دکارتی

دکارت‌گرایی، چارچوبی فلسفی و علمی، از رنه دکارت سرچشمه گرفت و توسط روشنفکران برجسته قرن هفدهم مانند فرانسوا پولن د لابار، نیکولا مالبرانش و باروخ اسپینوزا بیشتر توضیح داده شد. دکارت اغلب به عنوان پیشگام در تأکید بر تحقیق عقلانی برای پیشبرد علوم طبیعی شناخته می شود. او فلسفه را به عنوان یک نظام فکری جامع که همه اشکال دانش را در بر می گیرد، مفهوم سازی کرد.

دکارت سیستم فلسفی و علمی رنه دکارت و توسعه بعدی آن توسط سایر متفکران قرن هفدهم، به ویژه فرانسوا پولن دو لابار، نیکلاس مالبرانش و باروخ اسپینوزا است. دکارت را اغلب اولین متفکری می دانند که بر استفاده از عقل برای توسعه علوم طبیعی تاکید کرد. برای او، فلسفه یک سیستم فکری بود که همه دانش را در بر می گرفت.

برهان کوگیتو دکارت تحت تأثیر آثار ارسطو و سنت آگوستین بود. علاوه بر این، شباهت هایی بین نوشته های دکارت و انتشارات فیلسوف اسکاتلندی جورج کمبل در سال 1776 با عنوان فلسفه بلاغت وجود دارد. دکارت در اثر مهم خود، مراقبه‌هایی درباره فلسفه اول چنین بیان می‌کند: "اما پس من چیستم؟ چیزی که فکر می‌کند. چیزی که فکر می‌کند چیست؟ چیزی است که شک می‌کند، می‌فهمد، [تصور می‌کند]، تایید می‌کند، انکار می‌کند، اراده می‌کند، امتناع می‌کند، که همچنین ذهن را به طور کامل تجسم می‌کند و احساس می‌کند که یک پویایی است." متمایز از بدن فیزیکی آنها معتقدند که تجربه حسی و ادراک واقعیت اغلب به دروغ و توهم منتهی می شود و ادعا می کنند که حقایق اصیل تنها در ذهن متافیزیکی قرار دارند. این ذهن، در حالی که به طور بالقوه با یک بدن فیزیکی تعامل دارد، در آن ساکن نیست و در همان سطح فیزیکی وجود ندارد. مکانیسم دقیق کنش متقابل ذهن و بدن چالشی دائمی برای دکارت و جانشینانش ایجاد کرد که منجر به تفاسیر متنوعی در میان دکارتی ها شد. خود دکارت می‌گوید: «از همه این‌ها باید نتیجه بگیریم که آن چیزهایی که به‌طور واضح و مشخص به عنوان جوهره‌های متنوع تصور می‌کنیم، آن‌گونه که ذهن و بدن را می‌دانیم، واقعاً جوهری هستند که اساساً یکی از دیگری متمایز هستند؛ و این نتیجه‌ی مراقبه‌ی ششم است». در نتیجه، دکارت این نظریه را مطرح کرد که در حالی که ذهن و بدن قابل تفکیک و متمایز هستند، ذهن خود موجودی غیرقابل تقسیم باقی می ماند، در حالی که بدن می تواند دچار جدایی جزئی شود، که نمونه آن از دست دادن یک عضو است.

هستی شناسی

دکارت اظهار داشت که همه هستی شامل سه جوهر اساسی و متمایز است که هر کدام با جوهره منحصر به فرد خود مشخص می شوند:

• ماده، با گسترش سه بعدی آن تعریف شده است.
• ذهن که با تفکر خودآگاه مشخص می شود.
• خداوند که با وجود ضروری متمایز است.

معرفت شناسی

دکارت به طور قابل توجهی تحقیق معرفت شناختی را برای کسب دانش قابل اعتماد پیش برد و آن را به عنوان یک دغدغه اصلی در گفتمان فلسفی قرار داد. این سهم به طور گسترده ای به عنوان ماندگارترین میراث او در تاریخ فلسفه در نظر گرفته می شود.

به عنوان یک فلسفه عقل گرا، دکارتی ادعا می کند که دانش علمی پیشینی قابل حصول است و از «ایده های فطری» از طریق فرآیندهای قیاسی سرچشمه می گیرد. در نتیجه، دکارت در تقابل با ارسطوگرایی و تجربه‌گرایی قرار می‌گیرد که تجربه حسی را به عنوان منبع اصلی دانش دنیوی در اولویت قرار می‌دهند.

دکارت معتقد بود که ظرفیت استدلال قیاسی از نظر الهی اعطا شده و در نتیجه ذاتاً قابل اعتماد است، با پیش‌فرض بر این باور که خدا دست به فریب نمی‌زند.

پراکندگی جغرافیایی

در هلند، جایی که دکارت برای مدت طولانی اقامت داشت، دکارتیسم به ویژه در میان دانشگاهیان، کشش قابل توجهی پیدا کرد. برعکس، نفوذ آن در آلمان ناچیز بود. با این حال، طرفداران مناطق مرزی آلمانی زبان، مانند ریاضیدان یارو گاوکز از شرق فریزیا، اغلب ترجیح می دادند آثار خود را در هلند منتشر کنند. در فرانسه، این دکترین به محبوبیت قابل توجهی دست یافت، و نفوذ خود را به یانسنیست هایی مانند آنتوان آرنولد گسترش داد، اگرچه در آنجا با مخالفت های کلیسایی مواجه شد که منعکس کننده وضعیت ایتالیا بود. در ایتالیا، دکارتیسم تلاش کرد تا خود را تثبیت کند، احتمالاً به دلیل قرار دادن آثار دکارت در Index Librorum Prohibitorum در سال 1663.

به دلایل مختلف، از جمله ملاحظات مذهبی، دکارت به مقبولیت گسترده ای در انگلستان دست نیافت. اگرچه هنری مور در ابتدا این دکترین را جذاب می‌دانست، دیدگاه تکامل‌یافته او در مورد دکارت احساسات ملی گسترده‌تری را منعکس می‌کند: "پذیرش سریع، بررسی جدی با دوسوگرایانه انباشته، رد نهایی".

انتقاد

ژاک ماریتن، فیلسوف کاتولیک رومی، مدعی شد که دکارت تمایز بین عقل فرشته و انسان را لغو کرد، و به طور مؤثر انسان ها را به عنوان فرشتگان ساکن در بدن های مکانیکی نشان داد، مفهومی که ماریتین به طور تحقیر آمیزی به آن "فرشته گرایی" می گویند. در مقابل، فلسفه توماس آکویناس معتقد است که فرشتگان دارای دانش آنی هستند، بدون واسطه تجربه حسی انسان. با این حال، دکارت تأملات آکویناس در مورد دانش فرشتگان را «ناشایست» رد کرد. دیدگاه ماریتن تنها یکی از تفسیرهای متعدد از موضع دکارت در مورد رابطه ذهن و بدن را نشان می دهد. برای مثال، تحلیل‌های دیگر، دکارت را یک هیلومورفیست اسکولاستیک-ارسطویی یا حتی یک ماتریالیست پنهان توصیف می‌کنند. اتین ژیلسون با ماریتین مخالفت کرد و اظهار داشت که اگر دکارت مرتکب «فرشته‌گرایی» شده باشد، این یک «گناه اصلی» نیست، زیرا این مفهوم در افلاطون، سنت آگوستین، ابن سینا و حتی متون کتاب مقدس سابقه‌ای دارد. جان کرو رانسوم اتهام فرشتگان ماریتین را به عنوان یک "فانتزی" رد کرد. فاولر خاطرنشان کرد که در حالی که دکارت صراحتاً شناسایی ذهن انسان با فرشتگان را رد می‌کرد، انتخاب‌های زبانی او گاهی اوقات او را مستعد چنین تفسیری می‌کرد.

کالین موری توربین، فیلسوف استرالیایی، میزان استفاده مداوم دکارت از روش علمی خود را در حالی که روش علمی خود را توسعه می‌داد، زیر سوال برد. تورباین حداقل سه مورد را شناسایی کرد که دکارت از روش شناسی علمی اعلام شده خود فاصله گرفت. اولاً، دکارت به طور خودسرانه قطعیت ذاتی در استدلال قیاسی برای بسط قضایا و اصول را به خود جهان طبیعی نسبت داد، که به عنوان اصول فعال که زنجیره‌های رویداد علّی را تسریع می‌کنند، ظاهر می‌شود. این خطا باعث شد که دکارت به اشتباه ویژگی فرایند توضیح پدیده های طبیعی را به خود رویدادهای طبیعی نسبت دهد. ثانیاً، دکارت با تقسیم خودسرانه جهان طبیعی به «قوانین علّی» و «اثرات» بدون ارائه شواهد مشاهداتی مستقیم برای وجود چنین عوامل علّی، با یک اصل اصلی روش شناسی خود مخالفت کرد. سومین خطای شناسایی شده توربین مربوط به این فرض پیشینی دکارت است که هر کاربرد روش علمی او مستلزم محاسبه ریاضی برای استنتاج نتایج معتبر است. این فرض به اشتباه فرض می‌کند که استدلال قیاسی ذاتاً به محاسبات ریاضی برای نتیجه‌گیری وابسته است. توربین استدلال کرد که این یک تعریف محدود کننده بی‌دلیل از روش علمی است که منجر به ابهام غیرضروری می‌شود.

دکارتیان قابل توجه

سیستم مختصات دکارتی

• سیستم مختصات دکارتی
• دوآلیسم ذهن-بدن
• مراقبه‌هایی درباره فلسفه اول
• ذهنشناسی (روانشناسی)
• شبیه سازی
• خردگرایی

مراجع

کتابشناسی

• Francisque Bouillier, تاریخ فلسفه دکارتی (2 جلد) پاریس: دوراند 1854 (تجدید چاپ: BiblioBazaar 2010).
• کایرد، ادوارد (1911). "Cartesianism" . در Chisholm، هیو (ویرایش). دایره المعارف بریتانیکا. جلد 5 (یازدهم ویرایش). انتشارات دانشگاه کمبریج صفحات 414–426.Garrod, Raphaële; Marr, Alexander, eds. (2020). دکارت و "اینجنیوم": روح تجسم یافته در دکارتی. مطالعات بریل در تاریخ فکری. جلد. 323 Publish. ISBN 978-90-04-43761-6 ISSN 0920-8607.منبع: بایگانی آکادمی TORIma