اتمیسم

اتمیسم، برگرفته از اصطلاح یونانی باستان ἄτομον (atomon)، به معنی 'قابل قطع، تقسیم ناپذیر'، یک مفهوم فلسفی است که معتقد است که کیهان فیزیکی به عنوان امری است که به آن اشاره می شود. اتم ها.

مفهوم فلسفی اتمیسم، همراه با "اتم های" تشکیل دهنده آن، به طور مستقل در هر دو سنت یونان باستان و هند باستان ظهور کرد. در یونان باستان، اولین حامی مستند اتمیسم، Leucippus است که به طور کلی به دلیل ایجاد این نظریه شناخته می شود. لوسیپوس و دیگر اتم شناسان اولیه یونانی معتقد بودند که واقعیت شامل دو عنصر اصلی است: اتم و باطل. آنها این نظریه را مطرح کردند که مواد ماکروسکوپی متنوع مشاهده شده در جهان از تجمع اتم ها در شکل ها، آرایش ها و پیکربندی های فضایی مختلف ناشی می شود.

یک مفهوم موازی توسط کانادا از مکتب Vaiśeṣika ارائه شد، که مفهوم ذرات غیرقابل تقسیم را به نام param معرفی کرد. علاوه بر این، متفکران بودایی هندی، از جمله دارماکیرتی (ج. ج. قرن ششم یا هفتم)، تئوری های اتمی منحصربفردی را فرموله کردند، به ویژه در اتم های لحظه ای اتمی یا اتم های غیر واقعی. (kalapaها) که به طور گذرا ظاهر می شوند و ناپدید می شوند.

در اوایل قرن نوزدهم، شیمیدانان و فیلسوفان طبیعی به طور تجربی ذرات ماده شیمیایی را شناسایی کردند که در ابتدا آنها را غیرقابل تقسیم می دانستند. جان دالتون متعاقباً این ذرات را «اتم» نامید، اصطلاحی که قبلاً در فلسفه اتمیسم ایجاد شده بود. در حالی که پیوند با اتمیسم باستان تا حد زیادی غیرمستقیم باقی مانده است، ذرات بنیادی معاصر به عنوان یک موازی مفهومی مدرن با اتم های فلسفی دوران باستان عمل می کنند.

کاهش گرایی

اتمیسم فلسفی یک استدلال تقلیل گرایانه ارائه می دهد و ادعا می کند که در حالی که همه پدیده ها توسط اتم ها و باطل تشکیل شده اند، موجودات مرکب خود فاقد وجود واقعی هستند. در عوض، فرض می‌کند که واقعیت‌های تنها اتم‌هایی هستند که به طور مکانیکی در یک فضای خالی در غیر این صورت برهم‌کنش می‌کنند. دموکریتوس فیلسوف یونانی از مدافعان برجسته این نظریه بود.

به طور متعارف، شیرینی شیرین، تلخی تلخ، گرما گرم، سرما سرد و رنگ رنگ است. با این حال، در واقع، فقط اتم ها و خلأ وجود دارند.

اتمیسم به شدت با نظریه‌های جوهری در تضاد است، که پیشنهاد می‌کنند یک پیوستار مادی بنیادی خواص کیفی خود را حتی در صورت تقسیم حفظ می‌کند (به عنوان مثال، نسبت‌های چهار عنصر کلاسیک در هر بخش از یک ماده همگن ثابت می‌ماند).

قدیم

اتمیسم یونانی

Democritus

در طول قرن 5 قبل از میلاد، لوکیپوس و شاگردش دموکریتوس این نظریه را مطرح کردند که همه مواد از ذرات ریز و غیر قابل تقسیم تشکیل شده است که آنها را "اتم" نامیدند. در حالی که عملاً هیچ اطلاعاتی در مورد لوکیپوس فراتر از نقش او به عنوان مربی دموکریتوس وجود ندارد، خود دموکریتوس نویسنده ای پرکار بود که بنا به گزارش ها بیش از هشتاد رساله را نوشت. اگرچه هیچ یک از این آثار دست نخورده باقی نمانده است، مجموعه قابل توجهی از قطعات و نقل قول ها از نوشته های او باقی مانده است و به عنوان منبع اصلی برای درک دکترین های اتمی او عمل می کند. منطق دموکریتوس برای وجود اتم‌ها بر این فرض استوار بود که تقسیم بی‌نهایت ماده غیرممکن است، بنابراین ترکیب آن از ذرات بسیار کوچک ضروری است. این تئوری اتمیستی در پی آن بود که «تمایزهایی را که مکتب الئاتی بین مطلق، یا تنها وجود واقعی، و جهان دگرگونی پیرامون ما قائل شد، ایجاد کند.»

دموکریتوس اظهار داشت که اتم ها برای حواس انسان نامحسوس هستند، از نظر تعداد و تنوع بی نهایت و ابدی هستند. او ادعا کرد که این اتم‌ها از یک خلاء عبور می‌کنند که او آن را «خلأ» نامید و تغییراتی در شکل، آرایش و جهت نشان می‌دهد. او برخی از اتم ها را محدب، برخی دیگر مقعر و برخی شبیه به قلاب یا چشم توصیف کرد. آنها در حرکت دائمی هستند و دائماً درگیر تصادم هستند. دموکریتوس مدعی بود که فقط اتم ها و خلأ وجود حقیقی دارند، در حالی که سایر پدیده ها صرفاً ساختارهای متعارفی هستند. اشیایی که در زندگی روزمره با آنها مواجه می‌شوند از اتم‌های متعددی تشکیل شده‌اند که از طریق ضربه‌های تصادفی به هم می‌پیوندند، شکل‌ها و خواص مواد آن‌ها با ترکیب اتمی‌شان تعیین می‌شود. به طور مشابه، تجربیات حسی انسان نیز به تعاملات اتمی نسبت داده می شود. برای مثال، تلخی از اتم‌های کوچک، زاویه‌دار و دندانه‌دار ناشی می‌شود که زبان را تحریک می‌کنند، در حالی که شیرینی از تعامل اتم‌های بزرگ‌تر، صاف‌تر و گردتر با آن ناشی می‌شود.

پارمنیدس قبلاً بر عدم وجود حرکت، تغییر و باطل تاکید کرده بود. او فرض کرد که همه هستی یک توده منفرد، فراگیر و تغییرناپذیر است، موضعی فلسفی که به مونیسم معروف است و تغییر و حرکت را توهمات صرف می‌داند. او به صراحت تجربه حسی را به عنوان وسیله ای برای درک جهان نادیده گرفت و در عوض از استدلال صرفاً انتزاعی دفاع کرد. پارمنیدس خلأ را با نیستی یکسان می‌داند و بدین‌ترتیب به این نتیجه می‌رسد که حرکت به دلیل فقدان فضایی که در آن حرکت می‌تواند رخ دهد غیرممکن است. او مدعی شد که آنچه نیست وجود ندارد، به جای اینکه صریحاً آن را انکار کند، بر عدم وجود باطل دلالت دارد. علاوه بر این، او استدلال کرد که هر چیزی که هست باید یک وحدت غیرقابل تقسیم را تشکیل دهد، زیرا کثرت مستلزم خلأ برای تقسیم است. در نهایت، او این وحدت فراگیر را تغییرناپذیر اعلام کرد، که قبلاً همه وجود بالقوه و بالفعل را در بر گرفته بود.

دموکریتوس، در مقابل، ادعای پارمنیدس را مبنی بر توهمی بودن تغییر رد کرد و برای واقعیت آن یا حداقل، ضرورت توضیح چنین توهمی استدلال کرد. در نتیجه، او مفهوم خلأ را تأیید کرد و پیشنهاد کرد که جهان شامل موجودات پارمنید مانند متعددی است که از این خلأ عبور می کنند. فضای خالی، که بی نهایت است، فضا را فراهم می کند و اتم ها را قادر می سازد تا خود را در پیکربندی های مختلف، چه به صورت متراکم و چه پراکنده، مرتب کنند. این بسته‌بندی‌ها و پراکندگی‌های اتمی متنوع در فضای خالی اشکال پویا و توده‌های اشیاء را تشکیل می‌دهند که توسط ارگانیسم‌ها از طریق لمس، بینایی، بلع، شنوایی، بویایی و چشایی درک می‌شوند. اگرچه موجودات زنده احساساتی مانند گرم یا سرد را تجربه می‌کنند، اما این ویژگی‌ها فاقد وجود ذاتی هستند، و صرفاً ادراکات ذهنی هستند که توسط ترتیبات اتمی متمایز در خلأ ایجاد می‌شوند که جسمی را که حس می‌شود به‌عنوان «گرم» یا «سرد» تشکیل می‌دهد.

آثار اصلی دموکریتوس صرفاً از طریق گزارش‌های دست دوم وجود دارند که برخی از آنها متناقض یا غیرقابل تلقی هستند. بخش قابل توجهی از قانع‌کننده‌ترین شواهد برای نظریه اتمیسم دموکریتوس از ارسطو (384-322 قبل از میلاد) ناشی می‌شود، به‌ویژه در تحلیل‌های او که دیدگاه‌های متفاوت دموکریتوس و افلاطون را در مورد اجزای اصلی تقسیم‌ناپذیر جهان طبیعی مقایسه می‌کند.

اتمیسم نقطه واحد

بعضی از فیلسوفان قرن بیستم بر این باورند که اتمیسم نقطه واحد نمایانگر آموزه فلسفی فیثاغورثی ها است که به عنوان رد عمدی پارمنیدس و الئاتیک ها تصور می شود. این نظریه ادعا می‌کرد که اتم‌ها، هر چند بی‌نهایت کوچک («نقطه‌مانند») هستند، با این حال دارای جسمانی هستند، بنابراین به عنوان پیش درآمدی برای اتمیسم دموکریت عمل می‌کنند. با این حال، اکثر محققان معاصر فلسفه پیش‌قراطی، از جمله کورت فون فریتز، والتر بورکرت، گریگوری ولاسوس، جاناتان بارنز، و دانیل دبلیو گراهام، کاربرد هر گونه اتمیسم را در فیثاغورثیان اولیه (قبل از اکفانتوس سیراکوز) رد کرده‌اند.

مفهوم اتمیسم نقطه واحد برای تفسیر بیانیه ای منسوب به زنون الئا در پارمنیدس افلاطون مطرح شد: "این نوشته های من برای محافظت از استدلال های پارمنیدس در برابر کسانی بود که او را مسخره می کنند... پاسخ من خطاب به طرفداران بسیاری است. . . ." فرض بر این بود که کثرت گرایان ضد پارمنیدسی اتمیست های نقطه واحدی بودند که اصول فلسفی آنها اساساً با الیتی ها مخالف بود. با این وجود، این فرضیه که برای روشن کردن پارادوکس‌های زنو ارائه شد، از آن زمان به‌طور جامع بی‌اعتبار شده است.

هندسه و اتم ها

افلاطون (c. 427 - ج. 347 پ. شخصیت تیمائوس در دیالوگ خود Timaeus (28b–29a) اظهار داشت که کیهان ابدی نیست، بلکه مخلوقی است که توسط خالق آن بر اساس یک الگوی ابدی و تغییر ناپذیر شکل گرفته است.

یک عنصر تشکیل دهنده این خلقت شامل چهار جسم اساسی است: آتش، هوا، آب و خاک. با این حال، افلاطون این ذرات را به عنوان سطح نهایی واقعیت در نظر نمی گرفت. در عوض، او معتقد بود که آنها از یک واقعیت ریاضی اساسی تر و بدون تغییر تشکیل شده اند. این اجسام ابتدایی به صورت جامدات هندسی ظاهر می شدند که صورت آنها به نوبه خود از مثلث ها ساخته شده بود. به طور خاص، وجه های مربعی مکعب هر کدام از چهار مثلث قائم الزاویه متساوی الساقین تشکیل شده بودند، در حالی که وجه های مثلثی چهار وجهی، هشت ضلعی و ایکو وجهی هر کدام از شش مثلث قائم الزاویه تشکیل شده بودند.

افلاطون پیکربندی‌های هندسی اجسام بنیادی متشکل از چهار عنصر را، همانطور که در جدول همراه ارائه شده است، تئوری کرد. مکعب ثابت و مسطح با زمین مرتبط بود. آتش به دلیل نقاط تیز و نافذ و لبه‌های آن، که تحرک را به آن می‌داد، به چهار وجهی مرتبط بود. برعکس، نقاط و لبه‌های تیره‌تر هشت‌وجهی و ایکوس‌وجهی باعث می‌شود که آنها تحرک کمتری داشته باشند و به ترتیب به هوا و آب اختصاص پیدا کنند. مدل افلاطون توضیح معتبری برای دگرگونی‌های بین مواد اولیه ارائه کرد و اظهار داشت که این اجسام ساده را می‌توان به مثلث‌ها جدا کرد و متعاقباً به اتم‌های عناصر متمایز پیکربندی مجدد کرد.

رد ارسطویی اتمیسم

قبل از سال 330 قبل از میلاد، ارسطو معتقد بود که عناصر - آتش، هوا، زمین و آب - پیوسته هستند و نه از اتمهای مجزا تشکیل شده باشند. او مدعی شد که خلأ، پیش نیاز تئوری های اتمی، با اصول بنیادی فیزیکی در تضاد است. فلسفه ارسطو ادعا می‌کرد که تغییر از طریق تبدیل ماده از حالت بالقوه به فعلیت جدید، نه از طریق بازآرایی اتم‌ها به ساختارهای جدید رخ می‌دهد. برای مثال، دستکاری یک سفالگر با خاک رس مرطوب، پتانسیل آن را برای تبدیل شدن به لیوان نوشیدنی به فعلیت می‌رساند. در حالی که ارسطو اغلب به دلیل رد اتمیسم با انتقادهایی روبرو می شود، قابل توجه است که در یونان باستان، نظریه های اتمی دموکریتوس «نظریه های محض، ناتوان از آزمون آزمایشی» تلقی می شدند. استخوان، یا چوب - با حفظ ویژگی ذاتی آن می‌توان تقسیم کرد. برخلاف اتمیسم دموکریتوس، این «حداقل‌های طبیعی» ارسطویی به‌عنوان موجودات فیزیکی غیرقابل تقسیم تصور نمی‌شدند. در عوض، چارچوب ارسطو بر اساس جهان بینی هیلومورفیک او استوار بود، که فرض می کرد که هر موجود فیزیکی هم ماده (یونانی hyle) و هم یک شکل جوهری غیرمادی (یونانی morphe) است که ماهیت و ساختار ذاتی آن را می دهد. یک تشبیه مصور شامل یک توپ لاستیکی است: لاستیک را می توان ماده ای در نظر گرفت که توپ را قادر می سازد اشکال مختلفی به خود بگیرد، در حالی که شکل کروی آن نمایانگر شکلی است که هویت آن را به عنوان یک "توپ" تعریف می کند. با این حال، بسیار مهم است که بدانیم حتی خود لاستیک نیز به عنوان ترکیبی از شکل و ماده در نظر گرفته می شود که دارای درجه ای از هویت و تعیین است. برعکس، ماده خالص یا اولیه کاملاً شکل نگرفته، نامفهوم است و دارای پتانسیل نامحدودی برای تبدیل است.

ارسطو وجود یک اندازه کوچک را فرض کرد که بیش از آن ماده دیگر نمی تواند ساختار موادی مانند گوشت، استخوان، چوب یا سایر مواد آلی را که او آن را همگن می دانست (پیش از اختراع میکروسکوپ) حفظ کند. برای مثال، اگر گوشت از حداقل طبیعی خود تقسیم شود، بقایای آن ممکن است عمدتاً از آب همراه با مقادیر کمتری از عناصر دیگر تشکیل شود. مهم این است که هر آب یا سایر عناصر باقیمانده دیگر «طبیعت» ذاتی گوشت را نخواهد داشت. در اصطلاح هیلومورفیک، آنها دیگر ماده ای هستند که به شکل گوشت ساخته شده اند. در عوض، آب باقیمانده، به عنوان مثال، ماده ای است که با شکل آب، متمایز از شکل گوشت، ساختار یافته است.

مشارکت های اپیکور

اپیکور (341–270 پ. در حالی که اپیکور قاطعانه به وجود اتم‌ها و خلأ اعتقاد داشت، در مورد ظرفیت بشر برای روشن کردن کامل پدیده‌های طبیعی خاص، از جمله زلزله، رعد و برق، دنباله‌دارها یا فازهای قمری، اظهار نظر کرد. آثار محدود باقی مانده از اپیکور در درجه اول نشان دهنده تعهد او به استفاده از نظریه های دموکریتوس برای توانمند ساختن افراد برای به عهده گرفتن مسئولیت رفاه و خوشبختی خود است، بر اساس اعتقاد او به اینکه هیچ خدایی برای کمک به آنها مداخله نخواهد کرد. (اپیکور خدایان را مظهر نمونه های اخلاقی تصور کرد.)

فلسفه اتمی هند

تجلیات اولیه تفکر اتمیستی در نوشته های حکیم ودایی آرونی که در قرن هشتم قبل از میلاد می زیسته مشهود است. به طور قابل‌توجهی، آرونی پیشنهاد کرد که «ذرات بسیار کوچکتر از آن هستند که جرم آنها را در مواد و اشیاء تجربه مشاهده کنیم»، مفهومی که به آن کانا می‌گویند. مهم است که تشخیص داده شود که kana به جای اتم (paramanu) به "ذرات" اشاره می کند. محققانی مانند هرمان ژاکوبی و رندال کالینز با استناد به روش‌شناسی علمی مشترک آنها و لقب «فیزیک‌دانان بدوی» یا «متفکران اولیه ماتریالیست»، شباهت‌هایی را بین آرونی و تالس از میلتوس ترسیم کرده‌اند. پس از آن، مکتب اتمیسم چارواکا و آجیویکا در اوایل قرن هفتم قبل از میلاد ظهور کردند. باتاچاریا پیشنهاد می‌کند که چارواکا ممکن است یکی از چندین سنت فلسفی ماتریالیستی و الحادی موجود در هند باستان بوده باشد.

کانادا، که به‌عنوان بنیان‌گذار مکتب Vaiśeṣika در فلسفه هند شناخته می‌شود، اتم‌ها (paramāṇu) را به عنوان جوهرهای ابدی، غیرقابل درک و غیرقابل درک مادی توصیف کرد. او فرض کرد که واقعیت شامل نه مؤلفه اساسی است: چهار دسته اتم (زمین، آب، نور و هوا)، فضا (آکاشا)، زمان (کالا)، جهت (دیشا)، تعداد نامتناهی روح (آتمان)، و ذهن (ماناس). با توجه به تمایزات نظری، احتمالاً نظریه اتمی کانادا مستقل از مفاهیم مشابه در یونان باستان توسعه یافته است. به عنوان مثال، کانادا پیشنهاد کرد که اتم‌ها، به‌عنوان بلوک‌های سازنده اساسی، دارای تفاوت‌های کمی و کیفی هستند، در حالی که اتم‌شناسان یونانی معمولاً فقط تغییرات کمی را پیشنهاد می‌کنند.

مکتب Nyaya-Vaisesika نظریه‌هایی را در مورد تجمع kaṇa در ساختارهای بیشتر فرموله کرد. تاریخ‌گذاری علمی متون Nyaya و Vaisesika را بین قرن‌های 9 و 4 قبل از میلاد قرار می‌دهد. اتم‌شناسان Vaisesika چهار نوع اتم عنصری را مطرح کردند، با این حال فیزیک Vaisesika 25 کیفیت ممکن متمایز را به اتم‌ها نسبت داد که به خواص گسترده عمومی و خواص فشرده خاص طبقه‌بندی می‌شوند. اتمیست های Nyaya-Vaisesika مدل های پیچیده ای را برای ترکیب اتمی ایجاد کردند. در اتمیسم Vaisesika، اتم‌ها در ابتدا ترکیب می‌شوند تا دویانوکا (دیادها) و tryaṇukas (سه‌گانه‌ها) را تشکیل دهند و سپس در درون این اجسام اتمی قابل ادراک جمع شوند. «شباهت‌های پیشنهادی» را با آن‌هایی که دموکریتوس بیان کرد، نشان می‌دهند. McEvilley (2002) این فرضیه را مطرح می کند که این شباهت ها ناشی از تعامل و انتشار گسترده فرهنگی است که احتمالاً در هر دو جهت رخ می دهد.

جمهوری روم پسین

احیای اپیکوریسم لوکرتیوس

اصول فلسفی اپیکور در نوشته‌های پیروان رومی او، لوکرتیوس (ج. 99 قبل از میلاد - ج. 55 قبل از میلاد مجدداً مورد تاکید قرار گرفت، به‌ویژه در اثر مهم او، TimeOn. این رساله علمی کلاسیک لاتین، که در قالب شاعرانه ارائه شده است، جنبه های مختلف نظریه اپیکوری را در مورد تکامل جهان تا وضعیت فعلی آن روشن می کند. این نشان می دهد که پدیده های درک شده، در واقع، تشکیلات ترکیبی هستند. اتم ها و فضای خالی به صورت ابدی و در حرکت دائمی به تصویر کشیده می شوند. برخوردهای اتمی به عنوان مکانیسمی برای ایجاد شی در نظر گرفته می شوند، با این اجسام که از همان اتم های ابدی تشکیل شده اند که حرکت آنها به طور موقت در موجودیت تازه تشکیل شده ادغام می شود. لوکرتیوس بیشتر احساسات انسان و پدیده های هواشناسی را از طریق عدسی حرکت اتمی توضیح می دهد.

اتم ها و خلأ در مقابل دین

در شعر حماسی خود درباره ماهیت اشیا، لوکرتیوس اپیکور را به عنوان یک شخصیت قهرمان به تصویر می کشد که با روشن کردن بشریت در مورد امکانات و غیرممکن های اتمی، "دین هیولا" را شکست داد. با این حال، خود اپیکور از یک موضع غیر تهاجمی دفاع می‌کرد که در بیانیه‌اش گنجانده شده بود:

مردی که بهتر می داند چگونه با تهدیدات خارجی مقابله کند، همه موجوداتی را که می تواند در یک خانواده تشکیل می دهد. و با کسانی که نمی تواند، به هیچ وجه به عنوان بیگانگان رفتار نمی کند. و در جایی که حتی این را غیرممکن می‌بیند، از همه معامله‌ها دوری می‌کند، و تا آنجا که سودمند است، آنها را از زندگی خود حذف می‌کند.

با این وجود، به گفته مورخ علم چارلز کولستون گیلیسپی:

دکترین اتمی، همانطور که در فلسفه اپیکوری ادغام شد، ذاتاً با اقتدار اخلاقی تثبیت شده ناسازگار بود.

خدایان اپیکوری نه در آفرینش جهان شرکت داشتند و نه هیچ نظارتی بر آنها اعمال می شد. لوکرتیوس اظهار داشت که "طبیعت آزاد است و توسط اربابان مغرور کنترل نمی شود و جهان را به تنهایی بدون کمک خدایان اداره می کند." در میان دیدگاه‌های علمی یونانی، اتمیسم به‌طور منحصربه‌فردی با چارچوب‌های الهیات ناسازگار بود. اپیکور و لوکرتیوس از اتمیسم به عنوان وسیله‌ای برای رهایی فکری دفاع می‌کردند و هدفشان از بین بردن ادعاهای مذهبی و رهایی افراد از خرافات و هراس حقیر از خدایان خودسر بود. در نتیجه، هر گونه پیشنهادی از اندیشه اپیکوری در اروپای مسیحی به بی‌اعتنایی تبدیل شد و منجر به تقریر عمیق آن شد، شاید بیش از هر فیلسوف دیگری به جز ماکیاولی.

پذیرش یا رد امکان خلاء ذاتاً با نظریه‌های اتم و اتم تشکیل‌دهنده آن مرتبط بود. چارچوب فلسفی.

دموکریتوس و لوکرتیوس ضرورت وجود خلاء بین ذرات مجزا (اتم‌ها) را که به اعتقاد آنها همه ماده را تشکیل می‌دهند، مطرح کردند، در نتیجه عدم امکان خلاء را رد کردند. با این وجود، دیدگاه غالب تا پایان قرن شانزدهم این اعتقاد تقریباً جهانی بود که خلاء غیرممکن است. اگرچه فضای فکری برای تجدید حیات باور به امکان خلاء مساعد بود، اما خود این مفهوم برای مقامات دینی، در درجه اول به دلیل ارتباط آن با نظریه‌های اتمیستی اپیکور و لوکرتیوس، که بدعت‌انگیز تلقی می‌شدند، بی‌خطر باقی ماند.

امپراتوری روم

جالینوس

اگرچه فلسفه ارسطویی تا حد زیادی بر اهمیت تفکر اتمیستی در اواخر روم و دوره اروپای قرون وسطی سایه افکنده بود، با این وجود، آثار اتمیست ها حفظ و در تفسیر نوشته های ارسطو روشن شد. شایان ذکر است، در قرن دوم، جالینوس (216-129 پس از میلاد) تحلیل‌های جامعی از اتم‌شناسان یونانی، با تمرکز ویژه بر اپیکور، در تفاسیر ارسطویی خود ارائه کرد.

قرون وسطی

هندوئیسم قرون وسطایی

آجیویکا، یک مکتب فلسفی "ناستیکا"، نظریه اتم یا اتمیسم را در متافیزیک خود گنجاند که متعاقباً در مکتب وایشیکا ادغام شد. مکتب Vaiśeṣika اظهار داشت که تمام اشیاء فیزیکی در جهان در نهایت به paramāṇu (اتم ها) قابل تقلیل هستند، و تجربیات فردی از تعامل پیچیده جوهر (که توسط اتم ها، کمیت آنها، و پیکربندی های فضایی تعیین می شود)، کیفیت، فعالیت، اشتراک، وجه مشترک ناشی می شود. این چارچوب ادعا می‌کند که همه پدیده‌ها از اتم تشکیل شده‌اند، با کیفیت‌هایی که از توده‌های اتمی پدید می‌آیند، اما شکل‌گیری و ویژگی‌های این اتم‌ها توسط نیروهای کیهانی از پیش تعیین شده است. نام سنتی مؤسس مدرسه، کانادا، به «اتم خوار» ترجمه می شود، و او به دلیل پایه گذاری اصول بنیادی رویکرد اتمیستی به فیزیک و فلسفه در متن سانسکریت Vaiśeṣika Kanada Sūtra.

بودیسم قرون وسطی

مسیحیت قرون وسطایی

به گفته جاشوا گرگوری، مورخ اتمیسم، هیچ پیشرفت اساسی در نظریه اتمیسم بین دوران جالینوس و احیای آن در قرن هفدهم توسط آیزاک بیکمن، گاسندی و دکارت رخ نداد. گرگوری این دوره میانی را به عنوان "تبعید اتم" توصیف می کند و اظهار می دارد که "به طور جهانی پذیرفته شده است که قرون وسطی اتمیسم را رها کرده و عملاً آن را از دست داده است."

مدرسه

علیرغم در دسترس نبودن متون اتمی باستانی، متفکران مکتبی به تدریج با نقدهای ارسطو از اتمیسم از طریق ترجمه های لاتین تفسیرهای Averroes مواجه شدند. در حالی که اتمیسم اپیکوری در طول قرون اسکولاستیک کمرنگ شده بود، مفهوم ارسطویی minima naturalia توجه قابل توجهی را به خود جلب کرد. گفتمان فلسفی پیرامون minima naturalia پایه‌ای مفهومی برای فلسفه مکانیکی شخصیت‌های مدرن اولیه رومی مانند دکارت و همچنین برای رساله‌های کیمیاگری گبر و دانیل سنرت، که متعاقباً رابرت بویل، کیمیاگر جسمانی، رابرت بویل، یکی از شخصیت‌های محوری و محوری در تاسیس کیمیای مدرن، تحت تأثیر قرار دادند، فراهم کرد. تفاسیر مکتبی از این مفهوم شامل هماهنگی minima naturalia با اصل کلی ارسطویی تقسیم پذیری نامتناهی است. مفسرانی مانند جان فیلوپونوس و توماس آکویناس این جنبه‌های فلسفه ارسطو را با تمایز بین تقسیم‌پذیری ریاضی و «طبیعی» حل کردند. در بسیاری از قرون وسطی، برنامه درسی در دانشگاه‌های اروپایی تا حد زیادی به چنین چارچوب‌های ارسطویی، تنها با انحرافات جزئی، پایبند بود.

نیکلاس آترکورت

با این وجود، ایده‌های اتمیستی در دانشگاه‌های قرون وسطی ظهور کردند. به عنوان مثال، در قرن چهاردهم، نیکلاس اوترکورت اظهار داشت که ماده، فضا و زمان به ترتیب از اتم‌ها، نقاط و لحظه‌های غیرقابل تقسیم تشکیل شده‌اند و تمام فرآیندهای تولید و فساد ناشی از آرایش مجدد اتم‌های مادی است. تشابهات مفهومی بین نظریه‌های او و غزالی نشان می‌دهد که نیکلاس ممکن است با آثار غزالی مواجه شده باشد، احتمالاً از طریق رد آن توسط Averroes.

رنسانس اتمی

قرن هفدهم

قرن هفدهم شاهد ظهور مجدد علاقه به اتمیسم اپیکوری و کورپوسکولاریسم بود که یا به عنوان یک مدل ترکیبی یا جایگزینی متمایز برای فیزیک ارسطویی ظاهر شد. چهره‌های برجسته‌ای که در این احیای اتمیسم نقش اساسی داشتند شامل آیزاک بیکمن، رنه دکارت، پیر گاسندی و رابرت بویل، در کنار سایر مشارکت‌کنندگان مهم بودند.

دایره نورثامبرلند

از اولین حامیان اتمیسم در انگلستان، حلقه نورثامبرلند، جمعی از دانشمندان آماتور به رهبری هنری پرسی، نهمین ارل نورثامبرلند (1564-1632) بود. علیرغم انتشارات محدود آنها، این گروه نقش مهمی در انتشار مفاهیم اتمی در جامعه علمی در حال توسعه انگلستان ایفا کرد. نفوذ آنها ممکن است به ویژه به فرانسیس بیکن گسترش یافته باشد، که اتمیسم را در حدود سال 1605 پیش از رد کردن جنبه های خاصی از این نظریه پذیرفت. اگرچه آنها اتمیسم کلاسیک را احیا کردند، اما دایره نورثامبرلند نشان دهنده یک آوانگارد علمی بود، که تقریباً نیمی از کوپرنیک های مستند شده قبل از سال 1610 را در بر می گرفت، سالی که گالیله پیام آور پرستاره را منتشر کرد. دیگر اتمیست های برجسته از اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم عبارتند از: جووردانو برونو، توماس هابز (که همچنین دیدگاه های خود را در مورد اتمیسم بعدها در حرفه خود تغییر داد) و توماس هاریوت. همزمان، نظریه های اتمیستی متنوعی نیز در فرانسه شکوفا شد.

گالیله گالیله

گالیله گالیله (1564-1642) از اتمیسم در اثر خود در سال 1612، گفتمان در مورد اجسام شناور (Redondi 1969) دفاع کرد. بعداً، در آزمایشگر، گالیله چارچوب فیزیکی جامع تری را ارائه کرد که مبتنی بر نظریه جسمانی ماده بود، و اظهار داشت که همه پدیده ها، به جز صدا، از "ماده در حرکت" ناشی می شوند.

دریافت شده در مقابل خواص واقعی

طرفداران پیشرو اتمیسم این نظریه را به این مفهوم مرتبط می‌کنند که برخی از ویژگی‌های ظاهری اشیاء ساختارهای ذهنی ذهن ادراک‌کننده هستند و آنها را به عنوان کیفیت‌های «ثانویه» متمایز از کیفیت‌های «اولیه» طبقه‌بندی می‌کنند. گالیله از طریق تحقیقات تجربی خود مسائل اساسی در فیزیک ارسطویی را شناسایی کرد. او تا حدی اتمیسم را به عنوان یک چارچوب جایگزین پذیرفت، اگرچه هرگز به طور کامل به آن متعهد نبود. برای مثال، آزمایش‌های او شامل اجسام در حال سقوط و هواپیماهای شیب‌دار به فرمول‌بندی حرکت اینرسی دایره‌ای و تسریع سقوط آزاد منجر شد. نظریات ارسطویی رایج در مورد انگیزه و حرکت زمینی برای توضیح این مشاهدات کافی نبود. در حالی که خود اتمیسم قانون سقوط را به طور کامل توضیح نداد، اما پایه مفهومی امیدوارکننده تری برای توسعه چنین توضیحی ارائه کرد، در درجه اول به این دلیل که اتمیسم باستان، بر خلاف فیزیک ارسطویی، بقای حرکت را مطرح می کرد.

رنه دکارت

فلسفه "مکانیکی" رنه دکارت (1596-1650) از جسم گرایی اشتراکات قابل توجهی با اتمیسم داشت و گاه به عنوان گونه ای از آن در نظر گرفته می شود. دکارت معتقد بود که همه موجودات فیزیکی در جهان از گرداب‌های کوچک ماده تشکیل شده‌اند. دکارت مانند اتم شناسان باستان اظهار داشت که احساساتی مانند طعم یا دما از شکل و اندازه این ذرات کوچک مادی ناشی می شود. او در اثر خود در سال 1644، اصول فلسفه، اظهار داشت: "ماهیت بدن فقط در امتداد است - نه در وزن، سختی، رنگ یا مانند آن." یک واگرایی اولیه بین اتمیسم و ​​چارچوب دکارت مربوط به وجود یک خلأ بود. دکارت ادعا می کرد که خلاء غیرممکن است، زیرا همه مواد دائماً می چرخند تا مانع از هر گونه فضای خالی شود، زیرا اجسام از مواد دیگر عبور می کنند. تمایز اساسی دیگر بین دیدگاه دکارت و اتمیسم کلاسیک، دوگانگی ذهن-بدن او بود که حوزه مستقلی از وجود را برای اندیشه، روح و به طور انتقادی خدا ایجاد کرد.

پیر گاسندی

پیر گاسندی (1592-1655)، کشیش کاتولیک فرانسوی، همچنین یک فیلسوف طبیعی فداکار بود. نظریه اتمی گاسندی شباهت بیشتری به اتمیسم کلاسیک داشت، به ویژه عاری از مفاهیم الحادی. او که عمیقاً مجذوب اتمیست‌های یونانی شده بود، کوشید تا اتمیسم را با کنار گذاشتن اصول فلسفی بدعت‌گرایانه و الحادی آن، «تصفیه» کند (Dijksterhius 1969). فرمول‌بندی گاسندی از یک فلسفه مکانیکی مبتنی بر اتمیسم تا حدی واکنشی به دکارت بود، به‌ویژه در مخالفت با ادعای تقلیل‌گرایانه دکارت مبنی بر اینکه تنها توضیحات مکانیکی صرف در فیزیک معتبر هستند، و کاربرد جامع هندسه برای پدیده‌های فیزیکی.

یوهان کریزوستوم مگننوس

یوهان کریزوستوم مگنیوس (ج. 1590 – ج. 1679) کار خود را منتشر کرد Democritus اولین ارائه علمی Reviviscens بود که اولین بازنگری از او بود. اندازه یک "اتم"، اصطلاحی که اکنون با یک مولکول مطابقت دارد. مگنیوس از طریق آزمایشی شامل احتراق بخور تا زمانی که عطر آن در کلیسای بزرگی نفوذ کند، تعداد مولکول‌های موجود در یک دانه بخور را تقریباً 10¹⁸ تعیین کرد، که محاسبه‌ای بسیار نزدیک به مقدار واقعی است که تنها یک مرتبه قدر متفاوت است.

اتمیسم و کورپوسکولاریسم

Corpuscularianism شباهت‌هایی با اتمیسم دارد، اما معتقد است که اجسام، بر خلاف اتم‌های غیرقابل تقسیم، از لحاظ نظری قابل تقسیم هستند. این تمایز به تئوری هایی مانند توانایی جیوه برای نفوذ و تغییر ساختار داخلی فلزات اجازه داد، مفهومی که مربوط به پیگیری کیمیاگری تغییر شکل طلا است. طرفداران برجسته جسم گرایی آن را به این مفهوم مرتبط می‌کنند که برخی از ویژگی‌های درک شده از اشیا، ساختارهای ذهنی ذهن هستند و آنها را به عنوان کیفیت‌های «ثانویه» متمایز از کیفیت‌های «اولیه» طبقه‌بندی می‌کنند. با این حال، همه اشکال جسم گرایی این تمایز کیفیت اولیه-ثانویه را در خود جای ندادند. یک مکتب فکری تأثیرگذار در کیمیاگری قرون وسطی و اوایل مدرن ادعا می کرد که تجزیه و تحلیل شیمیایی پایداری ذرات پایدار را نشان می دهد که یکپارچگی خود را در ترکیبات شیمیایی (در اصطلاح مدرن) حفظ می کند. ویلیام آر. نیومن این نظریه مادی خاص را "اتمیسم کیمیایی" نامیده است و بر اهمیت آن برای فلسفه مکانیکی و اتمیسم شیمیایی که در اوایل قرن نوزدهم توسعه یافت، تاکید می کند.