتیجه بر قانون اساسی ایالات متحده تأثیر گذاشت و توسط دوگالد استوارت رایج شد، بستر لیبرالیسم کلاسیک را تشکیل داد.

در سال 1776، آدام اسمیت ثروت ملل را منتشر کرد و به دلیل تأثیر گسترده‌ای بر رسانه‌های اقتصادی بریتانیایی که در سطح وسیعی از آن به عنوان آخرین متن اقتصادی در نظر گرفته می‌شد، به آن توجه می‌شد. سیاست اقتصادی، که تا قرن 21 گسترش می یابد. این اثر مستقیماً تحت تأثیر پیش‌نویس‌های اولیه آن روبرت ژاک تورگو از تأملاتی در مورد تشکیل و توزیع ثروت (1766) قرار گرفت. اسمیت به بدهی فکری خود به تورگو اعتراف کرد و ممکن است به عنوان مترجم انگلیسی اصلی این اثر خدمت کرده باشد.

سزار بکاریا، حقوق‌دان، جرم‌شناس، فیلسوف، و سیاستمدار برجسته، و نویسنده برجسته عصر روشنگری، به خاطر اثر مهم خود Dei delitti e delle pene (از جنایات و مجازات‌ها، 1764) به شهرت رسید. این رساله که به 22 زبان ترجمه شد، شکنجه و مجازات اعدام را به شدت محکوم کرد و خود را به عنوان متنی اساسی در کیفر شناسی و مکتب کلاسیک جرم شناسی از طریق حمایت از اصلاح عدالت کیفری تثبیت کرد. فرانچسکو ماریو پاگانو همچنین با مطالعاتی مانند Saggi politici (مقالات سیاسی، 1783) و Considerazioni sul processo kriminale (ملاحظات در مورد محاکمه جنایی، 1787)، که اقتدار بین المللی او را در حقوق کیفری مستحکم کرد، مشارکت قابل توجهی داشت.

سیاست

روشنگری به طور گسترده به عنوان بستر فرهنگ سیاسی و فکری مدرن غربی شناخته شده است. با معرفی ارزش‌ها و نهادهای دموکراتیک، نوسازی سیاسی را در غرب تحریک کرد و از این طریق به ظهور دموکراسی‌های مدرن و لیبرال دامن زد. این پایان نامه علمی که به طور گسترده پذیرفته شده است با تحقیقات گسترده ای که توسط رابرت دارنتون، روی پورتر و اخیراً جاناتان اسرائیل انجام شده است، اثبات شده است. فلسفه روشنگری عمیقاً بر حوزه سیاسی تأثیر گذاشت. پادشاهان اروپایی، از جمله کاترین دوم روسیه، ژوزف دوم اتریش و فردریک دوم از پروس، تلاش کردند تا اصول روشنگری مدارا مذهبی و سیاسی را اجرا کنند، عملی که مطلق گرایی روشنگری نامیده می شود. بسیاری از شخصیت‌های کلیدی سیاسی و روشنفکر انقلاب آمریکا خود را از نزدیک با آرمان‌های روشنگری همسو کردند: بنجامین فرانکلین اغلب به اروپا سفر می‌کرد، فعالانه در گفتمان علمی و سیاسی شرکت می‌کرد و متعاقباً این ایده‌های مترقی را به فیلادلفیا معرفی می‌کرد. توماس جفرسون با دقت از جریان های فکری اروپایی پیروی کرد و بعدها چندین آرمان روشنگری را در اعلامیه استقلال ادغام کرد. و جیمز مدیسون این اصول را در قانون اساسی ایالات متحده در طول پیش نویس آن در سال 1787 وارد کردند.

نظریه های دولت

جان لاک، متفکر روشنگری بسیار تأثیرگذار، فلسفه حکمرانی خود را بر مبنای نظریه قرارداد اجتماعی قرار داد، مفهومی که در گفتمان سیاسی روشنگری نفوذ کرد. فیلسوف انگلیسی توماس هابز این بحث مهم را با اثر خود لویاتان در سال 1651 آغاز کرد. هابز همچنین چندین اصل اساسی تفکر لیبرال اروپا را بیان کرد، از جمله حقوق ذاتی فرد، برابری طبیعی همه افراد، ماهیت ساخته شده نظم سیاسی (که بعداً منجر به تمایز بین جامعه مدنی و قدرت سیاسی شد). نماینده و برگرفته از رضایت مردم است، و یک تفسیر لیبرال از قانون که به افراد اجازه می دهد آزادانه در هر حوزه ای که صراحتاً توسط قانون ممنوع نشده است، عمل کنند.

لاک و روسو، با وجود ارائه دیدگاه‌های متمایز، هر دو نظریه‌های قرارداد اجتماعی را در آثار مربوطه خود، دو رساله دولت و گفتمان در مورد نابرابری مطرح کردند. در کنار هابز، آنها موافق بودند که یک قرارداد اجتماعی، که در آن اقتدار دولتی ناشی از رضایت حاکمان است، برای وجود انسان در یک جامعه مدنی ضروری است. لاک وضعیت طبیعی را به عنوان یک وضعیت عقلانی که توسط قانون طبیعی اداره می شود، مفهوم می کند، که در آن همه افراد دارای برابری و حقوق ذاتی برای زندگی، آزادی و مالکیت هستند. با این وجود، تخطی از قوانین طبیعی توسط هر شهروندی باعث ایجاد وضعیت جنگی بین مجرم و قربانی می شود، شرایطی که فرار از آن بسیار دشوار است. در نتیجه، لاک اظهار داشت که افراد برای حفظ حقوق طبیعی خود از طریق یک داور بی‌طرف یا یک مرجع مشترک، مانند سیستم‌های قضایی، وارد جامعه مدنی می‌شوند. برعکس، چارچوب روسو معتقد است که «انسان مدنی» ذاتاً فاسد است، در حالی که «انسان طبیعی» هیچ تمایلی ندارد که نتواند به طور مستقل ارضا شود. گذار از وضعیت طبیعی تنها با ظهور نابرابری، به ویژه نابرابری که از مالکیت خصوصی ناشی می شود، رخ می دهد. روسو استدلال کرد که افراد جامعه مدنی را از طریق قرارداد اجتماعی تشکیل می دهند تا به وحدت جمعی دست یابند و همزمان استقلال فردی را نیز حفظ کنند. این اصل از طریق حاکمیت اراده عمومی، که نماینده نهاد قانونگذاری اخلاقی و جمعی است که توسط شهروندان تشکیل شده است، به فعلیت می رسد.

لاک به دلیل ادعای اینکه افراد دارای حقوق ذاتی برای «زندگی، آزادی و مالکیت» هستند، و به خاطر اعتقادش به اینکه حق طبیعی مالکیت از کار سرچشمه می گیرد، مشهور است. آنتونی اشلی-کوپر، سومین ارل شفتسبری، که تحت آموزش لاک بود، در سال 1706 مشاهده کرد: "نور قدرتمندی وجود دارد که خود را در سراسر جهان به ویژه در آن دو کشور آزاد انگلیس و هلند منتشر می کند، که اکنون امور اروپا به آنها بستگی دارد." دکترین حقوق طبیعی لاک به طور قابل توجهی بر متون سیاسی متعددی تأثیر گذاشت، از جمله اعلامیه استقلال ایالات متحده و اعلامیه حقوق بشر و شهروند مجلس مؤسسان ملی فرانسه.

برخی فیلسوفان ادعا کردند که ایجاد یک پایه قراردادی برای حقوق، موجب تقویت مکانیزم علمی، روش‌های علمی و سرمایه‌داری به سمت بازار می‌شود. تشکیل دموکراتیک جمهوری های خودگردان. از این منظر، تمایل متمایز فیلسوفان به اعمال تفکر عقلانی برای همه چالش‌ها به عنوان دگرگونی محوری در نظر گرفته می‌شود.

در حالی که نظریه‌پردازان قرارداد اجتماعی تا حد زیادی گفتمان سیاسی روشنگری را تعریف کردند، شخصیت‌هایی مانند هیوم و فرگوسن نقدهایی از این دیدگاه ارائه کردند. هیوم در مقاله خود درباره قرارداد اصلی اظهار داشت که دولت ها به ندرت از رضایت صریح سرچشمه می گیرند. در عوض، حکومت مدنی بر اقتدار مستقر حاکم و قدرت قهری استوار است. او استدلال کرد که رعایا دقیقاً به دلیل قدرت برتر حاکم رضایت ضمنی دارند و اظهار داشت که آنها "هرگز تصور نمی کنند که رضایت آنها باعث حاکمیت او شود"، بلکه خود اقتدار حاکمیت را اعطا می کند. به طور مشابه، فرگوسن این تصور را رد کرد که شهروندان به طور فعال دولت را می ساختند و در عوض پیشنهاد کرد که سیاست ها به طور ارگانیک از تکامل اجتماعی پدید آمده اند. فرگوسن در اثر خود در سال 1767، مقاله ای در تاریخ جامعه مدنی از نظریه رایج اسکاتلندی در مورد چهار مرحله پیشرفت برای نشان دادن پیشرفت بشر از شکار و گردآوری به یک جامعه تجاری و مدنی، به ویژه بدون توسل به قراردادهای اجتماعی و Rousse's'Both و Social'es'Both و Societe's'Boths

، استفاده کرد. بر مفهوم حقوق طبیعی استوار است که نه به عنوان محصول قانون یا عرف، بلکه به عنوان صفات ذاتی همه افراد در جوامع ماقبل سیاسی درک می شود و آنها را جهانی و غیرقابل سلب می کند. شناخته شده ترین بیان حقوق طبیعی در رساله دوم لاک ظاهر می شود، جایی که او وضعیت طبیعت را معرفی می کند. قانون طبیعت لاک بر اصل امنیت متقابل بنا شده است، به این معنی که هیچ فردی نمی تواند حقوق طبیعی دیگری را نقض کند، با توجه به اینکه همه مردم برابر هستند و دارای حقوق مسلم یکسانی هستند. این حقوق طبیعی اساسی شامل برابری و آزادی کامل، در کنار حق حفظ جان و مال است.

لاک ادعا می‌کرد که بندگی قراردادی ناقض قوانین طبیعی است، زیرا افراد نمی‌توانند از حقوق ذاتی خود چشم پوشی کنند. آزادی مطلق و غیر قابل انکار است. او همچنین بر مذموم بودن اخلاقی بودن فردی که شخص دیگری را به بردگی می‌کشد، اظهار داشت، هرچند او این را با پیشنهاد این که بردگی یک اسیر قانونی در زمان جنگ، حقوق طبیعی را نقض نمی‌کند، توصیف کرد.

مطلقگرایی روشنگر

رهبران روشنگری عموماً از دموکراسی دفاع نمی‌کردند، و غالباً پادشاهان مطلقه را ابزاری در اجرای اصلاحات فکری روشنفکران می‌دانستند. برای مثال، ولتر، دموکراسی را تحقیر می‌کرد و معتقد بود که یک پادشاه مطلقه باید روشن‌فکر باشد، بر اساس عقل و عدالت حکومت کند، در نتیجه تجسم یک «پادشاه فیلسوف» است.

حاکمان در کشورهای مختلف، چهره‌های روشنگری را به دادگاه‌های خود دعوت می‌کردند و از آنها در تدوین قوانین و برنامه‌هایی که اغلب با هدف تقویت نظام دولتی هدف داشتند، کمک می‌خواستند. مورخان از این پادشاهان به عنوان " مستبدان روشنفکر" یاد می کنند، گروهی که شامل فردریک بزرگ پروس، کاترین کبیر روسیه، لئوپولد دوم از توسکانی و جوزف دوم از اتریش می شد. با این حال، جوزف دوم، غیرت بیش از حدی از خود نشان داد و اصلاحات متعددی را انجام داد که فاقد حمایت مردمی بود، که منجر به شورش‌های گسترده، یک اداره هرج‌ومرج، و متعاقب آن برگرداندن تقریباً تمام ابتکارات او شد. وزرای برجسته ای مانند پومبال در پرتغال و یوهان فردریش استروئنسه در دانمارک نیز مطابق با اصول روشنگری حکومت کردند. در لهستان، قانون اساسی نمونه 1791 که مظهر آرمان های روشنگری بود، تنها یک سال قبل از تجزیه کشور توسط قدرت های همسایه به قوت خود باقی ماند. با این وجود، دستاوردهای فرهنگی این دوره باعث تقویت احساسات ملی گرایانه پایدار در لهستان شد.

فردریک کبیر، که از سال 1740 تا 1786 به عنوان پادشاه پروس سلطنت کرد، خود را از طرفداران روشنگری می‌دانست و فعالانه از فیلسوفان و دانشمندان در دربارش برلین حمایت می‌کرد. ولتر با تحمل زندان و بدرفتاری توسط دولت فرانسه، به آسانی دعوت فردریک را برای اقامت در کاخ او پذیرفت. فردریک رسالت خود را اینگونه بیان کرد: "شغل اصلی من مبارزه با جهل و تعصب است... روشن ساختن اذهان، پرورش اخلاق، و شاد کردن مردم به اندازه ای که طبیعت انسان را دارد، و وسیله ای که در اختیار من است."

انقلاب آمریکا و فرانسه

روشنگری اغلب با انقلاب آمریکا در سال 1776 و انقلاب فرانسه در سال 1789 مرتبط است، که هر دو از نظر فکری تحت تأثیر شخصیت هایی مانند توماس جفرسون قرار گرفتند. ویژگی مشخص این دوره، انحراف قابل توجه از سلطنت مطلقه رایج در اروپا بود که مفهوم «حق الهی» برای حکومت را تأیید می کرد. جان لاک در اثر خود در سال 1689، *دو رساله دولت*، این دیدگاه را به چالش کشید و اظهار داشت که شهروندان ذاتاً دارای حقوق طبیعی هستند که شامل زندگی، آزادی و دارایی می شود. در نتیجه، دولت‌ها برای حفظ این حقوق از طریق «رضایت حکومت‌شوندگان» تأسیس می‌شوند. تضاد ناشی از این فلسفه های متفاوت اغلب در دگرگونی های خشونت آمیز اجتماعی به اوج می رسد. در فرانسه، *رژیم باستانی*، که با سلسله مراتب اجتماعی سفت و سخت و اقتدار سلطنتی مطلق مشخص می شود، در طول انقلاب فرانسه به طور سیستماتیک برچیده شد. برعکس، انقلاب آمریکا در وهله اول به دنبال رهایی از حکومتی بود - که توسط شاه جورج سوم و پارلمان تجسم یافته بود - که مستعمره نشینان آن را به عنوان ناتوان از نمایندگی مناسب منافع خود تلقی می کردند.

الکسیس دو توکویل معتقد بود که انقلاب فرانسه نتیجه اجتناب ناپذیر تضاد عمیق بین عصر سلطنت و عصر سلطنتی است که در قرن 18 ایجاد شد. روشنفکران این روشنفکران یک «اشرافیت جانشین» را تشکیل دادند که دارای نفوذی عظیم بود و در عین حال فاقد اقتدار سیاسی واقعی بود. این قدرت درک شده از ظهور «افکار عمومی» سرچشمه می گیرد، که با تمرکزگرایی مطلق گرایانه، اشراف و بورژوازی را از مشارکت فعال سیاسی به حاشیه راند. «سیاست ادبی» متعاقب آن گفتمان برابری را تقویت کرد و در نتیجه اساساً با نظام سلطنتی مخالفت کرد. دو توکویل "به وضوح اثرات فرهنگی دگرگونی را در اشکال اعمال قدرت مشخص می کند."

مذهب

گفتمان دینی عصر روشنگری به عنوان پاسخی مستقیم به درگیری‌های مذهبی اروپایی قرن قبل، به ویژه جنگ سی ساله، پدیدار شد. متکلمان این دوره به دنبال اصلاح مذاهب مربوطه خود بودند و هدفشان بازگرداندن آنها به مبانی ذاتا غیر تقابلی بود. هدف آنها کاهش احتمال تشدید اختلافات مذهبی به درگیری‌های سیاسی و جنگ و در عین حال حفظ ایمان واقعی به خدا بود. برای مسیحیان میانه‌رو، این تلاش اغلب مستلزم بازگشت به سادگی بی‌آرایش کتاب مقدس بود. به عنوان مثال، جان لاک از مجموعه گسترده تفاسیر الهیات اجتناب کرد و در عوض از «بررسی بدون تعصب» صرفاً در مورد کلام الهی دفاع کرد. او معتقد بود که اصل اساسی مسیحیت اعتقاد به مسیح به عنوان نجات دهنده است و توصیه می کند که در بحث های الهیات پیچیده تر شرکت نکنید. آنتونی کالینز، آزاداندیش برجسته انگلیسی، دیدگاه‌های خود را در سال 1707 در نشریه «مقاله‌ای در مورد استفاده از عقل در گزاره‌ها» بیان کرد. در این اثر، کالینز دوگانگی بین مفاهیم «بالاتر از عقل» و مفاهیم «متضاد با عقل» را رد کرد و اظهار داشت که وحی الهی باید با درک فطری بشر از خدا همسو باشد. توماس جفرسون، در کتاب مقدس جفرسون خود، موضعی حتی رادیکال‌تر اتخاذ کرد، و تمام بخش‌های مربوط به معجزات، ملاقات‌های فرشتگان و رستاخیز عیسی را در تلاشی برای استخراج اصول اخلاقی عملی مسیحی از عهد جدید، برداشت. عود درگیری های مذهبی نابردبار برای مثال، باروخ اسپینوزا، به ویژه با نادیده گرفتن قوانین یهودیت در این زمینه، به دنبال جدا کردن سیاست از الهیات معاصر و تاریخی بود. موسی مندلسون از اعطای اقتدار سیاسی به هر دین سازمان یافته دفاع می کرد، در عوض پیشنهاد می کرد که افراد باید به اعتقاداتی که شخصاً قانع کننده تر از همه می دانستند پایبند باشند. این متفکران این عقیده را داشتند که یک دین با فضیلت که مبتنی بر اخلاق فطری و ایمان به خداست، از نظر تئوریک نباید برای حفظ نظم در میان پیروان خود به نیروی قهری نیاز داشته باشد. در نتیجه، هم مندلسون و هم اسپینوزا، دین را بر اساس نتایج اخلاقی آن به جای انسجام منطقی آموزه‌های الهیاتی آن ارزیابی کردند.

دوره روشنگری باعث ظهور چندین مفهوم دینی بدیع، به‌ویژه دئیسم و ​​بحث‌های گسترده پیرامون الحاد شد. توماس پین دئیسم را به عنوان اعتقادی مستقیم به خدا به عنوان خالق، بدون اتکا به کتاب مقدس یا هر منبع معجزه آسای دیگری توصیف کرد. در عوض، دئیست‌ها منحصراً از عقل شخصی برای فرمول‌بندی عقیده خود استفاده می‌کردند، اصلی که به شدت در میان بسیاری از متفکران معاصر طنین‌انداز شد. در حالی که بی خدایی موضوع مکرر بحث بود، طرفداران واقعی کمی پیدا کرد. همانطور که ویلسون و ریل مشاهده می کنند، "در واقع، تعداد بسیار کمی از روشنفکران روشنفکر، حتی زمانی که منتقدان سرسخت مسیحیت بودند، آتئیست واقعی بودند. بلکه منتقدان اعتقادات ارتدوکس بودند، و بیشتر با شک گرایی، دئیسم، حیات گرایی یا شاید پانتئیسم ازدواج کردند." برخی، به پیروی از پیر بیل، ادعا کردند که آتئیست ها واقعاً می توانند دارای شخصیت اخلاقی قوی باشند. برعکس، بسیاری دیگر، از جمله ولتر، استدلال کردند که فقدان اعتقاد به خدایی که اعمال نادرست را مجازات می کند، به طور اجتناب ناپذیری ساختار اخلاقی جامعه را از بین می برد. آنها استدلال می کردند که بدون اقتدار عالی، قانون الهی یا ترس از عواقب ابدی، آتئیست ها بیشتر مستعد اختلال در جامعه خواهند بود. بیل، با این حال، خاطرنشان کرد که در عصر او، «افراد عاقل همیشه ظاهر [مذهبی] را حفظ می‌کنند» و معتقد بود که حتی ملحدان نیز قادر به حمایت از مفاهیم شرافت و فراتر از منافع شخصی برای مشارکت و مشارکت در جامعه هستند. جان لاک هشداری جدی داد و بیان کرد که بدون خدا و قانون الهی، پیامد آن هرج و مرج اخلاقی خواهد بود، که در آن هر فردی "نمی‌تواند قانونی جز اراده خود، هدفی جز خودش داشته باشد. او برای خودش خدایی خواهد بود، و رضایت از اراده‌ی خود تنها معیار و هدف همه اعمالش است."

جداسازی کلیسا و دولت

"روشنگری رادیکال" به طور قابل توجهی مفهوم جدایی کلیسا و دولت را پیش برد، ایده ای که اغلب به جان لاک نسبت داده می شود. لاک بر اساس اصل قرارداد اجتماعی خود اظهار داشت که اقتدار دولتی به حوزه وجدان فردی گسترش نمی یابد. او استدلال کرد که افراد منطقی نمی توانند به طور مشروع کنترل وجدان خود را به دولت یا هر نهاد دیگری واگذار کنند. در نتیجه، لاک اظهار داشت که این محدودیت ذاتی یک حق طبیعی برای آزادی وجدان را ایجاد می کند، که او استدلال می کرد که باید توسط هر قدرت دولتی مصون بماند.

اصول تساهل مذهبی، وجدان فردی، و قرارداد اجتماعی عمیقاً مستعمرات آمریکا و فرمول بعدی قانون اساسی ایالات متحده را شکل دادند. توماس جفرسون، در مکاتبات خود با انجمن باپتیست دانبری در کنتیکت، از "دیوار جدایی بین کلیسا و ایالت" در سطح فدرال دفاع کرد. قبل از این، او با موفقیت از انحلال کلیسای انگلستان در ویرجینیا دفاع کرده بود و اساسنامه ویرجینیا برای آزادی مذهبی را تألیف کرد. فلسفه سیاسی جفرسون به طور قابل توجهی توسط آثار لاک، بیکن و نیوتن، که او آنها را برجسته‌ترین شخصیت‌های تاریخ می‌دانست، مشخص شد.

تظاهرات ملی واگرا

روشنگری در بیشتر کشورهای اروپایی نفوذ کرد و نفوذ جهانی را اعمال کرد که اغلب با ویژگی‌های منطقه‌ای متمایز تجلی می‌کرد. به عنوان مثال، در فرانسه، این جنبش با رادیکالیسم ضد دولتی و ضد روحانی پیوند خورد، در حالی که در آلمان، این جنبش عمیقاً در میان طبقات متوسط ​​طنین انداز شد، و بدون به چالش کشیدن اقتدار دولتی یا نهادهای مذهبی تأسیس، ویژگی معنوی و ملی گرایی را اتخاذ کرد. واکنش های حکومتی تنوع قابل توجهی را نشان داد. دولت فرانسه تضاد نشان داد و فیلسوفان را به مبارزه با سانسور سوق داد که اغلب منجر به زندان یا تبعید اجباری می شد. برعکس، دولت بریتانیا تا حد زیادی به شخصیت های برجسته روشنگری در انگلستان و اسکاتلند بی اعتنایی کرد، هرچند که به نیوتن نشان شوالیه و یک مقام دولتی بسیار پردرآمد اعطا کرد.

یک ویژگی فراگیر در میان اکثر کشورهایی که مفاهیم روشنگری اروپایی را پذیرفتند، حذف عمدی فلسفه های آن در مورد اسلاویان بود. در ابتدا، در طول انقلاب فرانسه - جنبشی که عمیقاً تحت تأثیر تفکر روشنگری قرار داشت - «دولت انقلابی فرانسه برده داری را محکوم کرده بود، اما «انقلابیون» صاحب دارایی سپس حساب های بانکی خود را به یاد آوردند. برده داری غالباً بر محدودیت های ذاتی ایدئولوژی روشنگری تأکید می کرد، به ویژه در کاربرد آن در استعمار اروپایی، با توجه به اینکه بسیاری از مستعمرات اروپایی به اقتصادهای مزرعه ای متکی بودند که توسط نیروی کار برده دار حفظ می شد. در سال 1791، انقلاب هائیتی فوران کرد، یک قیام قابل توجه بردگان توسط افراد برده قبلی علیه حکومت استعماری فرانسه در سنت-دومینگ. کشورهای اروپایی و ایالات متحده علیرغم پایبندی خود به آرمان های روشنگری، از حمایت از مبارزات ضد استعماری سنت دومینگ خودداری کردند.

بریتانیای کبیر

انگلستان

وجود یک روشنگر انگلیسی متمایز همچنان موضوع بحث‌های آکادمیک قابل توجهی است. اکثر کتاب های درسی تاریخ بریتانیا در مورد چنین جنبشی بحثی حداقلی ارائه می دهند یا اصلاً بحث نمی کنند. در حالی که برخی از بررسی های جامع روشنگری انگلیس را در بر می گیرد، برخی دیگر آن را حذف می کنند، علی رغم اذعان به روشنفکران برجسته ای مانند جوزف آدیسون، ادوارد گیبون، جان لاک، آیزاک نیوتن، الکساندر پوپ، جاشوا رینولدز و جاناتان سویفت. مفهوم "آزاد اندیشی" که به عنوان مخالفت با نهادهای کلیسایی و تفسیر تحت اللفظی کتاب مقدس تعریف می شود، مسلماً در سال 1713 در انگلستان سرچشمه گرفت، که توسط آنتونی کالینز به طور گسترده تحسین شده "گفتمان آزاد اندیشی" مشخص شد. این مقاله تأثیرگذار روحانیت را در فرقه‌های مختلف نقد می‌کرد و از دئیسم دفاع می‌کرد.

روی پورتر معتقد است که این نظارت علمی ناشی از این فرضیه است که جنبش عمدتاً منشأ فرانسوی داشت، عمدتاً غیرمذهبی یا ضد روحانی بود و آشکارا از نظم اجتماعی حاکم سرپیچی می کرد. پورتر تصدیق می کند که انگلستان پس از دهه 1720 متفکرانی شبیه دیدرو، ولتر یا روسو تولید کرد. با این وجود، برجسته ترین روشنفکران آن، از جمله گیبون، ادموند برک، و ساموئل جانسون، به طور مشخص محافظه کار بودند و از تشکیلات موجود حمایت می کردند. پورتر این تمایز را به ظهور اولیه و ادغام موفقیت‌آمیز اصول روشنگری در انگلستان نسبت می‌دهد، جایی که لیبرالیسم سیاسی، تجربه‌گرایی فلسفی، و مدارا مذهبی از نظر فرهنگی پذیرفته شده بودند - مواضعی که روشنفکران قاره‌ای مجبور بودند شدیداً با آن مخالفت کنند. علاوه بر این، انگلستان از جمع گرایی قاره ای اجتناب کرد و بهبود فردی را به عنوان هدف اصلی روشنگری در اولویت قرار داد.

درک هرست معتقد است که دهه‌های 1640 و 1650 شاهد یک اقتصاد احیا شده بود که با توسعه تولید، اصلاح مکانیسم‌های مالی و اعتباری و کالایی‌سازی ارتباطات مشخص شد. نجیب‌زاده‌ها همچنین به فعالیت‌های تفریحی، از جمله ورزش‌های سوارکاری و بولینگ مشغول بودند. نوآوری‌های فرهنگی مهم شامل ظهور بازار انبوه آثار موسیقی، تشدید تحقیقات علمی و گسترش فعالیت‌های انتشاراتی بود. این تحولات به طور کامل در قهوه خانه های تازه تاسیس بررسی شد.

اسکاتلند

در دوران روشنگری اسکاتلند، اصول جامعه پذیری، برابری، و سودمندی از طریق مؤسسات آموزشی ترویج شد، که بسیاری از آنها از رویکردهای آموزشی پیشرفته ای استفاده می کردند که مفاهیم فلسفی را با زندگی عملی ادغام می کرد. مراکز شهری کلیدی اسکاتلند یک زیرساخت فکری متشکل از مؤسسات به هم پیوسته، از جمله مؤسسات دانشگاهی، انجمن‌های مطالعه، کتابخانه‌ها، مجلات، موزه‌ها و لژهای فراماسونری را تقویت کردند. این شبکه فکری اسکاتلندی که به‌عنوان «عمدتاً لیبرال کالوینیست، نیوتنی و «طراحی» شناخته می‌شود، به طور قابل‌توجهی به پیشرفت روشنگری فراآتلانتیک کمک کرد. ولتر، در فرانسه، به قول معروف، "ما به اسکاتلند برای همه ایده های خود از تمدن نگاه می کنیم." دامنه روشنگری اسکاتلندی از گفتمان فکری و اقتصادی تا تلاش های علمی تخصصی گسترش یافت که با مشارکت ویلیام کالن (پزشک و شیمیدان)، جیمز اندرسون (زراعت شناس)، جوزف بلک (فیزیکدان و شیمیدان)، و جیمز هاتون (زمین شناس پیشگام مدرن) نمونه ای از آنها بود.

مستعمرات انگلیسی-آمریکایی

شخصیت‌های برجسته آمریکایی، به‌ویژه بنجامین فرانکلین و توماس جفرسون، در معرفی مفاهیم روشنگری به دنیای جدید و متعاقباً تأثیرگذاری بر روشنفکران انگلیسی و فرانسوی مؤثر بودند. تأثیر فرانکلین ناشی از مشارکت سیاسی و مشارکت قابل توجه او در فیزیک بود. علاوه بر این، فرانکلین از حقوق و مسئولیت‌های فردی دفاع می‌کرد و ایده‌آل یک شهروند تحصیل‌کرده و آگاه را ترویج می‌کرد. او سالانه کتاب بسیار محبوب سالنامه ریچارد بیچاره را منتشر می کرد که حاوی کلمات قصار حکیمانه ای بود که نظم و انضباط شخصی و یادگیری را ترویج می کرد، مانند "زود به رختخواب، زود بیدار شدن، انسان را سالم، ثروتمند و عاقل می کند." در طول عصر روشنگری، تبادل فرهنگی اقیانوس اطلس را در هر دو جهت طی کرد. روشنفکرانی از جمله پین، لاک و روسو از شیوه های فرهنگی بومیان آمریکا به عنوان نمونه هایی از آزادی طبیعی یاد کردند. آمریکایی ها از نزدیک با فلسفه های سیاسی انگلیسی و اسکاتلندی در کنار آثار متفکران فرانسوی مانند مونتسکیو درگیر بودند. دیدگاه های دئیستی آنها توسط ایده های جان تولند و متیو تیندال شکل گرفت. تاکید زیادی بر آزادی، جمهوری خواهی و تساهل مذهبی شد. سلطنت و اقتدار سیاسی موروثی رعایت نمی شد. دئیست ها به دنبال آشتی دادن علم و دین از طریق رد پیشگویی ها، معجزات و الهیات سنتی کتاب مقدس بودند. دئیست های برجسته عبارتند از توماس پین، نویسنده عصر عقل و توماس جفرسون، که کتاب مقدس جفرسون مختصر آنها به طور سیستماتیک تمام عناصر ماوراء طبیعی را حذف می کرد.

دیاسپورای یهودی

روشنگری یهودی، که با نام Haskalah نیز شناخته می‌شود (از عبری: הַשְׂכָּלָה، به معنای "آموزش")، یک جنبش فکری را عمدتاً در میان جوامع یهودی مرکز و شرق اروپا تشکیل داد و نفوذ خود را به اروپای غربی گسترش داد. این جنبش به عنوان یک چارچوب ایدئولوژیک متمایز در دهه 1770 ظهور کرد و فاز نهایی خود را در حدود سال 1881 به پایان رساند که مصادف با صعود ناسیونالیسم یهودی بود.

این جنبش از انحراف از جزیره نشینی یهودی دفاع کرد، پذیرش لباس های معاصر را به جای کاهش اقتدار نهادهای سنتی از جمله نهادهای مستقر در جامعه، و هماهنگی با آن ها حمایت کرد. دادگاه ها و شوراهای بزرگان خاخام.

هلند

روشنگری هلندی در سال 1640 آغاز شد. در طول دوران روشنگری هلندی اولیه (1640-1720)، متون متعددی از لاتین، فرانسوی یا انگلیسی به هلندی ترجمه شد که اغلب خطرات قابل توجهی را متوجه مترجمان و ناشران درگیر می کرد. در دهه 1720، جمهوری هلند نیز خود را به عنوان مرکز برجسته چاپ و صادرات ادبیات ممنوعه به فرانسه تثبیت کرد. با عقل گرایی عامیانه که عمیقاً در فرهنگ هلندی گنجانده شده بود، هلندی ها موقعیت منحصر به فردی داشتند تا از فلسفه روشنفکری منتشر شده توسط روشنگری استفاده کنند. باروخ اسپینوزا به عنوان مشهورترین چهره روشنگری هلندی است.

فرانسه

روشنگری فرانسه، تحت تأثیر انگلستان، متعاقباً بر دیگر جنبش های ملی روشنگری تأثیر گذاشت. به گفته شارون ای. استنلی، روشنگری فرانسه با انتقاد مداوم خود از رهبری کلیسایی و دکترین های الهیات متمایز است.

ایالت های آلمان

پروس پیشگام اتخاذ اصلاحات سیاسی در میان ایالت های آلمان بود و از تغییراتی حمایت می کرد که فیلسوفان روشنگری پادشاهان مطلقه را تشویق به اجرای آن می کردند. جنبش های قابل توجهی نیز در ایالت های کوچکتر مانند باواریا، زاکسن، هانوفر و قزاقستان پدیدار شد. در این مناطق، اصول روشنگری پذیرفته شد، که منجر به دگرگونی های سیاسی و اداری اساسی شد که پایه و اساس تشکیل دولت مدرن را ایجاد کرد. برای مثال، شاهزادگان ساکسون مجموعه‌ای از اصلاحات اساسی را در بخش‌های مالی، اداری، قضایی، آموزشی، فرهنگی و اقتصادی آغاز کردند. این اصلاحات، با حمایت زیرساخت های شهری قوی و طبقات تجاری تأثیرگذار کشور، ساکسونی قبل از 1789 را در راستای آرمان های کلاسیک روشنگری مدرن کرد.

قبل از سال 1750، طبقات بالای آلمانی غالباً به دنبال راهنمایی های فکری، فرهنگی و معماری از فرانسه بودند و فرانسوی به عنوان زبان جامعه عالی خدمت می کرد. با این حال، در اواسط قرن 18، Aufklärung (روشنگری) عمیقاً فرهنگ عالی آلمان را در موسیقی، فلسفه، علم و ادبیات تغییر داد. کریستین وولف به‌عنوان یک شخصیت محوری ظهور کرد و در ارائه مفاهیم روشنگری به مخاطبان آلمانی پیشگام بود و آلمانی را به‌عنوان یک زبان فلسفی مشروع تثبیت کرد.

یوهان گوتفرید فون هردر به‌طور قابل‌توجهی فلسفه و شعر را پیش برد و جنبش استورم و درنگ را پیشروی کرد. کلاسیک گرایی وایمار (Weimarer Klassik)، یک جنبش فرهنگی و ادبی با محوریت وایمار، با هدف ایجاد یک انسان گرایی جدید با ادغام فلسفه های رمانتیک، کلاسیک و روشنگری. این جنبش که از 1772 تا 1805 فعال بود، شامل هردر، یوهان ولفگانگ فون گوته، شاعر و مورخ فریدریش شیلر بود. کارگردان تئاتر آبل سیلر عمیقاً تئاتر آلمان را تحت تأثیر قرار داد و از اپرای جدی آلمانی، آثار رمان، تولیدات تجربی و تأسیس یک تئاتر ملی حمایت کرد. هردر معتقد بود که هر گروه متمایز دارای یک هویت منحصر به فرد است که از طریق زبان و فرهنگ خود آشکار می شود. این دیدگاه پیشرفت زبان و فرهنگ آلمانی را تأیید کرد و به شکل گیری ناسیونالیسم آلمانی کمک کرد. آثار دراماتیک شیلر روح پرشور دوران او را به تصویر می‌کشد و قهرمانانی را به تصویر می‌کشد که با محدودیت‌های اجتماعی و فرمان‌های سرنوشت مبارزه می‌کنند.

موسیقی آلمانی که توسط طبقات بالا حمایت می‌شد، به طور قابل‌توجهی از طریق مشارکت آهنگسازان یوهان سباستین باخ، ژوزف موزار آف‌هایدن، و ژوزف هایدن آف‌هایدن و ژوزف‌هایدن آ

وسیله‌آمیز به بلوغ رسید.

در کونیگزبرگ، امانوئل کانت تلاش کرد تا عقل گرایی را با اعتقادات مذهبی و آزادی فردی را با اقتدار سیاسی هماهنگ کند. مشارکت‌های فلسفی کانت تنش‌های بنیادینی را ایجاد کرد که در شکل‌دهی به تفکر آلمانی - و در واقع، فلسفه گسترده‌تر اروپایی - در طول قرن بیستم ادامه داشت. روشنگری آلمان مورد حمایت شاهزادگان، اشراف و طبقات متوسط ​​قرار گرفت و اساساً فرهنگ کشور را دگرگون کرد. با این وجود، احساسات محافظه‌کارانه در میان نخبگان نسبت به رادیکالیسم بیش از حد هشدار می‌داد.

در سال 1788، پروس "فرمان دینی" را صادر کرد که در آن موعظه‌هایی که اعتقاد عمومی به تثلیث مقدس یا کتاب مقدس را به چالش می‌کشید، ممنوع کرد. این اقدام با هدف جلوگیری از مناقشات الهیاتی از برهم زدن صلح داخلی انجام شد. در حالی که بدبینان روشنگری از این فرمان حمایت کردند، بسیاری از طرفداران آن نیز از آن حمایت کردند. دانشگاه های آلمان یک نخبگان فکری منزوی را پرورش داده بودند که قادر به بحث در مورد موضوعات مورد مناقشه داخلی بودند. با این حال، انتشار این بحث ها به عموم مردم بسیار خطرناک تلقی می شد. اگرچه این نخبگان روشنفکر از حمایت دولتی برخوردار بودند، اما اگر پیشرفت روشنگری از نظر سیاسی یا اجتماعی بی‌ثبات‌کننده بود، چنین حمایتی می‌توانست لغو شود.

اتریش

در طول قرن 18، اتریش تحت سلطه سلطنت هابسبورگ باقی ماند. دوران سلطنت ماریا ترزا، که به عنوان پادشاه اولیه هابسبورگ شناخته شد تا اصول روشنگری را در خود بگنجاند، ترکیبی از گرایش های مترقی و محافظه کارانه را به نمایش گذاشت. پسر او، جوزف دوم، سلطنت کوتاهی را تجربه کرد که مشخصه آن این درگیری ذاتی بود، زیرا ایدئولوژی اصلاح طلبانه او، معروف به ژوزفینیسم، با مخالفت های قابل توجهی روبرو شد. جوزف دوم اصلاحات متعددی را در راستای آرمان های روشنگری اجرا کرد که بر بخش هایی مانند چارچوب آموزشی، مؤسسات رهبانی و دستگاه قانونی تأثیر گذاشت. امپراتور لئوپولد دوم، یکی از مدافعان اولیه علیه مجازات اعدام، ریاست یک قانون کوتاه و بحث برانگیز را بر عهده داشت که عمدتاً توسط تعاملات دیپلماتیک با فرانسه تعریف می شد. به همین ترتیب، دوره تصدی امپراتور فرانسیس دوم عمدتاً با تعاملات او با فرانسه مشخص شد.

فلسفه های روشنگری همچنین در تولیدات ادبی و نمایشی نفوذ کردند. جوزف فون سوننفلز به عنوان یک شخصیت برجسته در این جنبش فکری ظاهر شد. همزمان، آهنگسازان اتریشی از جمله جوزف هایدن و ولفگانگ آمادئوس موتزارت با اصول روشنگری در قلمرو موسیقی پیوند نزدیک پیدا کردند.

یونان و یونان دیاسپورا

روشنگری یونانی مدرن (به یونانی: Διαφωτισμός, Diafotismós) تجلی یونانی عصر روشنگری را تشکیل داد که توسط یک جنبش فکری و فلسفی پر جنب و جوش در جامعه یونانی متمایز شد. در این دوره، بخش قابل توجهی از جمعیت یونان از نظر جغرافیایی در سرتاسر امپراتوری عثمانی پراکنده بودند و جوامع قابل توجهی در جزایر ایونی، ونیز و دیگر سرزمین‌های ایتالیا تأسیس شدند.

مجارستان

روشنگری مجارستان در طول قرن 18، همزمان با ادغام مجارستان در امپراتوری هابسبورگ، توسعه یافت. این جنبش فکری عموماً در سال 1772 آغاز شد و تأثیر قابل توجهی از روشنگری فرانسه دریافت کرد که عمدتاً از طریق وین منتشر شد.

رومانی

روشنگری رومانیایی در طول قرن هجدهم در سه منطقه تاریخی اصلی که رومانیایی‌ها پر جمعیت بودند تجلی یافت: ترانسیلوانیا، والاچیا و مولداوی. در طول این دوره، ترانسیلوانیا در امپراتوری هابسبورگ گنجانده شد، در حالی که والاچیا و مولداوی به عنوان دولت های تابع امپراتوری عثمانی عمل می کردند.

روشنگری ترانسیلوانیا بیان اولیه خود را از طریق مدرسه ترانسیلوانیا یافت، یک جمع فکری که از احیای حقوق رومی ها و احیای مجدد فرهنگی حمایت می کرد. تحت حکومت هابسبورگ.

شخصیت های برجسته ای مانند دینیکو گولسکو (1777-1830) روشنگری والاشی را مشخص می کردند، در حالی که شاهزاده دیمیتری کانتمیر (1673-1723) رهبری روشنگری مولداوی را بر عهده داشت.

سوئیس

روشنگری نسبتاً دیر به سوئیس رسید و در اواخر قرن هفدهم از انگلستان، هلند و فرانسه منتشر شد. در ابتدا، جنبش خود را در سرزمین‌های پروتستان تثبیت کرد و به تدریج جای آموزه‌های مذهبی ارتدکس را گرفت. پیروزی کانتون‌های اصلاح‌شده زوریخ و برن در سال 1712 بر پنج کانتون کاتولیک مرکز سوئیس در طول جنگ دوم ویلمرگن، هم نشان‌دهنده برتری پروتستان‌ها و هم پیشرفت اصول روشنگری در مناطق توسعه‌یافته‌تر از نظر اقتصادی بود.

فقدان دربار یا آکادمی متمرکز روشنایی در سوئیس، باعث شد که دربار و آکادمی متمرکز در سوئیس به حمایت برسد. نخبگان شهرهای اصلاح‌شده آن، به‌ویژه از طریق کشیش‌هایی که در آکادمی‌ها و کالج‌ها تحصیل کرده‌اند و دارای سنت‌های اومانیستی قوی هستند. «سه گانه هلوتیک» متشکل از ژان آلفونس تورتینی (ژنو)، ژان فردریک استروالد (نوشاتل) و ساموئل ورنفلس (بازل)، کلیساهای مربوطه خود را به سمت شکلی انسان گرایانه از مسیحیت که از سال 1697 شروع شد، هدایت کرد و بدین وسیله طرحی را به عنوان «وِرُنُوکس» به وجود آورد. تحقیق عقلانی با اصول اخلاقی مسیحی.

روشنفکران عصر روشنگری سوئیس در رشته‌های متعددی مشارکت داشتند. مکتب رومان تئوری‌های تأثیرگذار حقوق طبیعی را با دانشمندانی مانند ژان باربیراک (لوزان)، ژان ژاک بورلاماکی (ژنو) و امر دو واتل (نوشاتل) تدوین کرد که از مفاهیم حقوق مسلم و مقاومت مشروع در برابر استبداد حمایت کردند که متعاقباً بر جنبش استقلال آمریکا تأثیر گذاشت. در ادبیات، یوهان یاکوب بودمر و یوهان یاکوب برایتینگر زوریخ را به عنوان مرکز نوآوری ادبی آلمانی تأسیس کردند. همزمان، آثار شعری آلبرت فون هالر مظهر اوج ادبیات روشنگری سوئیس بود. ژان ژاک روسو که هم شهروند ژنو و هم یک شهروند سوئیسی است، تئوری‌های جمهوری‌خواه دموکراتیک را مطرح کرد که مدل‌های سیاسی ژنو را به گونه‌ای است که اصول فدرالیستی اروپایی را در بر می‌گیرد.

این جنبش با آنچه محققان آن را "Helvetism" می نامند، متمایز شد، که شامل عناصر مشخص سوئیسی مانند درک مسیحی از قانون طبیعی، اصول اخلاقی میهن پرستانه، و روش شناسی های فلسفی است که ریشه در آموزش عملی و اقتصاد دارد. یکی از ویژگی های برجسته، احترام روشنگری سوئیس به طبیعت آلپ بود که سوئیس را به عنوان "سرزمین شبانان" به تصویر می کشید و سنت های جمهوری خواهانه و فدرالیستی آن را به چشم انداز کوهستانی آن نسبت می داد. این جنبش ایده های خود را از طریق انجمن ها و نشریات مختلف، به ویژه دایره المعارف d'Yverdon (1770-1780)، که دیدگاه معتدل تری را در مقایسه با دانشنامه فرانسوی ارائه می کرد، پرورش داد. روشنفکران سوئیسی با داشتن مناصب بسیاری در آکادمی های خارجی، به ویژه در برلین تحت رهبری فردریک دوم و در سن پترزبورگ تحت رهبری کاترین دوم، به شهرت بین المللی دست یافتند.

ایتالیا

در ایتالیا، روشنگری عمدتاً از ناپل و میلان منتشر شد، جایی که روشنفکران مناصب دولتی را به عهده گرفتند و با دولت های بوربن و هابسبورگ همکاری داشتند. در ناپل، شخصیت‌های برجسته‌ای مانند آنتونیو گنووسی، فردیناندو گالیانی و گائتانو فیلانجیری در زمان سلطنت چارلز پادشاه بوربون، فعال بودند. با این وجود، روشنگری ناپل، مشابه مشارکت های فلسفی ویکو، تا حد زیادی در حوزه نظری باقی ماند. متعاقباً، متفکران متعدد روشنگری در جمهوری نگون بخت پارتنوپی ایفای نقش کردند. برعکس، در میلان، جنبش بر شناسایی راه حل های عملی برای مسائل اجتماعی متمرکز شد. انجمن مرکزی این گفتگوها مجله Il Caffè (1762-1766) بود که توسط برادران پیترو و الساندرو وری، فیلسوفان و نویسندگان مشهور، در کنار برادرشان جیووانی تأسیس شد. آنها همچنین Accademia dei Pugni را در سال 1761 تأسیس کردند. مراکز ثانویه شامل توسکانی، ونتو، و پیمونت بودند که شخصیت هایی مانند پمپئو نری در آنجا فعال بودند.

جنووسی از ناپل به طور قابل توجهی بر نسلی از روشنفکران و دانشجویان ایتالیای جنوبی تأثیر گذاشت. کتاب درسی او در سال 1766، Della diceosina, o sia della Filosofia del Giusto e dell'Onesto، نمایانگر تلاشی مشاجره‌آمیز برای آشتی دادن تاریخ فلسفه اخلاق با چالش‌های متمایز جامعه تجاری قرن هجدهم بود. این کار اکثر ایده‌های سیاسی، فلسفی و اقتصادی ژنووسی را در بر می‌گیرد و متعاقباً به عنوان راهنمای اساسی برای پیشرفت اقتصادی و اجتماعی ناپلیایی عمل می‌کند.

پیشرفت علمی رشد کرد که با اکتشافات پیشگامانه الساندرو ولتا و لوئیجی گالوانی در الکتریسیته مشخص شد. پیترو وری به عنوان یک اقتصاددان برجسته در لمباردی ظاهر شد. به گفته مورخ جوزف شومپیتر، وری "مهمترین مرجع پیش از اسمیت در مورد ارزانی و فراوانی" بود. فرانکو ونتوری به عنوان تأثیرگذارترین محقق روشنگری ایتالیا شناخته می شود. علاوه بر این، ایتالیا با برخی از مهم‌ترین نظریه‌پردازان حقوقی عصر روشنگری، از جمله چزاره بکاریا، جیامباتیستا ویکو، و فرانچسکو ماریو پاگانو همکاری کرد.

بوربون اسپانیا و اسپانیایی آمریکا

پس از مرگ چارلز دوم، آخرین پادشاه اسپانیایی هابسبورگ، جانشین وی از خاندان بوربن فرانسه دوره نفوذ روشنگری فرانسه را در سراسر اسپانیا و امپراتوری آن آغاز کرد.

در طول قرن 18، اسپانیا بر گسترش امپراتوری آمریکایی خود از طریق استقرار مأموریت‌های اسپانیایی در آمریکای جنوبی و بیشتر در سرزمین‌های آمریکا اصرار داشت. در زمان سلطنت چارلز سوم، سلطنت اصلاحات ساختاری مهمی را آغاز کرد. سلطنت قدرت کلیسای کاتولیک را محدود کرد و ارتش ثابتی را در آمریکای اسپانیایی تأسیس کرد. تاج همچنین تجارت آزادتر را از طریق comercio libre ترویج داد، و به مناطق امکان داد تا با شرکت‌هایی که از هر بندر اسپانیا حرکت می‌کنند تجارت کنند و در نتیجه جایگزین سیستم بازرگانی محدودکننده قبلی شود. علاوه بر این، ولیعهد نه تنها برای تأیید حاکمیت اسپانیا بر سرزمین‌های تحت ادعا اما کنترل نشده، بلکه به‌طور مهمی برای تعیین پتانسیل اقتصادی امپراتوری گسترده‌اش، اکتشاف‌های علمی اعزام کرد. اکتشافات گیاه شناسی به طور خاص با هدف شناسایی گیاهان مفید برای امپراتوری انجام شد. چارلز چهارم به دانشمند پروسی الکساندر فون هومبولت سفر نامحدودی را در آمریکای اسپانیایی، منطقه ای که معمولاً برای خارجی ها غیرقابل دسترس است، اعطا کرد و به طور قابل توجهی، دسترسی او را به مقامات ولیعهد برای تسهیل موفقیت اکسپدیشن علمی او فراهم کرد.

پس از حمله ناپلئون به اسپانیا در سال 1808، فردیناند هفتم از سلطنت کناره‌گیری کرد که منجر به استقرار برادر ناپلئون، جوزف بناپارت، بر تاج و تخت اسپانیا شد. برای مشروعیت بخشیدن به این جانشینی، قانون اساسی بایون اعلام شد که دارای نمایندگی از سرزمین های ماوراء بحری اسپانیا بود. با این حال، اکثریت اسپانیایی ها مخالف رژیم ناپلئون بودند. در نتیجه، جنگ مقاومت ملی آغاز شد. در غیاب پادشاه قانونی فردیناند، کورتس د کادیز (پارلمان) برای اداره اسپانیا تشکیل شد. این نهاد پیش نویس قانون اساسی 1812 را تهیه کرد، سندی بنیادی که یک دولت سه جانبه متشکل از قوه مجریه، مقننه و قضاییه را تأسیس کرد. همچنین یک سلطنت مشروطه ایجاد کرد و بدین وسیله قدرت پادشاه را محدود کرد. شهروندان را به عنوان افرادی در امپراتوری اسپانیا بدون اجداد آفریقایی تعریف کرد. حق رای مردانه جهانی اعطا شد. و آموزش عمومی را از دبستان تا دانشگاه در کنار آزادی بیان الزامی کرد. قانون اساسی از سال 1812 تا 1814 به قوت خود باقی ماند، زمانی که شکست ناپلئون باعث تسهیل بازگشت فردیناند به تاج و تخت اسپانیا شد. فردیناند پس از بازگشت، قانون اساسی را رد کرد و حکومت مطلقه را احیا کرد.

هائیتی

انقلاب هائیتی که از سال 1791 تا 1804 را در بر می گیرد، نمونه ای از انتشار پیچیده فرافرهنگی آرمان های روشنگری است. مفاهیم انقلابی که در پاریس در جریان انقلاب فرانسه و پس از آن به وجود آمد، در هائیتی، به ویژه توسط چهره هایی مانند توسن لوورتور، ابزاری شد. لوورتور در اثر خود Histoire des deux Indes با انتقاد گیوم توماس فرانسوا رینال از استعمار اروپایی درگیر شده بود و گزارش شده است که "به ویژه تحت تاثیر پیش بینی رینال از ظهور "اسپارتاکوس سیاه" قرار گرفته بود.'.

این انقلاب اصول روشنگری را با تجربیات زندگی مردم برده شده در هائیتی که دو سوم آنها متولد آفریقا بودند و قادر بودند "از مفاهیم خاصی از پادشاهی و حکومت عادلانه از غرب و مرکز آفریقا استفاده کنند و از اعمال مذهبی مانند وودو برای تشکیل جوامع انقلابی استفاده کنند" ادغام کرد. علاوه بر این، انقلاب فرانسه را تحت تأثیر قرار داد و کنوانسیون ملی فرانسه را مجبور کرد تا برده داری را در سال 1794 لغو کند.

پرتغال و برزیل

روشنگری پرتغال به طور قابل توجهی توسط دولت نخست وزیر مارکی پومبال شکل گرفت، که در زمان پادشاه جوزف اول از سال 1756 تا 1777 خدمت کرد. پس از زلزله ویرانگر سال 1755 لیسبون، که بخش قابل توجهی از شهر را ویران کرد، مارکی پومبال سیاست های اقتصادی مهمی را ایجاد کرد. این اقدامات با هدف تنظیم فعالیت های تجاری، به ویژه با برزیل و انگلیس، و استانداردسازی کیفیت محصول در سراسر کشور انجام شد، که نمونه آن ایجاد اولین صنایع یکپارچه پرتغال است. بازسازی سیستماتیک او در ناحیه کنار رودخانه لیسبون، معروف به لیسبون بایکسا، دارای خیابان‌های مستقیم و عمودی بود که برای بهینه‌سازی تجارت و مبادله، به‌عنوان مثال، با تخصیص محصولات یا خدمات خاص به خیابان‌ها، به‌دقت طراحی شده بودند. این ابتکار برنامه ریزی شهری نشان دهنده کاربرد مستقیم اصول روشنگری در حکومت داری و شهرسازی است. این مفاهیم شهرسازی، که اولین کاربرد مهندسی زلزله در مقیاس بزرگ را نیز تشکیل می‌دهند، در مجموع به سبک پومبالین معروف شدند و در طول دوران تصدی وی در سراسر پادشاهی منتشر شدند. مشخصه حکومت او هم اصلاحات روشنگرانه و هم اجرای بی رحمانه بود، همانطور که ماجرای تاوورا گواه آن است.

در ادبیات پرتغالی، اولین جلوه های اندیشه روشنگری را می توان به آنتونیو ویرا، دیپلمات، فیلسوف و نویسنده ای نسبت داد که بخش قابل توجهی از زندگی مسیحی نوکولونی خود را وقف بخش مهمی از زندگی مسیحی نوکولونی کرد. جمعیت های بومی در طول قرن هجدهم، جنبش های ادبی روشنگرانه، از جمله آرکادیا لوسیتانا (فعال از 1756 تا 1776، که متعاقباً توسط نوا آرکادیا از 1790 تا 1794 جانشین شد)، در محافل آکادمیک ظهور کردند، به ویژه شامل فارغ التحصیلان دانشگاه کومبرا. مانوئل ماریا باربوسا دو بوکااژ، شاعر، یکی از اعضای برجسته این گروه فکری بود. پزشک آنتونیو نونس ریبیرو سانچس نیز نماینده یک شخصیت مهم روشنگری بود که در دایره المعارف مشارکت داشت و در دربار روسیه خدمت می کرد. آرمان های روشنگری عمیقاً بر بسیاری از اقتصاددانان و روشنفکران ضد استعمار در سراسر امپراتوری پرتغال تأثیر گذاشت، از جمله خوزه د آزردو کوتینیو، خوزه داسیلوا لیسبوا، کلودیو مانوئل دا کوستا و توماس آنتونیو گونزاگا.

حمله ناپلئون به پرتغال عمیقاً بر سلطنت پرتغال تأثیر گذاشت. با کمک نیروی دریایی بریتانیا، خانواده سلطنتی پرتغال به برزیل که در آن زمان مهمترین مستعمره آن بود، تخلیه شد. با وجود شکست ناپلئون، دربار سلطنتی در برزیل باقی ماند. انقلاب لیبرال 1820 بازگشت خانواده سلطنتی به پرتغال را ضروری کرد. پادشاه اعاده شده مجبور شد در چارچوب یک سلطنت مشروطه، همانطور که در قانون اساسی پرتغال تصریح شده بود، حکومت کند. برزیل در سال 1822 استقلال خود را از پرتغال اعلام کرد و خود را به عنوان یک سلطنت تثبیت کرد.

سوئد

گفتمان های علمی به طور گسترده در مورد حضور روشنگری سوئدی متمایز بحث کرده است. Tore Frängsmyr معتقد است که روشنگری سوئدی "هرگز یک جریان واقعاً منسجم از ایده ها را تشکیل نداد و نه به یک جنبش متحد تبدیل شد." ماکس اسکیونسبرگ بیشتر توضیح می دهد:

اعتراضات اولیه فرانگسمیر به مفهوم روشنگری سوئدی شامل این مشاهدات بود که نقد مذهبی در سوئد صرفاً متوجه کاتولیکیسم خارجی بود و نه کلیسای بومی لوتری. علاوه بر این، او خاطرنشان کرد که بحث‌های مربوط به آزادی در طول دهه‌های 1750 و 1760 عمدتاً بر اقتصاد سیاسی و آزادی تجاری متمرکز بود تا آزادی «فلسفه کردن». با این حال، تأکید معاصر بر اقتصاد سیاسی در تاریخ‌نگاری روشنگری، که عمدتاً تحت تأثیر مطالعات روشنگری اسکاتلند است، نشان می‌دهد که دیدگاه فرانگسمیر مستلزم ارزیابی مجدد است.

بین سال‌های 1718 و 1772، روشنگری سوئد مصادف شد با دوره حکومت پارلمانی که از لحاظ تاریخی به عنوان عصر آزادی در تاریخ سوئد نامگذاری شده است.

روسیه

در روسیه، دولت ترویج فعال پیشرفت هنر و علوم را در اواسط قرن 18 آغاز کرد. در این دوره اولین دانشگاه، کتابخانه، تئاتر، موزه عمومی و مطبوعات مستقل روسیه تأسیس شد. کاترین کبیر مانند دیگر مستبدان روشنفکر در پرورش هنر، علوم و آموزش نقش اساسی داشت. او تفسیر متمایز خود از اصول روشنگری را که توسط شخصیت های برجسته بین المللی مانند ولتر (از طریق مکاتبات) و دانشمندان مقیم در سطح جهانی مانند لئونارد اویلر و پیتر سیمون پالاس حمایت می شد، به کار برد. متمایز از همتای اروپای غربی خود، روشنگری روسیه از مدرنیزاسیون همه جانبه در تمام جنبه های جامعه روسیه دفاع می کرد و به دنبال به چالش کشیدن نهاد رعیت بود. تمرکز آن بر روشنگری فردی و نه اجتماعی بود و اتخاذ سبک زندگی روشنگرانه را ترویج می کرد. یک مؤلفه مهم prosveshchenie بود که عبادت دینی، دانش علمی و وقف برای انتشار آموزش را یکپارچه می کرد. با این وجود، به طور قابل توجهی از اخلاق بدبینانه و انتقادی مشخصه روشنگری اروپای غربی فاصله گرفت.

لهستان و لیتوانی

ایده‌های روشنگری (oświecenie) با تأخیر در لهستان تجلی یافت، عمدتاً به دلیل طبقه متوسط لهستانی کمتر قوی و بحران عمیقی که بر فرهنگ szlachta (اشرافیت) (سرماتیسم) و سیستم سیاسی آزادی مشترک المنافع لهستان-لیتوانی (طلایی) تأثیر گذاشت. اگرچه این ساختار سیاسی مبتنی بر جمهوری‌خواهی اشرافی بود، اما ثابت کرد که قادر به دفاع از خود در برابر دولت‌های همسایه قدرتمند - روسیه، پروس و اتریش - نیست که به تدریج سرزمین‌هایی را تا زمانی که استقلال لهستان کاملاً خاموش شد، ضمیمه کردند. روشنگری لهستان در دهه های 1730 و 1740 آغاز شد و به اوج خود، به ویژه در تئاتر و هنر، در زمان سلطنت شاه استانیسلاو آگوست پونیاتوفسکی در نیمه دوم قرن هجدهم رسید.

به دنبال سال 1750، ورشو به عنوان یک شخصیت تعلیم و تربیت تحت تعلیم و تربیت ظاهر شد. مؤسسات، در کنار حمایت هنری قابل توجهی که از قلعه سلطنتی سرچشمه می گیرد. چهره های برجسته از افزایش تحمل و پیشرفت تحصیلی حمایت کردند. حامیان کلیدی شامل شاه استانیسلاو دوم اوت، اصلاح طلبان پیوتر سویتکوفسکی، آنتونی پوپلاوسکی، یوزف نیمچویچ، و یوزف پاولینکوفسکی، علاوه بر بودوئن دو کورتنای، نمایشنامه نویس پولونیزه شده بودند. در مقابل، حریفان شامل فلوریان یاروسزویچ، گراسیان پیوترووسکی، کارول ویرویچ و وویچیچ اسکارشفسکی بودند. این جنبش متعاقباً با تقسیم سوم لهستان در سال 1795 - یک فاجعه ملی که به طور خلاصه ادبیات احساساتی را تحریک کرد - رو به افول گذاشت و در سال 1822 به پایان رسید و به ظهور رمانتیسم تسلیم شد.

چین

چین قرن هجدهم گرایش قابل‌توجهی به سمت کاهش درک اژدها و معجزه از خود نشان داد، پدیده‌ای شبیه به افسون‌زدایی فکری که در اروپای روشنگری نفوذ کرد. علاوه بر این، برخی از تحولات مرتبط با روشنگری اروپا شباهت قابل توجهی به وقایع رخ داده در چین داشت. در این دوران، آرمان‌های جامعه چین با سلطنت امپراتورهای چینگ Kangxi و Qianlong نمونه‌ای بود. بنابراین چین به عنوان تجسم جامعه روشنفکر و شایسته سالار معرفی شد که به عنوان ابزاری برای نقد حکومت مطلقه در اروپا عمل می کند.

ژاپن

از 1641 تا 1853، شوگونات توکوگاوا در ژاپن سیاستی به نام kaikin را اجرا کرد که تعامل خارجی با اکثر کشورهای خارجی را محدود می کرد. رابرت بلا خاستگاه ژاپن مدرن را در جریانات خاص اندیشه کنفوسیوس شناسایی کرد و آنها را «مشابهی کارکردی با اخلاق پروتستانی» توصیف کرد که ماکس وبر آن را نیروی محرکه سرمایه داری غربی معرفی کرد. مفاهیم کنفوسیوس و روشنگری ژاپنی، برای مثال، در کار اصلاح‌طلبان ژاپنی تسودا مامیچی در دهه 1870 ادغام شد، که به طور معروف اعلام کرد: "هر وقت دهانمان را باز می‌کنیم... منظور از "روشنگری" است."

در سراسر ژاپن و بسیاری از شرق آسیا، اصول کنفوسیوس جایگزین نشد. در عوض، ایده های مرتبط با روشنگری در کیهان شناسی موجود ادغام شدند، که خود تحت شرایط تعامل جهانی بازتعریف شد. به ویژه در ژاپن، اصطلاح ri، مفهومی کنفوسیوسی که به معنای "نظم و هماهنگی در جامعه بشری" است، نیز تکامل یافت تا "ایده laissez-faire و عقلانیت مبادله بازار" را در بر گیرد. در دهه 1880، شعار "تمدن و روشنگری" در سراسر ژاپن، چین و کره مورد توجه قرار گرفت و برای مقابله با چالش های ناشی از جهانی شدن مورد استفاده قرار گرفت.

کره

در این دوره، کره سیاست انزوا را دنبال کرد و نام آن را "پادشاهی زاهدانه" به خود اختصاص داد، اما در دهه 1890، به ویژه از طریق فعالیت های باشگاه استقلال، شروع به پذیرش آرمان های روشنگری کرد. کره در حالی که تحت تأثیر چین و ژاپن قرار داشت، مسیر روشنگری متمایز خود را ایجاد کرد که توسط روشنفکر کره ای یو کیلچون، که این اصطلاح را در سراسر کشور رایج کرد، حمایت می کرد. به کارگیری ایده های روشنگری در کره "پاسخی به موقعیت خاصی در کره در دهه 1890 بود و نه پاسخی دیرهنگام به ولتر."

هند

در هند قرن هجدهم، تیپو سلطان به عنوان یک پادشاه روشن فکر ظاهر شد، که به عنوان "یکی از اعضای موسس کلوپ ژاکوبین (فرانسوی) در سرینگاپاتام شناخته می‌شود، درخت آزادی کاشته بود و از او خواسته بود تا او را "Tipu Citoyen,'" خطاب کنند که translate. در مناطق خاصی از هند، جنبش مهمی به نام "رنسانس بنگال" اصلاحات روشنگری را آغاز کرد که از دهه 1820 شروع شد. رام موهان روی، یک اصلاح طلب برجسته، "سنت های مختلف را در پروژه اصلاحات اجتماعی خود در هم آمیخت که او را به طرفدار "دین عقل" تبدیل کرد."

مصر

مصر قرن هجدهم شکلی از "احیای فرهنگی" را در توسعه تجربه کرد، به‌ویژه ریشه‌های اسلامی مدرنیزاسیون را قبل از لشکرکشی ناپلئون به مصر شناسایی کرد. لشگرکشی ناپلئون به مصر «تحولات اجتماعی را بیشتر برانگیخت که به بحث‌هایی درباره اصلاحات درونی اسلامی بازمی‌گردد، اما اکنون با اشاره به مرجعیت روشنگری نیز مشروعیت یافته است». رفع التحطاوی، یکی از شخصیت‌های روشنفکری که بر مدرنیسم اسلامی و گسترش تفکر روشنگری در مصر تأثیر گذاشت، "نظارت بر انتشار صدها اثر اروپایی به زبان عربی را بر عهده داشت."

امپراتوری عثمانی

روشنگری در دهه 1830 شروع به اعمال نفوذ بر امپراتوری عثمانی کرد و تا اواخر قرن نوزدهم ادامه یافت. تنظیمات نمایانگر دوره ای از اصلاحات همه جانبه در امپراتوری عثمانی بود که با گلهان هات شریف در سال 1839 آغاز شد و با اولین دوره مشروطه در سال 1876 به پایان رسید.

نامیک کمال، فعال سیاسی و عضو عثمانیان جوان، از منابع مختلف فکری و روشنفکران خود استفاده کرد. برای اصلاحات اجتماعی و سیاسی». در سال 1893، کمال به ارنست رنان، که دین اسلام را مورد انتقاد قرار داده بود، با بیان تفسیر خود از روشنگری پاسخ داد، که «نسخه ضعیفی از بحث های فرانسوی در قرن هجدهم نبود، بلکه موضعی اصیل بود که به ضرورت های جامعه عثمانی در اواخر قرن نوزدهم پاسخ می داد.

جهان عرب

تاریخ نگاری

مفهوم روشنگری همواره موضوع بحث های جاری بوده است. همانطور که کیت توماس اشاره کرد، طرفداران روشنگری آن را منشأ بنیادی همه جنبه های مترقی مدرنیته توصیف می کنند. آنها آن را با اصولی مانند آزادی فکری، تحقیقات تجربی، استدلال تحلیلی، کثرت گرایی مذهبی، استقلال سیاسی، پیشرفت علمی، جستجوی رضایت و آرزوهای آینده مرتبط می دانند. برعکس، توماس مشاهده می‌کند که منتقدان آن را به دلیل عقل‌گرایی سطحی، خوش‌بینی غیرپیچیده، جهان‌شمولی غیرعملی و ابهام اخلاقی مقصر می‌دانند. در ابتدا، طرفداران محافظه‌کار و کلیسایی آموزه‌های مذهبی متعارف، ماتریالیسم و ​​شک‌گرایی را محکوم می‌کردند و آنها را به عنوان تأثیرات بدخواهانه‌ای که موجب زوال اخلاقی می‌شوند، به تصویر می‌کشیدند. در سال 1794، سلطنت وحشت در طول انقلاب فرانسه به عنوان تأییدی بر این هشدارها ذکر شد.

فیلسوفان رمانتیک استدلال کردند که اتکای بیش از حد روشنگری به عقلانیت، با نادیده گرفتن عناصر منسجم تاریخ، اسطوره‌شناسی، نظام‌های اعتقادی و اعتقادات فرهنگی او، یک خطای اساسی را تشکیل می‌دهد. ریچی رابرتسون روشنگری را به عنوان یک دستور کار فکری و سیاسی بلندپروازانه توصیف می کند که "علم" جامعه را بر اساس قوانین فیزیکی تأثیرگذار نیوتن پیشنهاد می کند. این «علم اجتماعی» به عنوان مکانیزم اولیه برای پیشبرد پیشرفت بشری تلقی می‌شد که قصد داشت حقایق اساسی را آشکار کند و رفاه انسان را افزایش دهد.

در فلسفه روشنگری، که اغلب با دیدگاه صریح اروپامحور مشخص می‌شود، حقوق زنان و افراد غیرسفیدپوست تا حد زیادی نادیده گرفته شد. این دوره همچنین شاهد پیدایش نژادپرستی علمی بود که تعصبات نژادی تثبیت شده را با روش‌های تحقیقی جدید ادغام کرد. در دوران روشنگری، مفاهیم تک ژنی و چند ژنی برجسته شد، اگرچه نظام‌بندی معرفت‌شناختی آنها عمدتاً در قرن نوزدهم رخ داد. تک ژنی برای همه نژادهای انسانی منشأ منحصر به فردی دارد، در حالی که چندجنسی برای هر نژاد منشأ مشخصی را پیشنهاد می کند. قبل از قرن 18، اصطلاحات "نژاد" و "گونه" اغلب به صورت مترادف استفاده می شدند. طبقه‌بندی جمعیت‌های غیراروپایی به‌عنوان مادون‌انسانی و غیرعقلانی به عنوان دلیلی برای اثبات هژمونی اروپایی عمل کرد.

تعریف

اصطلاح "روشنگری" در زبان انگلیسی در نیمه دوم قرن نوزدهم ظاهر شد، به ویژه در رابطه با گفتمان فلسفی فرانسوی، به عنوان همتای انگلیسی اصطلاح فرانسوی Lumières (در ابتدا توسط ژان باپتیست دوبو در سال 1731 استفاده شد و توسط ژان باپتیست دوبو به طور قطعی در سال 1731 به کار رفت). به دنبال مقاله 1784 کانت، "Beantwortung der Frage: Was ist Aufklärung؟" ("پاسخ به سوال: روشنگری چیست؟")، معادل آلمانی به Aufklärung (aufklären، به معنای "روشن کردن"؛ sich aufklären، به معنای "روشن کردن") معروف شد. با این وجود، اجماع دانشگاهی در مورد تعریف دقیق روشنگری یا مرزهای زمانی و مکانی آن حاصل نشده است. اصطلاحات مرتبط، مانند les Lumières (فرانسوی)، illuminismo (ایتالیایی)، ilustración (اسپانیایی)، و Aufklärung (آلمانی)، نشان دهنده حرکاتی است که همپوشانی مفهومی جزئی را نشان می‌دهند. تا پایان قرن نوزدهم بود که دانشمندان انگلیسی زبان به طور جمعی گفتمان خود را به عنوان مربوط به "روشنگری" تشخیص دادند.

تاریخ‌نگاری روشنگری از درون خود دوره سرچشمه گرفت و منعکس‌کننده خودانگاره‌های شخصیت‌های کلیدی آن بود. ویژگی بارز این دیدگاه تاریخی اولیه، تمرکز فکری آن بود. به عنوان مثال، گفتمان مقدماتی تا دایره المعارف ژان لو روند دوآمبر، گزارشی تاریخی از روشنگری ارائه می دهد، که پیشرفت زمانی پیشرفت های دانش را ارائه می دهد و دایره المعارف به عنوان دستاورد نهایی آن قرار می گیرد. در سال 1783، مندلسون روشنگری را فرآیندی توصیف کرد که از طریق آن افراد در به کارگیری عقل پرورش می یابند. کانت روشنگری را «رهایی انسان از قیمومیت خودساخته» تعریف می‌کند، و تعلیم را بیشتر به‌عنوان «ناتوانی انسان در استفاده از فهم خود بدون هدایت دیگری» توضیح می‌دهد. برای کانت، روشنگری نشان دهنده بلوغ نهایی بشریت بود، که به معنای رهایی آگاهی انسان از حالت نابالغ جهل بود. محقق آلمانی، ارنست کاسیرر، روشنگری را «بخش و مرحله‌ای خاص از کل آن رشد فکری توصیف کرد که از طریق آن تفکر فلسفی مدرن اعتماد به نفس و خودآگاهی مشخصه‌اش را به دست آورد». روی پورتر، مورخ، به طور مشابه اظهار داشت که رهایی عقل بشری از جهل جزمی، هدف اصلی عصر روشنگری را در بر می گیرد.

برتراند راسل روشنگری را به عنوان مرحله ای در درون یک تکامل مترقی مستمر که در طول دوران باستان آغاز شده بود، در نظر گرفت، و ادعا کرد که ساختارهای آرمانی اجتماعی همچنان به چالش کشیده شده است. خط سیر تاریخی راسل ادعا کرد که روشنگری در نهایت از مخالفت پروتستان با ضد اصلاحات کاتولیک پدید آمد. او همچنین پیشنهاد کرد که اصول فلسفی، مانند ترجیح دموکراسی بر سلطنت، در میان پروتستان های قرن شانزدهم به عنوان توجیهی برای جدایی آنها از کلیسای کاتولیک سرچشمه گرفته است. در حالی که بسیاری از این اصول فلسفی متعاقباً توسط کاتولیک‌ها پذیرفته شد، راسل اظهار داشت که در قرن هجدهم، روشنگری به عنوان تجسم اصلی شکافی بود که توسط مارتین لوتر آغاز شد.

جاناتان اسرائیل تلاش‌های پست مدرن و مارکسیستی را نقد می‌کند که تاریخ‌دانان اجتماعی تا حدی انقلابی را تفسیر می‌کنند. و تغییرات اقتصادی در عوض، اسرائیل تاریخ فکری دوره را که از سال 1650 تا پایان قرن 18 را در بر می گیرد، در اولویت قرار می دهد و ادعا می کند که خود ایده ها کاتالیزور دگرگونی هایی بودند که در انقلاب های اواخر قرن 18 و اوایل قرن 19 به اوج خود رسید. اسرائیل معتقد است که تا قبل از دهه 1650، تمدن غربی "بر اساس یک هسته مشترک ایمان، سنت و اقتدار بود."

محدوده زمانی

آغاز دقیق عصر روشنگری همچنان موضوع بحث علمی است. با این حال، بسیاری از مورخان و فیلسوفان ادعا می‌کنند که با ادعای فلسفی دکارت در سال 1637، Cogito, ergo sum ("من فکر می‌کنم، پس هستم")، که اساساً بنیان معرفت‌شناختی را از اقتدار خارجی به یقین درونی تغییر جهت داد، افتتاح شد. در فرانسه، انتشار Principia Mathematica نیوتن در سال 1687، که تلاش های علمی قبلی را ترکیب می کرد و قوانین حرکت و گرانش جهانی را بیان می کرد، اغلب به عنوان یک لحظه محوری ذکر می شود. تاریخ نگاری فرانسوی معمولاً Siècle des Lumières ("قرن روشنگری") را بین سال های 1715 و 1789 قرار می دهد که دوره ای از آغاز سلطنت لویی پانزدهم تا انقلاب فرانسه را در بر می گیرد. اکثر محققان به طور کلی سال های پایانی قرن هجدهم را انتخاب می کنند و اغلب انقلاب فرانسه یا شروع جنگ های ناپلئونی (1804) را به عنوان مرزبندی عملی برای نتیجه گیری روشنگری انتخاب می کنند.

تحقیقات معاصر دامنه زمانی و جهانی روشنگری را از طریق چندین خط تحقیق گسترش داده است: (1) بررسی ماهیت مشارکتی تلاشهای فکری اروپا و نقش افراد مختلف در انتشار و تطبیق مفاهیم روشنگری. (2) تجزیه و تحلیل چگونگی ظهور ایده های روشنگری به عنوان "پاسخی به تعامل فرامرزی و ادغام جهانی". و (3) نشان دادن اینکه چگونه روشنگری "در سراسر قرن نوزدهم و پس از آن ادامه یافت." این دیدگاه بسط یافته نشان می دهد که روشنگری «فقط تاریخ انتشار نبود»، بلکه «کار بازیگران تاریخی در سراسر جهان بود... که این اصطلاح را برای اهداف خاص خود به کار بردند».

بورسیه معاصر

در اثر مهم خود در سال 1947، دیالکتیک روشنگری، فیلسوفان مکتب فرانکفورت، ماکس هورکهایمر و تئودور دبلیو. آدورنو، که هر دو تبعیدی زمان جنگ از آلمان نازی بودند، نقدی بر مبانی عقلانی فرضی جهان مدرن ارائه کردند:

روشنگری، که به طور گسترده به عنوان پیشرفت فکری تلقی می شود، پیوسته در پی رهایی بشریت از دلهره و تثبیت سلطه آن بود. با این وجود، جهانی کاملاً روشنگر به طور متناقضی تحت نشان فاجعه فراگیر ظاهر می شود.

با تکیه بر استدلال‌های هورکهایمر و آدورنو، مورخ روشنفکر جیسون جوزفسون استورم ادعا می‌کند که مفهوم‌سازی عصر روشنگری به‌عنوان یک دوره تاریخی متمایز، جدا از رنسانس پیشین و رمانتیسیسم یا ضدروشنگری متعاقب آن، اشتباه است. طوفان با برجسته کردن دوره‌بندی‌های متنوع و اغلب متناقض روشنگری در میان ملل مختلف، رشته‌های دانشگاهی و سنت‌های فکری، این موضوع را روشن می‌کند. او همچنین خاطرنشان می‌کند که نام «روشنگری»، زمانی که به انقلاب علمی اطلاق می‌شود، یک انتساب گذشته‌نگر بود. علاوه بر این، استورم استدلال می‌کند که روشنگری لزوماً منجر به افزایش افسون یا پذیرش فراگیر جهان‌بینی مکانیکی نشده است، و مرزهای نامشخص بین علوم انسانی اولیه و علوم طبیعی، مرزبندی دقیق یک انقلاب علمی را پیچیده می‌کند. استورم توصیف خود از روشنگری را به عنوان یک "اسطوره" با مشاهده نقش تأثیرگذاری که مفاهیم عصر روشنگری و افسون زدایی مرتبط با آن در فرهنگ معاصر غرب ایفا می کند، اثبات می کند، که در آن اعتقادات به جادو، معنویت گرایی و حتی مذهب اغلب در درون گفتمان روشنفکری غیر متعارف تلقی می شوند.

گسترش یافته تا شامل اشاعه مفاهیم روشنگری در مستعمرات اروپایی، تعامل آنها با فرهنگ های بومی و تجلیات جنبش در مناطقی مانند ایتالیا، یونان، بالکان، لهستان، مجارستان و روسیه شود که قبلاً مورد بررسی قرار نگرفته بودند. محققانی مانند رابرت دارنتون و یورگن هابرماس به طور خاص به بررسی زیربنای اجتماعی روشنگری پرداخته‌اند. برای مثال، هابرماس ظهور «حوزه عمومی بورژوایی» در اروپای قرن هجدهم را به تفصیل شرح داد، که مشخصه آن انجمن‌های جدید و روش‌های ارتباطی تسهیل کننده گفتمان عقلانی است. او بر این باور بود که این حوزه عمومی بورژوازی، برابری طلب، عقلانی و مستقل از کنترل دولت است، در نتیجه محیطی بهینه برای روشنفکران برای تحلیل انتقادی سیاست و جامعه معاصر بدون دخالت اقتدار مستقر ایجاد می کند. اگرچه حوزه عمومی به طور گسترده به عنوان یک عنصر جدایی ناپذیر در مطالعه اجتماعی روشنگری در نظر گرفته می شود، برخی از مورخان به چالش کشیده اند که آیا این حوزه به طور مداوم این ویژگی های خاص را نشان می دهد.

جامعه و فرهنگ

دیدگاه فرهنگی (یا اجتماعی) با انحراف از رویکرد تاریخ‌نگاری روشنفکرانه به روشنگری، که جریان‌ها و گفتمان‌های فکری گوناگون را در چارچوب اروپای قرن هفدهم و هجدهم بررسی می‌کند، به بررسی تحولات در جامعه و فرهنگ اروپایی می‌پردازد. این روش به طور خاص تعاملات اجتماعی در حال تحول و شیوه های فرهنگی رایج در دوران روشنگری را تجزیه و تحلیل می کند.

یکی از مؤلفه‌های بنیادی فرهنگ روشنگری، ظهور حوزه عمومی بود، که به‌عنوان «قلمرو ارتباط مشخص شده با عرصه‌های جدید بحث، اشکال بازتر و در دسترس‌تر از فضای عمومی شهری و اجتماعی‌پذیری، و انفجار فرهنگ چاپی» تعریف می‌شد که در اواخر قرن 17 و 18 در بر می‌گرفت. ویژگی های کلیدی این حوزه عمومی شامل ماهیت برابری طلبانه آن، تمرکز آن بر موضوعات «نگرانی مشترک» و تکیه آن بر استدلال عقلانی است. هابرماس «نگرانی مشترک» را به عنوان حوزه‌های دانش و بحث سیاسی و اجتماعی که قبلاً در انحصار مقامات دولتی و مذهبی بود، تعریف کرد که متعاقباً مورد بررسی عمومی قرار گرفت. ارزش‌های اصلی این حوزه عمومی بورژوایی شامل برتری عقل، اصل نقد جهانی و مخالفت اساسی با همه اشکال پنهان کاری است.

ظهور حوزه عمومی به دو تحول تاریخی مهم نسبت داده می شود: ظهور دولت-ملت مدرن و رشد سرمایه داری. دولت-ملت مدرن، از طریق تثبیت اقتدار عمومی خود، ناخواسته یک حوزه اجتماعی خصوصی مستقل از کنترل دولت ایجاد کرد و از این طریق شکل‌گیری حوزه عمومی را تسهیل کرد. سرمایه داری به نوبه خود استقلال اجتماعی و خودآگاهی بیشتری را در کنار تقاضای فزاینده برای تبادل اطلاعات تقویت کرد. با گسترش حوزه عمومی نوپا، مؤسسات متنوعی از جمله قهوه‌خانه‌ها و کافه‌ها، سالن‌ها، و حوزه عمومی ادبی که به‌طور استعاری در جمهوری حروف واقع شده بودند را در خود جای داد. در فرانسه، جابجایی اشراف از کاخ سلطنتی در ورسای به پاریس در حدود سال 1720، به توسعه حوزه عمومی کمک کرد، زیرا مخارج قابل توجه آنها تجارت کالاهای لوکس و تولیدات هنری، به ویژه نقاشی های زیبا را تحریک می کرد.

زمینه تحولات اقتصادی در حوزه عمومی و انقلاب صنعتی به طور معمول با دگرگونی انقلاب اجتماعی مرتبط شد. گسترش اقتصادی، افزایش شهرنشینی، افزایش جمعیت و بهبود ارتباطات در مقایسه با رکود قرن گذشته. افزایش کارایی در روش‌های تولید و ارتباطات، قیمت کالاهای مصرفی را کاهش داد و کمیت و تنوع محصولات قابل دسترسی برای مصرف‌کنندگان را گسترش داد، مقوله‌ای که ادبیات حیاتی برای حوزه عمومی را در بر می‌گرفت. همزمان، تلاش‌های استعماری اکثر کشورهای اروپایی قرن هجدهم، جوامع خود را در معرض فرهنگ‌های بسیار متنوع قرار داد، و به از بین رفتن موانع بین سیستم‌های فرهنگی، شکاف‌های مذهبی، تفاوت‌های جنسیتی و مناطق جغرافیایی کمک کرد.

در حالی که اصطلاح «عمومی» باید ذاتاً نشان می‌دهد که دسترسی عمومی به آن غیرقابل دسترسی عمومی است، اما در اینجا به طور ذاتی دسترسی عمومی به آن امکان پذیر نیست. باز بودن واقعی اغلب محدود بود. فیلسوفان روشنگری غالباً درک خود از «عموم» را از درک عموم مردم متمایز می کردند. برای مثال، کندورسه «عقیده» را از مردم متمایز می‌کرد، مارمونتل «نظر اهل ادب» را با «نظر انبوه» مقایسه می‌کرد، و دالامبر «عموم واقعاً روشن‌فکر» را از «انبوه نابینا و پر سر و صدا» متمایز می‌کرد. علاوه بر این، اکثر نهادهای حوزه عمومی به طور سیستماتیک زنان و اقشار پایین اجتماعی-اقتصادی را کنار گذاشتند. با این وجود، تعاملات بین طبقاتی، به ویژه از طریق مشارکت اشراف و افراد عادی در مکان هایی مانند قهوه خانه ها و لژهای ماسونی، رخ داد.

تاثیر بر هنر

روشنگری با تأکید بر عقل به جای خرافات، پیشرفت قابل توجهی در هنرها ایجاد کرد. قدردانی از یادگیری، هنر و موسیقی، به ویژه در میان طبقه متوسط ​​رو به رشد، افزایش یافت. رشته‌هایی از جمله ادبیات، فلسفه، علم، و هنرهای زیبا به تدریج با موضوعاتی درگیر می‌شدند که در بین عموم مردم طنین‌انداز شد و فراتر از حلقه‌های انحصاری‌تر حرفه‌ای و حامیان قبلی گسترش یافت.

از آنجایی که نوازندگان به طور فزاینده ای به حمایت عمومی متکی بودند، کنسرت های عمومی محبوبیت قابل توجهی پیدا کردند و درآمد نوازندگان و آهنگسازان را افزایش دادند. این اجراها همچنین تعامل گسترده‌تری با مخاطبان را تسهیل کرد. برای مثال، هندل این روند را از طریق تلاش‌های برجسته موسیقیایی خود در لندن نشان داد، جایی که با اجراهای اپرا و اوراتوریو به شهرت زیادی دست یافت. ترکیب‌های هایدن و موتزارت که با سبک کلاسیک وینی مشخص می‌شوند، عموماً با اصول روشنگری مطابقت دارند.

پیگیری کاوش، مستندسازی و نظام‌مند کردن دانش به‌طور قابل‌توجهی بر انتشارات موسیقی تأثیر گذاشت. Dictionnaire de Musique ژان ژاک روسو که در ژنو در سال 1767 و پاریس در سال 1768 منتشر شد، در اواخر قرن 18 به عنوان اثری برجسته ظاهر شد. این فرهنگ لغت با دسترسی گسترده، تعاریف مختصری را برای اصطلاحاتی مانند «نابغه» و «طعم» ارائه می‌کند که به وضوح تأثیر روشنگری را منعکس می‌کند. به طور مشابه، چارلز برنی تاریخ عمومی موسیقی: از دوران اولیه تا دوره کنونی (1776) اصول روشنگری را از طریق مرور کلی تاریخی و منطقی سازی سیستماتیک عناصر موسیقی در دوره های مختلف به نمایش می گذارد. موسیقی شناسان معاصر اخیراً علاقه علمی جدیدی به مفاهیم و پیامدهای روشنگری نشان داده اند. به عنوان مثال، تغییرهای ساختارشکن رز روزنگارد سوبوتنیک، با عنوان فرعی موسیقی و عقل در جامعه غربی، Die Zauberflöte موتزارت (1791) را از طریق هر دو لنز روشنگری و رمانتیک تجزیه و تحلیل می کند، و در نهایت به بازنمایی موسیقی ایده آل به عنوان "شخصیت آرمانی" می پردازد. روشنگری."

رشد اقتصاد و طبقه متوسط باعث افزایش موسیقی آماتور شد. این روند به ویژه در افزایش مشارکت اجتماعی زنان با موسیقی مشهود بود. در حالی که زنان قبلاً موقعیت های حرفه ای را به عنوان خواننده داشتند، مشارکت آنها در اجرای آماتور، به ویژه شامل موسیقی کیبورد، به طور قابل توجهی گسترش یافت. در نتیجه، ناشران موسیقی شروع به تولید موسیقی در دسترس برای بازیکنان آماتور کردند. در ابتدا، بیشتر آثار منتشر شده به ترکیب کیبورد، صدا و کیبورد و گروه‌های مجلسی می‌پرداختند. به دنبال رواج این ژانرها، موسیقی کرال که توسط گروه های آماتور اجرا می شد از اواسط قرن به بعد مورد توجه قرار گرفت و فرصت تجاری جدیدی را برای ناشران ایجاد کرد. مطالعه گسترده هنرهای زیبا، همراه با در دسترس بودن آثار منتشر شده مناسب برای آماتورها، علاقه گسترده تری را به سواد موسیقی و گفتمان برانگیخت. این دوره همچنین شاهد ظهور مجلات موسیقی، نقدها و تحلیل‌های انتقادی بود که هم برای علاقمندان آماتور و هم برای خبره‌های با تجربه طراحی شده بودند.

اشاعه ایده ها

فلسفه ها تلاش قابل توجهی را برای تبلیغ مفاهیم خود در میان افراد تحصیل کرده در مراکز شهری برجسته، با به کارگیری پلتفرم های مختلف، از جمله چندین پلت فرم مبتکرانه، انجام دادند.

جمهوری نامه ها

نام "جمهوری نامه" در سال 1664 با پیر بیل سرچشمه گرفت و در مجله او Nouvelles de la Republique des Lettres در اواخر قرن هشتم،

editore1oiist منتشر شد. République des Lettres en France، یک بررسی ادبی جامع، جمهوری نامه را چنین توصیف می کند:

در میان همه حکومت هایی که سرنوشت انسان را تعیین می کنند. در آغوش دولت های متعدد، که بیشتر آنها مستبد هستند... حوزه خاصی وجود دارد که صرفاً بر عقل حاکم است... که ما آن را با عنوان جمهوری محترم می شمریم، زیرا دارای درجه ای از خودمختاری است و ماهیت آن آزادی است. قلمرو استعداد و اندیشه را تشکیل می دهد.

جمهوری نامه چندین آرمان اصلی روشنگری را تجسم می بخشد: یک حوزه فکری برابری طلب که توسط دانش اداره می شود، قادر به فراتر رفتن از مرزهای سیاسی و به چالش کشیدن اقتدار دولتی است. این به عنوان یک پلت فرم برای حمایت از "بررسی عمومی رایگان سوالات مربوط به دین یا قانون" عمل کرد. امانوئل کانت ارتباطات نوشتاری را برای مفهوم خود از حوزه عمومی بنیادی می‌دانست و معتقد بود زمانی که همه افراد بخشی از «عمومی کتابخوان» شوند، جامعه‌ای روشن‌فکر پدید خواهد آمد. شرکت کنندگان برجسته در جمهوری نامه، از جمله دیدرو و ولتر، امروزه به طور گسترده به عنوان شخصیت های محوری روشنگری شناخته می شوند. در واقع، مشارکت کنندگان دایره المعارف دیدرو احتمالاً نمایشی مینیاتوری از این "جمهوری" گسترده تر را تشکیل می دهند.

زنان متعددی از طریق نقش‌های خود به عنوان سالنیر در سالن‌های پاریس، کمک قابل توجهی به روشنگری فرانسه کردند و به عنوان نقطه مقابل فلسفه‌های مرد خدمت کردند. به عنوان سالنی، زنان به عنوان «حاکمان مشروع [گفتمان] بالقوه سرکش» که در این گردهمایی ها رخ داد، عمل می کردند. اگرچه زنان در حوزه عمومی رژیم قدیم با به حاشیه رانده شدن روبرو بودند، اما انقلاب فرانسه محدودیت‌های فرهنگی و اقتصادی ایجاد شده توسط حمایت و شرکت‌گرایی (مانند اصناف قرون وسطایی) را از بین برد، و در نتیجه مشارکت بیشتر زنان در جامعه فرانسه، به‌ویژه در حوزه ادبی را تسهیل کرد.

در اواسط قرن هجدهم، شخصیت‌های ادبی تثبیت شده، معروف به gens de lettres، در فرانسه با نخبگان اجتماعی یا les grands ادغام شدند. این ادغام باعث ظهور یک حوزه ادبی متضاد به نام خیابان گراب شد که با «تعدادی از تصدیق‌کنندگان و نویسندگان احتمالی» مشخص می‌شود. این نویسندگان مشتاق به لندن مهاجرت کردند، اما متوجه شدند که بازار ادبی قادر به نگهداری تعداد زیادی از نویسندگان نیست، که علاوه بر این، اصناف انتشارات و کتابفروشی به طور ناکافی جبران می‌کردند.

نویسندگان خیابان گراب، که اغلب هک‌های خیابانی گراب نامیده می‌شوند، نسبت به موفقیت‌های تثبیت‌شده نویسندگان خشم داشتند. آنها خروجی ادبی خود را به ژانری هدایت کردند که نمونه آن libelle بود. این توهین‌ها که عمدتاً به‌عنوان جزوه‌ها منتشر می‌شدند «به دربار، کلیسا، اشراف، آکادمی‌ها، سالن‌ها، همه چیز والا و قابل احترام، از جمله خود سلطنت، تهمت زدند». Le Gazetier cuirassé Charles Théveneau de Morande به عنوان نمونه اولیه این ژانر بود. در دوران روشنگری، ادبیات خیابان گراب به خوانندگان عمومی گسترده ای دست یافت. دارنتون همچنین معتقد است که این هک‌های خیابان گراب، «روح انقلابی» را که قبلاً توسط فلسفه‌ها نشان داده شده بود، جذب کردند و بدین ترتیب با تضعیف جایگاه مقدس مقامات سیاسی، اخلاقی و مذهبی در فرانسه به انقلاب فرانسه کمک کردند.

صنعت کتاب

یک ویژگی مهم روشنگری "اجتماعی" مصرف فزاینده مواد خواندنی متنوع بود. پیشرفت‌های ناشی از انقلاب صنعتی، تولید انبوه کالاهای مصرفی را با هزینه‌های کاهش‌یافته تسهیل کرد و در نتیجه انتشار کتاب‌ها، جزوه‌ها، روزنامه‌ها و مجلات را - که مجموعاً «رسانه‌های انتقال ایده‌ها و نگرش‌ها» بودند، ترویج کرد. به طور همزمان، گسترش تجاری، همراه با رشد جمعیتی و افزایش شهرنشینی، تقاضا برای اطلاعات را افزایش داد. با این وجود، اشتهای مطالعه فراتر از علایق تجاری و طبقات بالا و متوسط ​​بود، همانطور که کتاب bibliothèque bleue نمونه ای از آن است. اگرچه تعیین میزان باسوادی چالش برانگیز است، اما بنا بر گزارش ها در طول قرن هجدهم در فرانسه دو برابر شده است. این دوره همچنین شاهد کاهش نفوذ مذهبی بود که در پاریس با دوبرابر شدن انتشارات کتاب های علم و هنر بین سال های 1720 و 1780 منعکس شد، در حالی که متون مذهبی تنها به یک دهم کل تولید کاهش یافتند.

قرن 18 تحولات عمیقی را در شیوه های خواندن رقم زد. قابل توجه، رولف انگلسینگ مفهوم انقلاب خواندن را پیشنهاد کرد. قبل از سال 1750، مطالعه عمدتاً فشرده بود، و افراد معمولاً مجموعه محدودی از کتاب‌ها را در اختیار داشتند که اغلب برای مخاطبان کوچک بازخوانی می‌کردند. پس از سال 1750، تغییری به سمت مطالعه "گسترده" رخ داد، جایی که مردم به دنبال تنوع بیشتری از کتاب ها بودند و به طور فزاینده ای با آنها به صورت جداگانه درگیر می شدند. این تکامل با افزایش نرخ سواد، به ویژه در میان زنان، تأیید می‌شود.

اکثر مردم کتابخوان فاقد امکانات مالی برای نگهداری کتابخانه‌های خصوصی بودند. اگرچه اکثریت «کتابخانه‌های جهانی» که در قرن‌های هفدهم و هجدهم تأسیس شده‌اند، برای عموم قابل دسترسی بودند، اما تنها راه برای به دست آوردن مطالب خواندنی نیستند. در یک افراطی از این طیف، bibliothèque bleue بود، مجموعه ای از کتاب های ارزان قیمت که در تروا، فرانسه تولید شده است. این نشریات، با هدف خوانندگان عمدتاً روستایی و نیمه‌سواد، شامل سالنامه‌ها، اقتباس از رمان‌های عاشقانه قرون وسطایی، و رمان‌های عامه پسند خلاصه شده، و سایر محتواها بودند. در حالی که برخی از مورخان در مورد میزان نفوذ روشنگری در میان طبقات پایین تر بحث می کنند، bibliothèque bleue حداقل نشان دهنده آرزوی مشارکت با جامعه پذیری روشنگری است. برای اقشار اجتماعی بالاتر، نهادهای مختلف دسترسی خوانندگان را به مطالب بدون نیاز به خرید فراهم کردند. کتابخانه‌های امانت‌دهنده، که مواد را با هزینه‌ای ناچیز ارائه می‌کردند، شروع به ظهور کردند و برخی کتابفروشی‌ها گهگاه مجموعه‌های امانت کوچکی را در اختیار مشتریان خود قرار می‌دادند. قهوه خانه ها اغلب کتاب، مجلات و حتی رمان های محبوب را به مشتریان خود عرضه می کردند. نشریات پرنفوذی مانند تاتلر و تماشاگر، که از سال 1709 تا 1714 منتشر می‌شدند، ارتباط نزدیکی با فرهنگ قهوه‌خانه‌ای لندن داشتند، و هم مصرف می‌شدند و هم در مؤسسات مختلف در سراسر شهر ایجاد می‌شدند. این نقش چندوجهی، اغلب سه‌گانه یا چهارگانه قهوه‌خانه را نشان می‌دهد، جایی که مطالب خواندنی اغلب در محل به دست می‌آمد، مطالعه می‌شد، بحث می‌شد و حتی در محل تألیف می‌شد.

تعیین شیوه های واقعی خواندن در عصر روشنگری چالش های مهمی را به همراه دارد. به عنوان مثال، تجزیه و تحلیل فهرست‌های کتابخانه‌های خصوصی، یافته‌ها را به سمت لایه‌های اجتماعی مرفهی سوگیری می‌کند که می‌توانند مجموعه‌های وسیعی را به دست آورند، در حالی که همزمان انتشارات سانسور شده‌ای را که بعید بود به‌طور عمومی تایید کنند، حذف می‌کنند. در نتیجه، تحقیق در مورد گرایش‌های انتشار، راه مؤثرتری برای درک عادات رایج مطالعه ارائه می‌دهد. در سرتاسر اروپای قاره‌ای، به‌ویژه در فرانسه، کتاب‌فروشان و ناشران مجبور شدند از قوانین سانسور متنوع و سخت‌گیرانه استفاده کنند. یک نمونه قابل توجه دایره المعارف است که به دلیل حفظ آن به خاطر Malesherbes، مقام مسئول سانسور فرانسه، از مصادره آن اجتناب کرد. بسیاری از مؤسسات انتشاراتی به صورت استراتژیک فعالیت هایی را در خارج از مرزهای فرانسه برای دور زدن نظارت دقیق سانسورچیان فرانسوی ایجاد کردند. سپس این نهادها به طور غیرقانونی انتشارات خود را در سراسر مرزهای ملی برای توزیع توسط کتابفروشان زیرزمینی یا فروشندگان دوره گرد منتقل می کنند. آرشیو کتابفروشان مخفی به طور بالقوه تصویر دقیق تری از مطالب خواندنی واقعی شهروندان فرانسوی باسواد را ارائه می دهد، با توجه به اینکه فعالیت های غیرقانونی آنها امکان انتخاب گسترده تر و محدودتر از آثار را فراهم می کند. یک مطالعه خاص نشان داد که ادبیات سیاسی، عمدتاً افتراها و جزوه‌ها، پرمصرف‌ترین مقوله هستند. این نشان‌دهنده علاقه بیشتر عمومی به روایت‌های هیجان‌انگیز در مورد فعالیت‌های جنایی و تخلفات سیاسی نسبت به نظریه سیاسی انتزاعی است. دومین مقوله رایج، که «آثار عمومی» نامیده می‌شود - که به عنوان متون فاقد یک موضوع غالب منحصر به فرد و حاوی محتوایی است که احتمالاً اکثر مقامات را برانگیخته است - نشان دهنده اشتهای قابل توجهی برای ادبیات خرابکارانه و قابل دسترس است. با این وجود، این نشریات نتوانستند به جایگاه متعارف دست یابند و در نتیجه در گفتمان ادبی معاصر تا حد زیادی نادیده گرفته می شوند.

با وجود رواج بخش نشر قوی و قانونی در سراسر اروپا، ناشران و کتابفروشان معتبر گهگاه با چالش‌های قانونی مواجه می‌شوند. برای مثال، دایره المعارف، علیرغم محکومیت رسمی از سوی پادشاه و کلمنت دوازدهم، در نهایت با کمک Malesherbes و به کارگیری مبتکرانه قوانین سانسور فرانسه منتشر شد. برعکس، نشریات متعددی بدون مواجهه با هیچ مانع قانونی توزیع شد. تجزیه و تحلیل داده های امانت گرفته شده از کتابخانه های انگلستان، آلمان و آمریکای شمالی نشان می دهد که بیش از 70 درصد عناوین قرض گرفته شده رمان بوده اند. همزمان، متون دینی کمتر از 1% مطالب قرض گرفته شده را تشکیل می‌دادند که نشان‌دهنده یک روند اجتماعی گسترده‌تر در کاهش دینداری است.

تاریخ طبیعی

ادبیات علمی به عنوان یک ژانر با اهمیت قابل توجه و فزاینده ظهور کرد. به طور خاص، تاریخ طبیعی کشش قابل توجهی در رده های بالای جامعه پیدا کرد. سهم قابل توجهی در تاریخ طبیعی شامل Histoire naturelle des insectes René-Antoine Ferchault de Réaumur و La Myologie complète, ou description de tous les muscles du corps human اثر ژاک گوتیه داگوتی La Myologie complète, ou description de tous les muscles du corps humain (1746) می باشد. فراتر از محدودیت‌های رژیم باستانی فرانسه، تاریخ طبیعی نقش مهمی در پزشکی و صنعت ایفا کرد و رشته‌هایی مانند گیاه‌شناسی، جانورشناسی، هواشناسی، هیدرولوژی و کانی‌شناسی را ادغام کرد. برنامه‌های درسی دانشگاه‌ها و آکادمی‌های دوران روشنگری این موضوعات را برای تجهیز دانش‌آموزان برای طیف گسترده‌ای از حرفه‌ها، از پزشکی تا الهیات، گنجانده بودند. تحقیقات متیو دانیل ادی نشان می‌دهد که در این چارچوب، تاریخ طبیعی تلاشی عمدتاً طبقه متوسط ​​را تشکیل می‌دهد که به‌عنوان بستری پویا برای تبادل بین‌رشته‌ای مفاهیم علمی متنوع عمل می‌کند.

خوانندگان اولیه متون تاریخ طبیعی طبقه بالای فرانسوی را تشکیل می‌دهند، یک سبک جمعیتی که بیشتر توسط سبک‌های عمومی معمول نشان داده می‌شود تا هزینه‌های خاص ژانر. طبیعت گرایان اغلب به دنبال علم و دانش طبقه بالا می پردازند، با بسیاری از متون که به صراحت برای اهداف آموزشی طراحی شده اند. با این وجود، تاریخ طبیعی اغلب با دغدغه های سیاسی تلاقی می کرد. همانطور که اِما اسپاری بیان کرد، سیستم‌های طبقه‌بندی که توسط طبیعت‌گرایان به کار می‌رفتند «جهان طبیعی را با امور اجتماعی در هم آمیختند تا نه تنها اقتدار طبیعت‌گرایان بر طبیعت، بلکه برتری طبیعت بر جامعه را نیز تأیید کنند». مفهوم طعم (le goût) به عنوان یک نشانگر اجتماعی عمل می کند. ظرفیت واقعی برای طبقه‌بندی طبیعی، نیاز به ذائقه‌ای تصفیه‌شده را می‌طلبد، یک قوه فهیم که منحصراً در میان طبقه بالا مشترک است. بنابراین، تاریخ طبیعی پیشرفت های علمی معاصر را منتشر کرد و همزمان منبع جدیدی از مشروعیت را برای سلسله مراتب اجتماعی غالب فراهم کرد. بر اساس این پایه، طبیعت گرایان توانستند ایدئولوژی های اجتماعی خود را با تکیه بر تلاش های علمی خود تدوین کنند.

مجلات علمی و ادبی

دوران روشنگری شاهد ظهور مجلات علمی و ادبی افتتاحیه بود. نشریه پیشگام پاریسی Journal des sçavans، انتشار خود را در سال 1665 آغاز کرد. تقاضا برای نشریات انگلیسی در قاره اروپا به طور کلی کم بود، که منعکس کننده بی علاقگی متقابل انگلستان به تولیدات ادبی فرانسه بود. برعکس، زبان‌هایی که دامنه بین‌المللی محدودتری داشتند، از جمله دانمارکی، اسپانیایی و پرتغالی، با چالش‌های بزرگ‌تری در دستیابی به موفقیت مجلات مواجه شدند که اغلب نیاز به پذیرش یک زبان شناخته‌شده‌تر در سطح جهانی را ایجاب می‌کردند. بتدریج، فرانسوی ها جایگزین لاتین به عنوان lingua franca در جوامع علمی شدند. این تغییر زبانی در نتیجه بخش انتشارات در هلند را ارتقا داد، که تولیدکننده اصلی این نشریات فرانسوی زبان شد.

جاناتان اسرائیل این مجلات را مهم‌ترین نوآوری فرهنگی در فرهنگ روشنفکری اروپا توصیف کرد. این نشریات تمرکز «عموم تزکیه شده» را از مقامات ریشه دار به سمت تازگی و نوآوری هدایت کردند و همزمان از اصول روشنگری مدارا و عینیت فکری دفاع کردند. آنها به عنوان مجراهای معرفتی که ریشه در تحقیقات علمی و تفکر عقلانی دارند، به طور ضمنی مفاهیم غالب حقیقت جهانی را که در انحصار سلطنت‌ها، پارلمان‌ها و نهادهای مذهبی قرار گرفته بود، به چالش کشیدند. علاوه بر این، آنها روشنگری مسیحی را تقویت کردند، که "مشروعیت اقتدار تعیین شده توسط خدا" - به ویژه کتاب مقدس - را تأیید کرد و تطابق ضروری بین نظریه های کتاب مقدس و طبیعی را تعیین کرد.

دانشنامه ها و فرهنگ لغت ها

در حالی که لغت نامه ها و دایره المعارف ها منشأ باستانی دارند، قالب متنی آنها تا قرن هجدهم به طور قابل توجهی تکامل یافت. مدخل ها از تعاریف ساده در فهرست های گسترده به بحث های جامع در فرهنگ لغت های دایره المعارفی منتقل شده اند. این نشریات جزئی از ابتکار گسترده تر روشنگری برای نظام مند کردن دانش و انتشار آموزش فراتر از حوزه انحصاری نخبگان را تشکیل می داد. در طول قرن هجدهم، تمرکز موضوعی دایره‌المعارف‌ها با ترجیحات در حال تکامل خواننده سازگار شد. به طور خاص، مجلدات به طور فزاینده‌ای بر موضوعات سکولار، به‌ویژه علم و فناوری، بر گفتمان الهیاتی تأکید می‌کردند.

علاوه بر محتوای سکولار، خوانندگان ترجیح می‌دادند سازمان‌دهی الفبایی را بر ترتیبات موضوعی سخت‌تر نشان دهند. مورخ چارلز پورست، با تأمل در مورد الفباسازی، اظهار داشت که "به عنوان درجه صفر طبقه بندی، ترتیب حروف الفبا همه راهبردهای خواندن را مجاز می کند؛ از این نظر می توان آن را نمادی از روشنگری در نظر گرفت." پورست استدلال می‌کرد که این رد ساختارهای موضوعی و سلسله مراتبی، تفسیر نامحدود متون را تسهیل می‌کند و در نتیجه یک اصل برابری‌خواهانه را در بر می‌گیرد. عصر روشنگری همچنین شاهد افزایش محبوبیت دایره‌المعارف‌ها و لغت‌نامه‌ها بود که ناشی از جمعیت رو به رشد مصرف‌کنندگان تحصیل‌کرده بود که قادر به دریافت این متون اساسی بودند. در نیمه دوم قرن هجدهم، نرخ انتشار ده ساله لغت نامه ها و دایره المعارف ها به طور قابل توجهی افزایش یافت و از 63 عنوان بین سال های 1760 و 1769 به حدود 148 عنوان در دهه قبل از انقلاب فرانسه افزایش یافت. همزمان با این بسط عددی، حجم این آثار نیز افزایش یافت، و غالباً چاپ های متعددی را پشت سر گذاشتند که گاهاً دارای نسخه های تکمیلی می شد.

جان هریس فرهنگ لغت فنی افتتاحیه را با عنوان Lexicon Technicum: یا، یک فرهنگ لغت جهانی هنرها و علوم انگلیسی تألیف کرد. ورودی‌ها، در عوض بر موضوعات علمی و فناوری تمرکز می‌کنند. Lexicon Technicum که در سال 1704 منتشر شد، اولین اثر انگلیسی زبان را برای ترسیم سیستماتیک ریاضیات، حساب تجاری، علوم فیزیکی و ناوبری نشان داد. فرهنگ لغت های فنی بعدی چارچوب هریس را به کار گرفتند، به ویژه Cyclopaedia Ephraim Chambers (1728)، که شامل پنج نسخه بود و به طور قابل توجهی از کار هریس پیشی گرفت. نسخه فولیو این اثر به طور قابل توجهی دارای حکاکی های تاشو بود. Cyclopaedia بر نظریه‌های نیوتنی و فلسفه لاکی، در کنار تحلیل‌های جامع فناوری‌های مختلف، از جمله حکاکی، دم کردن، و رنگرزی تأکید کرد.

در طول قرن 18 در آلمان، آثار مرجع عملی که برای عموم مردم طراحی شده بودند، محبوبیت قابل توجهی پیدا کردند. Marperger Curieuses Natur-, Kunst-, Berg-, Gewerk- und Handlungs-Lexicon (1712) اصطلاحات مربوط به مشاغل و همچنین دستورالعمل های علمی و تجاری را توضیح داد. متعاقباً، Lexicon Jablonksi Allgemeines (1721) از Handlungs-Lexicon پیشی گرفت و بر رشته های فنی بر مفاهیم علمی نظری تأکید داشت. به عنوان مثال، بیش از پنج ستون را به شراب اختصاص داد، در حالی که هندسه تنها بیست و دو خط و منطق هفده خط دریافت کرد. نسخه افتتاحیه دایره المعارف بریتانیکا (1771) رویکرد ساختاری مشابهی را برای این واژگان آلمانی اتخاذ کرد.

با این وجود، نمونه‌های اساسی از آثار مرجع که به طور سیستماتیک دانش علمی را در دوران روشنگری سازماندهی می‌کردند، به جای فرهنگ‌نامه‌های تخصصی فنی، دایره‌المعارف‌های جهانی بودند. هدف اساسی این دایره‌المعارف‌های جهانی، مستندسازی کل دانش بشری در یک مرجع واحد و جامع بود. مشهورترین آنها دائره المعارف دیدرو و دالامبر است. این اثر تاریخی که در سال 1751 منتشر شد، شامل 35 جلد و بیش از 71000 متفاوت بود. بخش قابل توجهی از این مدخل ها علوم و صنایع مختلف را به دقت شرح داده اند و به روشنفکران اروپایی خلاصه ای باکیفیت از درک انسانی ارائه می دهند. گفتمان مقدماتی دالامبر برای دایره المعارف دیدرو، جاه طلبی اثر را برای ثبت جامع دانش بشری در سراسر هنرها و علوم بیان می کند:

به عنوان یک دایره المعارف، باید نظم و ارتباط اجزای دانش بشری را تا حد امکان بیان کند. به عنوان یک فرهنگ لغت مستدل علوم، هنرها و مشاغل، باید شامل اصول کلی باشد که اساس هر علم و هر هنر، آزاد یا مکانیکی، و اساسی ترین حقایق را تشکیل می دهد که بدن و جوهر هر یک را می سازد.

این اثر تاریخی حول یک "درخت دانش" ساخته شده بود، که به طور مشخص تمایز فزاینده بین هنر و علوم را نشان می‌داد، تقسیم‌بندی که عمدتاً تحت تأثیر ظهور تجربه‌گرایی بود. فلسفه به عنوان تنه متحد کننده عمل کرد و این دو حوزه دانش را به هم متصل کرد. انگیزه سکولاریزاسیون روشنگری در طرح درخت، به ویژه در قرارگیری پیرامونی الهیات، که در کنار موضوعاتی مانند جادوی سیاه قرار گرفته بود، مشهود بود. پس از سال 1777، هنگامی که دایره المعارف جذابیت بیشتری پیدا کرد، در قالب های مقرون به صرفه تری کوارتو و اکتاوو دوباره منتشر شد. این نسخه های کم هزینه به طور قابل توجهی دسترسی دایره المعارف را برای خوانندگان گسترده تر و غیر نخبه افزایش داد. رابرت دارنتون تخمین می زند که تقریباً 25000 نسخه از دایره المعارف قبل از انقلاب فرانسه در سراسر فرانسه و اروپا منتشر شده است. در نتیجه، این دایره‌المعارف جامع و در عین حال مقرون‌به‌صرفه نمادی از انتشار آرمان‌های روشنگری و دانش علمی به عموم مردم در حال رشد شد.

محبوب شدن دانش علمی

یکی از تحولات اساسی که در دوران روشنگری به رشته علمی معرفی شد، عمومیت گسترده آن بود. فرهنگ چاپی رو به رشد و انتشار یادگیری علمی توسط جمعیت باسوادی رو به رشدی که فعالانه به دنبال دانش و آموزش در هنر و علوم بودند، پیش رفت. این گسترش سواد با افزایش قابل توجه در دسترس بودن مواد غذایی تسهیل شد، که به بسیاری از افراد این امکان را داد که از فقر فرار کنند و منابع را به جای صرف رزق و روزی به آموزش اختصاص دهند. رواج دانش با هدف روشنگری گسترده تر همسو شد: «در دسترس قرار دادن اطلاعات برای بیشترین تعداد مردم». در طول قرن هجدهم، با تشدید شیفتگی عمومی به فلسفه طبیعی، مجموعه سخنرانی‌های عمومی و انتشار متون در دسترس فرصت‌های جدیدی را برای کسب سود مالی و شناخت هم برای علاقه‌مندان آماتور و هم برای دانشمندانی که خارج از دانشگاه‌ها و آکادمی‌های معتبر فعالیت می‌کنند، ایجاد کرد. انتشارات رسمی‌تر شروع به ارائه توضیحاتی درباره نظریه‌های علمی کردند که برای افرادی که فاقد پیش‌زمینه آموزشی لازم برای درک کامل متون علمی اصلی بودند، طراحی شده بود. به عنوان مثال، Philosophiae Naturalis Principia Mathematica معروف آیزاک نیوتن، که در اصل به زبان لاتین منتشر شد، بدون آموزش کلاسیک برای خوانندگان قابل دسترس باقی ماند تا زمانی که محققان روشنگری ترجمه و تجزیه و تحلیل آن را به زبان های بومی انجام دادند.

برنارد دو فونتنل مکالمات در مورد کثرت جهان ها (1686) اولین انتشار اساسی را نشان داد که نظریه و دانش علمی را به طور خاص برای مخاطبان عادی بیان می کرد و از زبان عامیانه استفاده می کرد و هدف آن جلب خوانندگان بود. این جلد به صراحت برای زنان علاقه مند به گفتمان علمی ساخته شد و متعاقباً بر نشریات مشابه تأثیر گذاشت. چنین آثار پرطرفداری رویکردی گفتمانی را اتخاذ کردند و اطلاعات را با وضوح بیشتری در مقایسه با مقالات، رساله‌ها و کتاب‌های پیچیده‌ای که توسط مؤسسات دانشگاهی و دانشمندان منتشر می‌شد، برای خوانندگان ارائه می‌کردند. به عنوان مثال، نجوم چارلز لیدبیتر (1727) به عنوان "یک اثر کاملا جدید" تبلیغ شد، که نویدبخش "قوانین کوتاه و آسان [sic] و جداول نجومی بود." مقدمه فرانسوی بر نیوتنییسم و اصول. ترجمه Émilie du Châtelet که پس از مرگش از Principia در سال 1756 منتشر شد، انتشار نظریه های نیوتن را فراتر از محدوده آکادمی ها و دانشگاه های علمی تسهیل کرد. فرانچسکو آلگاروتی با خطاب به خوانندگان زن در حال گسترش، Il Newtonianism per le dame را تالیف کرد، اثری بسیار محبوب که متعاقباً توسط الیزابت کارتر از ایتالیایی به انگلیسی ترجمه شد. هنری پمبرتون همچنین مقدمه ای قابل مقایسه برای نیوتنییسم به طور خاص برای زنان ارائه کرد. کار او، نگاهی به فلسفه سر آیزاک نیوتن، از طریق اشتراک تامین مالی شد. فهرست‌های مشترکین باقی‌مانده نشان می‌دهد که زنان در لایه‌های مختلف اجتماعی این کتاب را به دست آورده‌اند، که نشان‌دهنده افزایش جمعیت خوانندگان زن با تمایل علمی در طبقه متوسط ​​است. همزمان، در دوران روشنگری، زنان شروع به تألیف ادبیات علمی رایج کردند. به عنوان مثال، سارا تریمر کتاب درسی تاریخ طبیعی موفقی را برای کودکان نوشت، معرفی آسان بر دانش طبیعت (1782)، که در طی سالیان متمادی یازده نسخه را مشاهده کرد.

موسسات آموزشی و دانشگاه

بورس تحصیلی در مورد روشنگری بیشتر بر آرمان های فکری بیان شده توسط فیلسوفان متمرکز است تا شرایط آموزشی غالب آن دوره. نظریه پردازان برجسته آموزشی، از جمله جان لاک از انگلستان و ژان ژاک روسو از سوئیس، بر اهمیت حیاتی رشد فکری اولیه در جوانان تأکید کردند. در اواخر عصر روشنگری، یک ضرورت رو به رشد برای روش‌شناسی آموزشی جامع‌تر، به‌ویژه پس از انقلاب‌های آمریکا و فرانسه پدیدار شد.

از دهه 1750، به‌ویژه در کشورهای اروپای شمالی، روان‌شناسی آموزشی غالب تداعی‌گرایی بود، نظریه‌ای که معتقد است ذهن از طریق تمرین‌های تکراری ایده‌ها را شکل می‌دهد یا از هم جدا می‌کند. این رویکرد نه تنها با اصول روشنگری آزادی، خودمختاری و مسئولیت پذیری فردی همسو بود، بلکه یک نظریه شناختی عملگرایانه را نیز ارائه کرد، و مربیان را قادر ساخت تا قالب‌های چاپی و نسخه‌های خطی سنتی را در ابزارهای یادگیری بصری مؤثر برای لایه‌های اجتماعی پایین و متوسط ​​تطبیق دهند. به کودکان آموزش داده شد که دانش واقعی را با استفاده از تکنیک‌های شفاهی و گرافیکی که منشأ آن در دوره رنسانس بود، جذب کنند.

دانشگاه‌های برجسته متعددی که با آرمان‌های مترقی روشنگری همسو بودند در شمال اروپا واقع شدند، به ویژه از جمله موسسات در لیدن، گوتینگن، هال، مونپلیه، ادپلیه، و آپالین. این مراکز دانشگاهی، به ویژه دانشگاه ادینبورگ، دانشمندانی را پرورش دادند که مشارکت های فکری آنها عمیقاً بر مستعمرات آمریکای شمالی بریتانیا و متعاقباً جمهوری نوپای آمریکا تأثیر گذاشت. علاوه بر این، دانشکده پزشکی ادینبورگ خود را به عنوان پیشرو در علوم طبیعی، به ویژه در شیمی، آناتومی، و فارماکولوژی متمایز کرد. برعکس، مؤسسات آموزشی در فرانسه و بسیاری از سایر نقاط اروپا تا حد زیادی سنگر سنت گرایی باقی ماندند و پذیرش کمی نسبت به فلسفه های روشنگری نشان دادند. استثنای اصلی در فرانسه دانشگاه پزشکی واقع در مونپلیه بود.

جوامع دانشگاهی و مؤسسات آموزشی

تاریخ آکادمی‌ها در فرانسه در دوران روشنگری با آکادمی علوم، که در سال 1666 در پاریس تأسیس شد، آغاز می‌شود. این مؤسسه وابستگی نزدیکی به دولت فرانسه داشت و عملاً به‌عنوان توسعه‌دهنده دولتی عمل می‌کرد که به‌طور چشمگیری فاقد تخصص علمی بود. نقش مهمی در پرورش و ساختار رشته های جدید، در کنار تربیت دانشمندان نوظهور ایفا کرد. علاوه بر این، به ارتقای جایگاه اجتماعی دانشمندانی که به عنوان "مفیدترین از همه شهروندان" در نظر گرفته می شدند، کمک کرد. آکادمی ها نمونه ای از علاقه فزاینده به تحقیق علمی و سکولاریزاسیون پیشرونده آن هستند، روندی که با حداقل نمایندگی روحانی در بین اعضای آنها (13٪) تأکید می شود. حضور عمومی این آکادمی های فرانسوی را نمی توان صرفاً به ترکیب اعضای آنها نسبت داد. با وجود اکثریت بورژوازی، ماهیت انحصاری این نهاد دسترسی به نخبگان پاریسی را محدود کرد. این محققان خود را «مفسران علوم برای مردم» می‌دانستند، دیدگاهی که، به‌عنوان مثال، دانشگاهیان را برانگیخت تا فعالانه شبه علم رایج مسحورسازی را رد کنند.

مهم‌ترین سهم آکادمی‌های فرانسوی در حوزه عمومی از concours concours académiques، یا آکادمیک‌های فرانسه حمایت می‌کردند. این مسابقات آکادمیک مسلماً در دسترس‌ترین مؤسسات در دوران روشنگری بودند. سنت برگزاری مسابقات به قرون وسطی باز می گردد و در اواسط قرن هفدهم تجدید حیات کرد. در ابتدا، موضوع عمدتاً مضامین مذهبی و/یا سلطنتی را در بر می گرفت که شامل مقالات، شعر و نقاشی می شد. با این حال، تقریباً در سال 1725، این دامنه دستخوش یک گسترش و تنوع رادیکال شده بود و «تبلیغات سلطنتی، نبردهای فلسفی، و نشخوار فکری انتقادی در مورد نهادهای اجتماعی و سیاسی رژیم قدیمی» را در بر می گرفت. موضوعات بحث برانگیز علنی، مانند نظریه های نیوتن و دکارت، تجارت برده، آموزش زنان و عدالت در فرانسه نیز موضوع بحث بود. مهم این است که این رقابت ها برای همه آزاد بود و ناشناس بودن اجباری هر ارسال تضمین می کرد که نه جنسیت و نه رتبه اجتماعی بر روند داوری تأثیر نمی گذارد. در واقع، در حالی که "اکثریت قریب به اتفاق" شرکت کنندگان متعلق به اقشار ثروتمندتر جامعه ("هنرهای لیبرال، روحانیون، قوه قضائیه و حرفه پزشکی") بودند، موارد مستندی از افرادی از طبقات عمومی وجود داشت که مقالاتی را ارسال کرده و حتی برنده شدند. به همین ترتیب، تعداد قابل توجهی از زنان در این مسابقات شرکت کردند و برنده شدند. از مجموع 2300 مسابقه جوایز ارائه شده در فرانسه، زنان 49 پیروزی کسب کردند - رقمی که اگرچه ممکن است با استانداردهای معاصر متوسط ​​باشد، اما در عصری که تعداد بسیار کمی از زنان آموزش رسمی آکادمیک دریافت کردند بسیار مهم بود. قابل توجه است که بیشتر آثار برنده شده توسط زنان در مسابقات شعر بود، ژانری که معمولاً در آموزش زنان تأکید می‌شود.

در انگلستان، انجمن سلطنتی لندن نقشی محوری در حوزه عمومی و در انتشار مفاهیم روشنگری ایفا کرد. در سال 1662 توسط جمعی از دانشمندان مستقل تأسیس شد و متعاقباً منشور سلطنتی دریافت کرد. این جامعه در ترویج فلسفه تجربی رابرت بویل در سراسر اروپا نقش اساسی داشت و به عنوان یک مرکز مرکزی برای مکاتبات و تبادل فکری عمل کرد. بویل به عنوان «بنیانگذار دنیای تجربی که دانشمندان اکنون در آن زندگی می‌کنند و در آن فعالیت می‌کنند» به رسمیت شناخته می‌شود، با روش‌شناسی‌اش که دانش را در آزمایش‌ها پایه‌گذاری می‌کند، که مشاهده را برای اعطای مشروعیت تجربی لازم ضروری می‌کرد. این دقیقاً همان جایی است که انجمن سلطنتی بسیار حیاتی شد: شهادت یک «عمل جمعی» تلقی می‌شد و اتاق‌های اجتماعات انجمن سلطنتی مکان‌هایی ایده‌آل برای تظاهرات نسبتاً عمومی فراهم می‌کردند. با این وجود، همه شاهدان به یک اندازه معتبر تلقی نشدند. به عنوان مثال، "استادهای آکسفورد شاهدان قابل اعتمادتری نسبت به دهقانان آکسفوردشایر به حساب می آمدند." دو عامل اصلی در نظر گرفته شد: تخصص شاهد در زمینه مربوطه و «شرایط اخلاقی» آنها. در نتیجه، تنها اعضای جامعه مدنی برای عموم بویل مناسب تلقی شدند.

سالن

سالن‌ها به‌عنوان مکان‌هایی عمل می‌کردند که فیلسوفان برای بحث درباره ایده‌های موجود، معاصر یا بدیع گرد هم می‌آمدند. این محیط باعث ظهور مفاهیم روشنفکرانه و روشنفکرانه شد.

قهوه‌خانه‌ها

قهوه‌خانه‌ها نقش مهمی در انتشار دانش در دوران روشنگری ایفا کردند و محیطی متمایز را ایجاد کردند که در آن افراد از اقشار مختلف اجتماعی می‌توانستند گرد هم آیند و به تبادل نظر بپردازند. این مؤسسات مکرراً مورد انتقاد اشراف قرار می‌گرفتند که پتانسیل محیطی را که طبقه اجتماعی را نادیده می‌گرفت، همراه با عناوین و امتیازات مرتبط با آن درک می‌کردند. چنین محیطی به ویژه برای پادشاهانی که اقتدارشان عمدتاً از اختلاف طبقاتی موجود سرچشمه می‌گرفت، تهدیدکننده بود. اگر طبقات مختلف اجتماعی تحت تأثیر تفکر روشنگری متحد شوند، ممکن است ظلم و سوء استفاده فراگیر حاکمان خود را درک کنند که به دلیل قدرت عددی جمعی آنها به طور بالقوه منجر به شورش های موفقیت آمیز می شود. علاوه بر این، پادشاهان از این تصور که رعایای خود برای بررسی مسائل سیاسی، به ویژه مسائل مربوط به امور خارجی، گرد هم می‌آیند، ناراحت بودند. حاکمان مسائل سیاسی را قلمرو انحصاری خود می‌دانستند و این حق را از طریق آموزه حق الهی مطرح می‌کردند.

قهوه‌خانه‌ها به‌عنوان خانه‌های جایگزین برای بسیاری از افراد که به دنبال گفتمان فکری با همتایان خود بودند و درگیر بحث‌های تحریک‌کننده‌ای از فلسفه تا سیاست بودند، عمل می‌کردند. این مؤسسات برای روشنگری ضروری بودند و به عنوان مراکزی برای تفکر مستقل و کاوش های فکری شخصی عمل می کردند. در حالی که بسیاری از حامیان آن عالم بودند، بخش قابل توجهی از آنها چنین نبودند. قهوه خانه ها مشتریان ناهمگونی را جذب می کردند که شامل نخبگان تحصیل کرده، بورژوازی و اعضای طبقات پایین بود. محیط قهوه خانه با حامیانی از جمله پزشکان، وکلا و بازرگانان که تقریباً همه اقشار اجتماعی را نمایندگی می کردند، دلهره ای را در کسانی که متعهد به حفظ تمایزات طبقاتی بودند القا کرد. یک نقد برجسته از قهوه‌خانه اظهار داشت که این قهوه‌خانه «اجازه معاشرت فحشا را در میان مردم از طبقات مختلف نردبان اجتماعی، از صنعتگر گرفته تا اشراف، فراهم می‌آورد،» که منجر به مقایسه آن با کشتی نوح می‌شود، که همه موجودات، چه پاک و چه ناپاک را در خود جای می‌داد. این محیط فرهنگی متمایز باعث توسعه روزنامه نگاری شد، به ویژه زمانی که جوزف آدیسون و ریچارد استیل پتانسیل آن را به عنوان مخاطب شناسایی کردند. متعاقباً، استیل و ادیسون با همکاری یکدیگر The Spectator (1711) را منتشر کردند، یک مجله روزانه که هم برای سرگرم کردن و هم برانگیختن بحث در مورد موضوعات عمیق فلسفی از طریق شخصیت راوی داستانی آن، آقای تماشاگر طراحی شده بود. قهوه‌خانه‌های آکسفورد به «دانشگاه‌های پنی» تبدیل شدند و یک مرکز غیررسمی برای یادگیری متمایز از مؤسسات دانشگاهی ایجاد کردند. این "دانشگاه های پنی" جایگاه قابل توجهی در حوزه آکادمیک آکسفورد داشتند و افرادی را به خود جذب کردند که متعاقباً به عنوان مهندسی شناخته می شدند، که اغلب تحقیقات خود را در این مؤسسات انجام می دادند. کوان همچنین توضیح داد که «قهوه‌خانه مکانی برای گردهمایی، مطالعه، آموختن و مناظره با دانشمندان همفکر بود، اما قاطعانه یک مؤسسه دانشگاهی نبود، و گفتمان در آنجا از ترتیب بسیار متفاوتی نسبت به هر دوره آموزشی دانشگاهی بود. موسسات شایان ذکر است، کافه پروکوپ به عنوان یک مرکز محوری روشنگری ظهور کرد که توسط شخصیت های برجسته ای مانند ولتر و روسو رفت و آمد می کردند. در کافه پروکوپ بود که دیدرو و دالامبر ایده دایره المعارف را در سر گرفتند. این کافه‌ها به‌عنوان «مراکز عصبی» قابل توجهی برای مردم برویت عمل می‌کردند که به سروصدای عمومی یا شایعه ترجمه می‌شود. ظاهراً این برویت ها منبع اطلاعاتی قابل اعتمادتری نسبت به روزنامه های معاصر بودند.

انجمن های مناظره

جوامع مناظره کننده نمونه ای از حوزه عمومی در دوران روشنگری هستند. منشاء آنها را می توان در چندین شکل گیری متمایز دنبال کرد، از جمله:

• باشگاه‌هایی شامل پنجاه مرد یا بیشتر که در اوایل قرن هجدهم در خانه‌های عمومی گرد هم می‌آمدند تا در مورد مسائل مذهبی و امور دولتی مشورت کنند.
• باشگاه‌های مسابقه‌ای که توسط دانشجویان حقوق به منظور تمرین بلاغت ایجاد شده‌اند.
• باشگاه های اسپوتینگ، که برای کمک به بازیگران در آموزش اجراهای تئاتری تشکیل شده است.
• سخنرانی جان هنلی، که با ترکیبی از موعظه های تحریک آمیز و سوالات بسیار نامتعارف مشخص می شود، مانند "آیا اسکاتلند هر کجای دنیا باشد؟"

در اواخر دهه 1770، جوامع مناظره مردمی شروع به جابجایی به مکان‌های پیشرفته‌تر کردند، تغییری که به ایجاد استانداردهای جدید اجتماعی کمک کرد. این پیشرفت ها با افزایش قابل توجه علاقه در مورد تئوری و عمل بیان عمومی حمایت می شود. جوامع مناظره کننده به عنوان شرکت های تجاری عمل می کردند که از این تقاضا سرمایه گذاری می کردند و اغلب با موفقیت قابل توجهی همراه بودند. برخی از جوامع هر شب بین 800 تا 1200 شرکت کننده را جذب می کردند.

مجموعه های مناظره کننده در مورد موضوعات مختلفی بحث می کردند. پیش از روشنگری، گفتمان روشنفکری عمدتاً بر موضوعات «اعترافی» متمرکز بود که آموزه‌های کاتولیک، لوتری، اصلاح‌طلب (کالوینیست) و آنگلیکن را در بر می‌گرفت. هدف اصلی این بحث ها تعیین این بود که کدام جناح مذهبی دارای «انحصار حقیقت و عنوانی خدادادی برای اقتدار» است. پس از روشنگری، اصول سنتی مورد بررسی قرار گرفت و غالباً توسط چارچوب های مفهومی جدید جایگزین شد. از نیمه دوم قرن هفدهم تا قرن هجدهم، «فرایند عقلانی‌سازی و سکولاریزاسیون» فراگیر ظهور کرد، که اختلافات اعترافی را به موضعی فرعی به نفع «رقابت فزاینده بین ایمان و بی‌باوری» تنزل داد. با این حال، ماهیت چالش برانگیز این سوژه ها همواره به مخالفت های حکومتی منجر نشد. مناظره ها اغلب وضعیت موجود را تایید می کردند. از نظر تاریخی، ویژگی بارز این جوامع مناظره، دسترسی عمومی آنها بود. زنان به طور مکرر در تقریباً همه جوامع حضور داشتند و فعالانه شرکت می کردند، که مشروط به پرداخت هزینه پذیرش، از افراد از همه اقشار اجتماعی نیز استقبال می کردند. پس از ورود، شرکت کنندگان در یک محیط اجتماعی تا حد زیادی برابری طلبانه مشغول شدند که انتشار اصول روشنگری را تسهیل می کرد.

لژهای فراماسونری

تأثیر دقیق شبکه مخفی فراماسونری بر روشنگری موضوع بحث های علمی تاریخی باقی مانده است. چهره های برجسته عصر روشنگری از جمله دیدرو، مونتسکیو، ولتر، لسینگ، پوپ، هوراس والپول، رابرت والپول، موتسارت، گوته، فردریک کبیر، بنجامین فرانکلین و جورج واشنگتن به فراماسونری وابسته بودند. به گفته نورمن دیویس، فراماسونری از تقریباً 1700 تا قرن بیستم تأثیر آزادسازی قابل توجهی را در سراسر اروپا اعمال کرد. گسترش آن در دوران روشنگری منجر به حضور آن تقریباً در تمام کشورهای اروپایی شد. این جنبش به ویژه برای اشراف بانفوذ، سیاستمداران، روشنفکران، هنرمندان و فعالان سیاسی جذاب بود.

در سراسر عصر روشنگری، فراماسونها شبکه ای بین المللی از افراد با اصول مشترک تشکیل دادند و اغلب به صورت مخفیانه برای تشریفات آیینی در لژهای خود گرد هم می آمدند. آنها به طور فعال آرمان های روشنگری را پیش بردند و انتشار این ارزش ها را در سراسر بریتانیا، فرانسه و سایر مناطق تسهیل کردند. فراماسونری به عنوان یک عقیده سیستماتیک که با اسطوره‌ها، ارزش‌ها و آیین‌های متمایز مشخص می‌شود، در اسکاتلند حدود  1600 سرچشمه گرفت و متعاقباً در طول قرن 18 به انگلستان و سپس در سراسر قاره اروپا گسترش یافت. این سازمان کدهای رفتاری جدیدی را پرورش داد که شامل تفسیری جمعی از آزادی و برابری برگرفته از جامعه پذیری صنفی بود که با شعار «آزادی، برادری و برابری» در برگرفته شده بود. سربازان اسکاتلندی و اسکاتلندی های یعقوبی آرمان های برادری را به این قاره معرفی کردند که نه در آداب و رسوم بومی اسکاتلند بلکه در اصول نهادی انقلاب انگلیس علیه مطلق گرایی سلطنتی ریشه داشت. فراماسونری در فرانسه به شهرت خاصی دست یافت. تا سال 1789، حدود 100000 فراماسون فرانسوی وجود داشتند که آن را به عنوان گسترده ترین انجمن روشنگری تأسیس کرد. فراماسون ها تمایل شدیدی به رازداری نشان دادند و درجات و شیوه های تشریفاتی جدید را توسعه دادند. جوامع مشابهی که برخی تا حدی از فراماسونری تقلید می کردند، در فرانسه، آلمان، سوئد و روسیه به وجود آمدند. یک نمونه قابل توجه ایلومیناتی بود که در سال 1776 در باواریا تأسیس شد، که با وجود الگوبرداری از فراماسون ها، از جنبش گسترده تر متمایز ماند. نام آن که به "روشنفکر" ترجمه می شود، برای نشان دادن هدف اولیه آنها برای پیشبرد اصول جنبش انتخاب شد. ایلومیناتی یک نهاد آشکارا سیاسی را تشکیل می‌داد، مشخصه‌ای که عمدتاً در اکثر لژهای ماسونی وجود ندارد.

لژهای ماسونی یک چارچوب خصوصی ایجاد کردند که به عنوان الگویی برای حکومت عمومی عمل می کرد. این سازمان‌ها «سیاست را بازسازی کردند و یک شکل قانون اساسی از خودگردانی را با قوانین اساسی و قوانین، انتخابات و نمایندگان ایجاد کردند». در نتیجه، ساختار داخلی این لژها به عنوان یک طرح هنجاری برای سازمان های اجتماعی گسترده تر عمل می کرد. این پدیده به ویژه در قاره اروپا مشهود بود، جایی که ظهور اولین لژها در دهه 1730، با تجسم آنها از اصول بریتانیا، اغلب موجب نگرانی مقامات دولتی شد. به عنوان مثال، یک لژ پاریسی که در اواسط دهه 1720 تشکیل شد، شامل تبعیدیان انگلیسی ژاکوبیت بود. علاوه بر این، فراماسون ها در سراسر اروپا آشکارا خود را با جنبش روشنگری مرتبط کردند. به عنوان مثال، در لژهای فرانسوی، عبارت "به عنوان وسیله ای برای روشن شدن، من به دنبال روشنفکران می گردم" در آیین های آغازین آنها گنجانده شد، در حالی که لژهای بریتانیایی مسئولیت "شروع به روشنفکران" را بر عهده گرفتند. این ارتباط ذاتاً لژها را با احساسات غیر مذهبی همسو نمی کرد، با این حال آنها را از هترودوکسی های گاه به گاه منع نمی کرد. در واقع، لژهای متعددی به معمار اعظم احترام می‌گذاشتند، یک اصطلاح ماسونی که به یک موجود الهی خدایی که مسئول ایجاد یک کیهان منظم علمی است اشاره می‌کند.

راینهارت کوسلک، مورخ آلمانی، اظهار داشت که "در این قاره دو ساختار اجتماعی وجود داشت که اثری تعیین کننده در عصر روشنگری بر جای گذاشتند: جمهوری نامه ها و لژهای ماسونی." برعکس، پروفسور اسکاتلندی توماس مونک معتقد است که "اگرچه ماسون ها ارتباطات بین المللی و بین اجتماعی را که اساساً غیرمذهبی و با ارزش های روشنگرانه مطابقت داشتند، ترویج کردند، اما به سختی می توان آنها را به عنوان یک شبکه اصلی رادیکال یا اصلاح طلب توصیف کرد." با این وجود، بسیاری از اصول ماسونی به شدت با ارزش‌های روشنگری و جریان‌های فکری همخوانی داشتند. دیدرو در اثر خود *رویای دالامبر*، ارتباط بین آرمان های فراماسون و روشنگری را بررسی کرد و ماسونری را وسیله ای برای انتشار عقاید روشنگرانه می دانست. مارگارت ژاکوب، مورخ، بر نقش مهم، هر چند غیرمستقیم، ماسون ها در تحریک اندیشه سیاسی روشنگرانه تأکید می کند. با این حال، دانیل روش دیدگاه مخالفی را ارائه می‌کند و این ادعاها را به چالش می‌کشد که فراماسونری مساوات‌طلبی را تقویت می‌کند و استدلال می‌کند که لژها عمدتاً افراد را از لایه‌های اجتماعی مشابه جذب می‌کنند. گنجاندن زنان نجیب در «لژهای فرزندخواندگی» فرانسوی که در دهه 1780 تأسیس شد، عمدتاً ناشی از ارتباطات صمیمی این لژها با جامعه اشرافی بود.

دشمن اصلی فراماسونری، کلیسای کاتولیک بود که منجر به درگیری‌های سیاسی شدید در فرانسه، ایتالیا، مکزیک و کشور عمدتاً کاتولیک شد. این رویارویی ها اغلب آنچه را که دیویس «کلیسای ارتجاعی» می نامد در مقابل «فراماسونری روشن فکر» قرار می داد. حتی در داخل فرانسه، ماسون ها به عنوان یک بلوک سیاسی متحد عمل نمی کردند. مورخان آمریکایی، در حالی که به عضویت فعال ماسونی شخصیت هایی مانند بنجامین فرانکلین و جورج واشنگتن اذعان می کنند، به طور کلی تأثیر فراماسونری را در تحریک انقلاب آمریکا به حداقل رسانده اند، با استناد به ماهیت غیرسیاسی این دستور و شامل میهن پرستان و وفادار.

هنر

هم‌زمان، هنر کلاسیک یونان و رم، به‌ویژه پس از اکتشافات باستان‌شناسی در پمپئی و هرکولانیوم، دوباره مورد توجه قرار گرفت.

انقلاب‌های اقیانوس اطلس

• انقلاب های آتلانتیک
• ضدروشنگری
• روشنگری تاریک
• فلسفه مدرن اولیه
• مطلق گرایی روشنگرانه
• سفرهای اکتشاف علمی اروپا و آمریکا
• ایلومینیسم
• فلسفه رنسانس
• محاکمات جادوگران در اوایل دوره مدرن

یادداشت ها

مراجع

نقل‌ها

منابع

مرجع و نظرسنجی

مرجع و نظرسنجی

مطالعات تخصصی

منابع اولیه

Zalta، Edward N. (ed.). "روشنگری." دایره المعارف فلسفه استنفورد. ISSN 1095-5054. OCLC 429049174.

• Zalta, Edward N. (ed.). "روشنگری". دایره المعارف فلسفه استنفورد. ISSN 1095-5054. OCLC 429049174.منبع: بایگانی آکادمی TORIma