لیبرالیسم کلاسیک، که گهگاه به عنوان لیبرالیسم انگلیسی از آن یاد می شود، نشان دهنده یک سنت سیاسی و یک مکتب فکری متمایز در درون لیبرالیسم است. این کشور از اصول اقتصادی بازار آزاد و آزاد، در کنار آزادی های مدنی محافظت شده توسط حاکمیت قانون، با تمرکز ویژه بر استقلال فردی، قدرت دولتی محدود، آزادی اقتصادی، آزادی سیاسی و آزادی بیان حمایت می کند. برخلاف دیگر ایدئولوژیهای لیبرال، مانند لیبرالیسم اجتماعی، لیبرالیسم کلاسیک عموماً نسبت به سیاستهای اجتماعی گسترده، مالیاتهای بالا و مداخله قابل توجه دولت در امور فردی ابراز تردید میکند و در عوض از مقرراتزدایی حمایت میکند.
لیبرالیسم کلاسیک (گاهی اوقات لیبرالیسم انگلیسی نامیده میشود) یک سنت سیاسی و شاخهای از لیبرالیسم است که از بازار آزاد و اقتصاد laissez-faire و آزادیهای مدنی تحت حاکمیت قانون، با تأکید ویژه بر استقلال فردی، دولت محدود، آزادی اقتصادی، آزادی سیاسی و آزادی بیان حمایت میکند. لیبرالیسم کلاسیک، برخلاف شاخههای لیبرال مانند سوسیال لیبرالیسم، نگاه منفیتری به سیاستهای اجتماعی، مالیات و دخالت دولت در زندگی افراد دارد و از مقرراتزدایی حمایت میکند.
قبل از رکود بزرگ و ظهور سوسیال لیبرالیسم، این ایدئولوژی معمولاً به عنوان لیبرالیسم اقتصادی شناخته میشد. متعاقباً، اصطلاح «لیبرالیسم کلاسیک» به عنوان نامی متداول برای متمایز کردن اندیشه لیبرال اولیه قرن نوزدهم از همتای لیبرال سوسیال آن معرفی شد. استفاده معاصر از اصطلاح غیرقابل صلاحیت لیبرالیسم در ایالات متحده معمولاً به معنای لیبرالیسم اجتماعی یا مترقی است، در حالی که در اروپا و استرالیا، همان اصطلاح لیبرالیسم اغلب به لیبرالیسم کلاسیک اشاره دارد.
لیبرالیسم کلاسیک در اوایل قرن هجدهم سرچشمه گرفت، و با تکیه بر مفاهیم اولیه در قرن 18 آمریکا، نقشی را ایفا کرد که در اوایل قرن ظهور کرد1. انقلاب و گسترده تر "پروژه آمریکایی". متفکران برجسته لیبرال که سهم آنها در لیبرالیسم کلاسیک بود عبارتند از: جان لاک، فرانسوا کوسنی، ژان باپتیست سی، مونتسکیو، دیوید هیوم، ادوارد گیبون، دنیس دیدرو، ولتر، ژان ژاک روسو، مارکی دو کندورسه، توماس پین، توماس کار مالتوس و. این ایدئولوژی توسط اقتصاد کلاسیک، به ویژه تئوری های اقتصادی بیان شده توسط آدام اسمیت در کتاب اول ثروت ملل، و با اعتقاد اساسی به قانون طبیعی شکل گرفت. در حال حاضر چهره هایی مانند آین رند، موری روتبارد، فردریش هایک، میلتون فریدمن، لودویگ فون میزس، توماس سوول، والتر ای. ویلیامز، جورج استیگلر، لری آرنهارت، رونالد کوز و جیمز ام. بوکانن به عنوان مدافعان برجسته لیبرالیسم کلاسیک شناخته می شوند. با این وجود، برخی از محققان این دیدگاههای مدرن را بهعنوان لیبرالیسم نئوکلاسیک دستهبندی میکنند، و در نتیجه آنها را از لیبرالیسم کلاسیک قرن 18 متمایز میکنند.
حمایت لیبرالیسم کلاسیک از آزادیهای اقتصادی ممکن است آن را با ایدئولوژیهای جناح راست همسو کند، اگرچه لیبرالهای کلاسیک معمولاً با حمایت بیشتر از راستگرایی اقتصادی مخالف هستند. برعکس، تعهد آن به آزادی های مدنی با لیبرالیسم مدرن (مرتبط با چپ) وجوه مشترکی دارد. با این حال، لیبرالیسم کلاسیک به طور کلی تأکید چپ بر حقوق گروهی جمعی را رد می کند و اصل اصلی خود یعنی فردگرایی را در اولویت قرار می دهد. علاوه بر این، در ایالات متحده، لیبرالیسم کلاسیک اغلب به عنوان ارتباط نزدیک با آزادی گرایی آمریکایی یا حتی مترادف با آن در نظر گرفته می شود.
تکامل اصول اساسی آن
اصول اساسی لیبرالیسم کلاسیک دیدگاههای بدیعی را معرفی کرد که هم از دیدگاه سنتی محافظهکار از جامعه بهعنوان یک واحد خانوادگی و هم از درک جامعهشناختی متعاقب آن از جامعه بهعنوان شبکهای پیچیده از شبکههای اجتماعی متفاوت بود.
لیبرالهای کلاسیک با این ادعای توماس هابز موافق بودند که افراد برای تضمین یک دولت متقابل و طبیعت متقابل، دولت را ایجاد میکنند.
تأثیر نظریههای آدام اسمیت، لیبرالهای کلاسیک معتقد بودند که منافع جمعی زمانی به بهترین وجه تامین میشود که همه افراد آزادانه به دنبال منافع اقتصادی خود باشند. آنها نسبت به مفهوم نوپای دولت رفاه ابراز تردید کردند و آن را مداخله ای در بازار آزاد تلقی کردند. علیرغم اذعان واضح اسمیت به اهمیت کار و کارگران، لیبرالهای کلاسیک پیگیری حقوق جمعی کار را زمانی که تصور میشد حقوق فردی را نقض میکنند، مورد انتقاد قرار میدهند، در حالی که به طور همزمان حقوق شرکتها را تایید میکنند، موضعی که به اختلاف در قدرت چانهزنی کمک میکند. طرفداران لیبرالیسم کلاسیک معتقد بودند که افراد باید این آزادی را داشته باشند که به دنبال کار از پردرآمدترین کارفرمایان باشند و انگیزه سود تضمین کننده تولید کالاهای مورد نظر با قیمت های قابل دسترس است. در چارچوب بازار آزاد، هم نیروی کار و هم سرمایه ظاهراً به دستمزد بهینه دست مییابند، با ساختاری کارآمد برای برآوردن تقاضای مصرفکننده. لیبرالهای کلاسیک از یک «دولت حداقلی» یا دولت محدود حمایت میکردند که وظایف آن به موارد زیر محدود میشد:
- تصویب قوانینی برای محافظت از شهروندان در برابر تخلفات انجام شده توسط سایر شهروندان، شامل حمایت از حقوق فردی، مالکیت خصوصی، اجرای قراردادها و قانون عرفی.
- ایجاد دفاع ملی واحد برای ارائه حفاظت در برابر متجاوزان خارجی.
- یک بازار آزاد نمیتواند به اندازه کافی خدمات و خدمات عمومی ضروری از جمله ارز ثابت، وزنها و معیارهای استاندارد، ساخت و نگهداری زیرساختهایی مانند جادهها، کانالها، بندرها، راهآهنها، سیستمهای ارتباطی و خدمات پستی را ارائه دهد.
لیبرالهای کلاسیک معتقد بودند که حقوق ذاتاً منفی است و افراد و دولتها را ملزم میکنند که از مداخله در بازار آزاد خودداری کنند. این دیدگاه در تضاد با لیبرالهای اجتماعی است که معتقدند افراد دارای حقوق مثبتی مانند حق رای، آموزش، مراقبتهای بهداشتی و حداقل دستمزد هستند. تضمین اجتماعی این حقوق مثبت، مالیاتی فراتر از حداقل سطوح لازم برای اجرای حقوق منفی را ایجاب میکند.
اصول لیبرال کلاسیک ذاتاً دموکراسی یا حکومت را با رأی اکثریت شهروندان تأیید نمیکند، بر این فرض که «هیچ چیزی در ایدهی ساده حاکمیت اکثریت وجود ندارد که نشان دهد اکثریتها همیشه به حقوق مالکیت احترام میگذارند یا حاکمیت قانون را حفظ میکنند». به عنوان مثال، جیمز مدیسون، به جای یک دموکراسی ناب، از یک جمهوری مبتنی بر قانون اساسی دفاع می کرد که برای حفظ آزادی فردی طراحی شده بود. او استدلال کرد که در یک دموکراسی ناب، «تقریباً در هر مورد، یک علاقه یا علاقه مشترک توسط اکثریت کل احساس میشود... و چیزی برای بررسی انگیزههای قربانی کردن حزب ضعیفتر وجود ندارد.»
در اواخر قرن نوزدهم، لیبرالیسم کلاسیک به نئوکلاسیک تبدیل شد، که فرض میکرد که آزادی فردی باید به حداقل برسد. لیبرالیسم نئوکلاسیک در شدیدترین حالت خود، داروینیسم اجتماعی را پذیرفت. آزادی خواهی راست معاصر نشان دهنده تکرار مدرن لیبرالیسم نئوکلاسیک است. با این وجود، ادوین ون دو هار ادعا می کند که علیرغم تأثیر تفکر لیبرال کلاسیک بر لیبرتارینیسم، تمایزات قابل توجهی وجود دارد. لیبرالیسم کلاسیک نظم را در کنار آزادی در اولویت قرار می دهد، بنابراین فاقد خصومت ذاتی نسبت به دولت است که مشخصه لیبرتارینیسم است. در نتیجه، آزادیخواهان راست اغلب از لیبرالهای کلاسیک به دلیل احترام ناکافی به حقوق مالکیت فردی و اعتماد ناکافی به نظم خودجوش بازار آزاد انتقاد میکنند، که به اعتقاد آنها لیبرالهای کلاسیک را به حمایت از دولت نسبتاً بزرگتر سوق میدهد. علاوه بر این، آزادیخواهان راست از لیبرالهای کلاسیک به دلیل حمایت بیش از حد آنها از بانکهای مرکزی و سیاستهای پولی جدا هستند.
نوع شناسی باورها
فریدریش هایک دو سنت متمایز را در لیبرالیسم کلاسیک ترسیم کرد: بریتانیایی و فرانسوی.
- فیلسوفان بریتانیایی مانند برنارد ماندویل، دیوید هیوم، ادموند برک، آدام اسمیت، آدام فرگوسن، جوزیا تاکر و ویلیام پیلی به تجربهگرایی، اصول حقوق عمومی و احترام به نهادهایی که بهطور خود به خود تکامل یافتهاند، هرچند ناقص، سنتها و سنتها را درک میکردند.
- برعکس، فیلسوفان فرانسوی، از جمله ولتر، ژان ژاک روسو، دنیس دیدرو، ماکسیمیلیان روبسپیر، لویی آنتوان دو سن ژوست، مارکیز دو کندورسه، دایره المعارفها و فیزیوکراتها، عقلگرایی و گاهاً دینگرایانه و گاهاً بهعنوان سنتگرایانه و اقوامگرایانهگرایی را پذیرفتند.
هایک اذعان داشت که این نامگذاری های ملی کاملاً با وابستگی های واقعی افراد در هر سنت مطابقت ندارد. به عنوان مثال، او متفکران فرانسوی مونتسکیو، بنجامین کنستان، ژوزف دی ماستر، و الکسیس دو توکویل را به عنوان پیروان سنت بریتانیا دسته بندی کرد، در حالی که شخصیت های بریتانیایی توماس هابز، جوزف پریستلی، ریچارد پرایس، ادوارد گیبون، بنجامین فرانکلین، توماس جفرسون و توماس پین را در سنت فرانسوی قرار داد. بعلاوه، هایک اصطلاح laissez-faire را رد کرد، زیرا منشأ فرانسوی آن و اصول آن را ناسازگار با فلسفه هیوم و اسمیت میدانست.
گیدو دو روجیرو به طور مشابه تمایزهایی را بین "مونتسکیو و روسو، انگلیسی و لیبرالیسم دموکراسی" و تضاد دو نوع لیبرال دموکرات شناسایی کرد. سیستم ها." او "لیبرالیسم اصیل انگلیسی" را به عنوان یک توسعه تدریجی و انباشته توصیف کرد، "کار خود را تکه تکه ساخت بدون اینکه هرگز آنچه را که قبلا ساخته شده بود تخریب کند، اما بر اساس آن هر حرکت جدیدی را پایه گذاری کرد." او استدلال کرد که این شکل از لیبرالیسم "نهادهای باستانی را به طور نامحسوسی با نیازهای مدرن تطبیق می دهد" و "به طور غریزی از همه اعلامیه های انتزاعی اصول و حقوق عقب نشینی می کند." روجیرو ادعا کرد که این رویکرد متعاقباً توسط "لیبرالیسم جدید فرانسه" به چالش کشیده شد، که او آن را با برابری گرایی و "آگاهی عقل گرایانه" تعریف کرد.
فرانسیس لیبر، در سال 1848، بین "آزادی انگلیکن و گالیکن" تفاوت قائل شد. او اظهار داشت که "آزادی انگلیکن" در وهله اول به دنبال حداکثر استقلال، منطبق با امنیت ملی و تضمین های گسترده آزادی است، که قدرت خود را عمدتاً از اتکا به خود می گیرد. برعکس، «آزادی گالیکا» در ساختارهای دولتی نشأت میگیرد و فرانسویها اوج تمدن سیاسی را از طریق سازماندهی دنبال میکنند، که مستلزم مداخله حداکثری دولت است.
تاریخچه
بریتانیای کبیر
لیبرالیسم کلاسیک بریتانیا، که از ویگ ها و رادیکال ها سرچشمه گرفت، به طور قابل توجهی توسط فیزیوکراسی فرانسوی شکل گرفت. پس از انقلاب شکوهمند 1688، ویگری به عنوان یک ایدئولوژی برجسته ظهور کرد که با حمایت از پارلمان بریتانیا، پایبندی به حاکمیت قانون، حفاظت از اموال زمین و گاهی حمایت از آزادی مطبوعات و بیان مشخص می شود. حقوق بهعنوان برخاسته از قانون اساسی باستانی و باستانی تصور میشد که عرف و نه قانون طبیعی، توجیه آنها را ارائه میکرد. ویگز معتقد بود که قدرت اجرایی نیازمند محدودیت است. اگرچه آنها حق رای محدود را تأیید می کردند، اما رأی دادن را به عنوان یک امتیاز و نه یک حق ذاتی می دانستند. با این وجود، ایدئولوژی ویگ فاقد یکنواختی بود و متفکران تأثیرگذار مختلفی مانند جان لاک، دیوید هیوم، آدام اسمیت و ادموند برک در گفتمان آن سهیم بودند، هرچند که هیچ یک در درون جنبش به مقبولیت جهانی دست نیافتند.
بین دهههای 1790 و 1820، رادیکالهای بریتانیایی و اصلاحطلبی عمدتاً بر حقوق مردمی و اصلاحطلبان متمرکز شدند. حاکمیت چهره هایی مانند ریچارد پرایس و جوزف پریستلی مفاهیم لاک را در ایدئولوژی رادیکال ادغام کردند. رادیکالها اصلاحات پارلمانی را به عنوان اقدامی اولیه برای رسیدگی به نارضایتیهای متعدد، از جمله برخورد با مخالفان پروتستان، تجارت برده، قیمتهای متورم، و مالیاتهای بیش از حد تلقی کردند. لیبرال های کلاسیک انسجام ایدئولوژیک بیشتری را در مقایسه با ویگ ها نشان دادند. پیروان لیبرالیسم کلاسیک با توجه به ظهور آن به عنوان یک جنبش چپ در اواخر قرن هجدهم، از فردگرایی، آزادی و حقوق برابر، در کنار دیگر اصول مهم چپ گرایی حمایت کردند. آنها ادعا کردند که این اهداف نیازمند یک اقتصاد آزاد است که مشخصه آن حداقل مداخله دولت است. با این حال، برخی از جناحهای درون ویگری، جنبههای تجاری لیبرالیسم کلاسیک را نگرانکننده دیدند و متعاقباً خود را با محافظهکاری همسو کردند.
لیبرالیسم کلاسیک نظریه سیاسی غالب در بریتانیا از اوایل قرن نوزدهم تا جنگ جهانی اول را تشکیل داد. دستاوردهای مهم قانونگذاری شامل قانون امداد کاتولیک رومی در سال 1829، قانون اصلاحات 1832، و لغو قوانین ذرت در 1846 بود. اتحادیه قانون ضد ذرت، به رهبری ریچارد کوبدن و جان برایت، جناح های لیبرال و رادیکال را در حمایت از تجارت آزاد متحد کرد. کوبدن و برایت با امتیازات اشرافی، نظامی گری و هزینه های عمومی مخالفت کردند و اظهار داشتند که کشاورز یومن نماینده قدرت اساسی بریتانیای کبیر است. اصول آنها مبنی بر مخارج عمومی محدود و مالیات پایین متعاقباً توسط ویلیام گلادستون در دوران تصدی وی به عنوان وزیر دارایی و نخست وزیر به تصویب رسید. لیبرالیسم کلاسیک اغلب با مخالفت مذهبی و ناسازگاری ارتباط برقرار میکرد.
علیرغم آرزوی لیبرالهای کلاسیک برای دخالت حداقلی دولت، آنها مشروعیت مداخله دولت در اقتصاد را که از اوایل قرن نوزدهم آغاز شد، تصدیق کردند، که نمونهای از آن با تصویب قوانین کارخانه بود. تقریباً بین سالهای 1840 و 1860، طرفداران laissez-faire از مدرسه منچستر و همکاران اکونومیست پیشبینی میکردند که موفقیتهای اولیه آنها عصری از گسترش آزادی اقتصادی و شخصی و صلح جهانی را آغاز کند. با این حال، با افزایش مداخله و فعالیت دولت از دهه 1850 به بعد، این انتظارات به چالش کشیده شد. جرمی بنتام و جیمز میل، در حالی که از laissez-faire، عدم مداخله در امور بینالملل و آزادی فردی حمایت میکردند، معتقد بودند که نهادهای اجتماعی میتوانند به طور منطقی بر اساس اصول فایدهگرایانه بازسازی شوند. در مقابل، بنیامین دیزرائیلی، نخست وزیر محافظه کار، به طور کامل لیبرالیسم کلاسیک را رد کرد و در عوض از دموکراسی محافظه کارانه دفاع کرد. در دهه 1870، هربرت اسپنسر و دیگر لیبرالهای کلاسیک دریافتند که روندهای تاریخی برای ایدئولوژی آنها در حال حرکت نامطلوب است. در نهایت، با جنگ جهانی اول، حزب لیبرال تا حد زیادی خود را از اصول لیبرال کلاسیک محروم کرد.
چشم انداز اقتصادی و اجتماعی در حال تکامل قرن 19 باعث ایجاد واگرایی بین لیبرال های نئوکلاسیک و اجتماعی (یا رفاهی) شد. در حالی که هر دو جناح اهمیت آزادی فردی را تأیید کردند، دیدگاههای آنها در مورد دامنه مناسب مداخله دولت متفاوت بود. لیبرالهای نئوکلاسیک که خود را «لیبرالهای واقعی» معرفی میکنند، رساله دوم لاک را راهنمای قطعی میدانستند و از «حکومت محدود» حمایت میکردند. در مقابل، سوسیال لیبرال ها از مقررات دولتی و ایجاد یک دولت رفاه حمایت کردند. از نظریه پردازان لیبرال نئوکلاسیک برجسته این عصر می توان به هربرت اسپنسر در بریتانیا و ویلیام گراهام سامنر اشاره کرد. پیشرفت فکری از کلاسیک به لیبرالیسم اجتماعی/رفاهی در بریتانیا با فلسفه در حال تکامل جان مینارد کینز نشان داده شده است.
هلنا ویرا، در تحلیل خود برای مدرسه اقتصاد لندن، ادعا کرد که لیبرالیسم کلاسیک به طور بالقوه با برخی اصول دموکراتیک اساسی در تضاد است. این ناهماهنگی به این دلیل به وجود می آید که لیبرالیسم کلاسیک با اصل اتفاق آرا که به اصل پارتو نیز شناخته می شود، ناسازگار است، که فرض می کند اگر همه اعضای یک جامعه از سیاست A بر سیاست B حمایت کنند، سیاست A باید اجرا شود.
امپراتوری عثمانی
در قرن هجدهم، امپراتوری عثمانی سیاستهای تجارت آزاد لیبرالی را اتخاذ کرده بود که ریشه در مجموعهای از کاپیتولاسیونها داشت. این معاهدات با معاهدات تجاری اولیه منعقد شده با فرانسه در سال 1536 آغاز شد و متعاقباً از طریق تسلیمهای بیشتر در سالهای 1673، 1740 (که عوارض واردات و صادرات را تنها به 3 درصد کاهش داد، و 1790) گسترش یافت. سیاست های عثمانی در مقابل، سیاستمداران بریتانیایی که مخالف تجارت آزاد بودند، از جمله نخست وزیر بنیامین دیزرائیلی، از آنها انتقاد کردند. در طول بحث قوانین ذرت در سال 1846، دیزرائیلی امپراتوری عثمانی را به عنوان "نمونه ای از آسیب ناشی از رقابت بی بند و بار" معرفی کرد و اظهار داشت که این امپراتوری تا سال 1812 "برخی از بهترین تولیدات جهان" را نابود کرده است.
ایالات متحده
لیبرالیسم عمیقاً در ایالات متحده مستحکم شد، عمدتاً به دلیل حداقل مخالفت با اصول اصلی آن. این به شدت با اروپا در تضاد بود، جایی که لیبرالیسم با مقاومت جناح های مرتجع یا فئودالی مختلف، از جمله اشراف، اشراف (شامل افسران ارتش)، اعیان زمین دار، و کلیسای مستقر مواجه شد. توماس جفرسون آرمانهای لیبرال متعددی را وارد کرد، بهویژه «زندگی، آزادی و دارایی» لاک را در اعلامیه استقلال به «زندگی، آزادی و جستجوی خوشبختی» ترقیخواهتر اجتماعی تغییر داد. با گسترش ایالات متحده، صنعتی شدن به طور فزاینده ای جامعه آمریکا را شکل داد. در دوران ریاست جمهوری اندرو جکسون، اولین رهبر پوپولیست کشور، مسائل اقتصادی برجسته شد. فلسفههای اقتصادی غالب دوران جکسونی عمدتاً فلسفههای لیبرالیسم کلاسیک بود، که معتقد بود زمانی که دولت موضعی غیرمداخلهگرایانه در قبال اقتصاد اتخاذ کرد، آزادی فردی به حداکثر رسید. مورخ Kathleen G. Donohue اظهار می دارد:
[A]مرکز نظریه لیبرال کلاسیک [در اروپا] ایده laissez-faire بود. با این حال، برای اکثریت لیبرالهای کلاسیک آمریکایی، laissez-faire به معنای فقدان مطلق مداخله دولت نیست. در عوض، آنها به آسانی از مقررات دولتی مانند تعرفهها، یارانههای راهآهن و بهبودهای داخلی حمایت میکردند که همه آنها در درجه اول به نفع تولیدکنندگان بود. مخالفت آنها به طور خاص معطوف مداخلاتی بود که برای کمک به مصرف کنندگان طراحی شده بودند.
مجله ملت که در سال 1865 شروع به کار کرد، به طور مداوم از لیبرالیسم تحت سردبیری تأثیرگذار ادوین لارنس گودکین (1831-1902) حمایت می کرد. اصول لیبرالیسم کلاسیک تا حد زیادی بدون چالش مهم ادامه یافت تا اینکه یک پیاپی رکود اقتصادی، که تئوری کلاسیک اقتصادی آن را غیرمحتمل میدانست، منجر به پریشانی اقتصادی گسترده شد. این سختی مطالبات را برای تسکین رای دهندگان برانگیخت که به قول معروف ویلیام جنینگز برایان بیان کرد: "شما نباید این ملت را بر روی صلیب طلا مصلوب کنید." لیبرالیسم کلاسیک تا زمان ظهور رکود بزرگ جایگاه خود را به عنوان دکترین غالب در میان رهبران تجاری آمریکایی حفظ کرد. این دوره تحول عمیقی را در لیبرالیسم آمریکا رقم زد و تمرکز اصلی خود را از تولیدکنندگان به مصرف کنندگان تغییر داد. نیو دیل فرانکلین دی. روزولت متعاقباً برای چندین دهه برتری لیبرالیسم مدرن را در گفتمان سیاسی تثبیت کرد. همانطور که آرتور شلزینگر جونیور مشاهده کرد:
از آنجایی که شرایط صنعتی به طور فزایندهای پیچیده میشد و نیاز به دخالت بیشتر دولت برای تضمین فرصتهای عادلانه بود، سنت لیبرال دیدگاه خود را نسبت به دولت تطبیق داد و اهداف آن را بر دکترین سفت و سخت ترجیح داد. این تکامل منجر به ظهور مفهوم دولت رفاه اجتماعی شد، جایی که دولت ملی مسئولیت های صریح را برای حفظ سطوح بالای اشتغال، نظارت بر استانداردهای زندگی و کار، تنظیم رقابت تجاری و اجرای چارچوب های گسترده تامین اجتماعی بر عهده گرفت.
آلن ولف دیدگاهی را بیان می کند که یک تبار روشنفکر لیبرال مستمر را که آدام اسمیت و جان مینارد کینز را در بر می گیرد، بیان می کند.
انشعاب لیبرالیسم به اشکال متمایز اغلب فرض می کند که نگرانی اولیه اجتماعی حول وسعت مداخله اقتصادی دولت می چرخد. با این حال، با در نظر گرفتن هدف گستردهتر انسان و معنای وجود، آدام اسمیت و جان مینارد کینز با یکدیگر همسو میشوند و هر دو دیدگاه گستردهتری برای دستاوردهای انسانی دارند. اسمیت مرکانتیلیسم را مانعی برای آزادی انسان میدانست، در حالی که کینز به انحصارها به طور مشابه نگاه میکرد. در حالی که یک روشنفکر قرن هجدهم ممکن است منطقاً به این نتیجه برسد که مکانیسمهای بازار شکوفایی انسان را تقویت میکنند، یک همتای قرن بیستمی که به ایدهآل یکسان اختصاص یافته است، دولت را ابزاری ضروری برای دستیابی به آن هدف میداند.
این ادعا که لیبرالیسم مدرن ادامه مستقیم لیبرالیسم کلاسیک را نشان می دهد، یک موضع آکادمیک بحث برانگیز و بحث برانگیز است. محققانی مانند جیمز کورث، رابرت ای. لرنر، جان میکلتویت، و آدریان وولدریج، در میان دیگران، ادعا میکنند که لیبرالیسم کلاسیک در جامعه معاصر تداوم دارد و عمدتاً در محافظهکاری آمریکایی تجلی یافته است. دیپاک لال همچنین معتقد است که لیبرالیسم کلاسیک تأثیر سیاسی قابل توجهی را منحصراً در داخل ایالات متحده حفظ می کند که از طریق محافظه کاری آمریکایی هدایت می شود. همزمان، آزادیخواهان آمریکایی نیز ادعا میکنند که تداوم اصیل سنت لیبرال کلاسیک را تجسم میدهند.
تاد ویلسون، در مقالهای برای بنیاد لیبرتارین برای آموزش اقتصادی، مشاهده کرد که «مفسران متعددی در طیف سیاسی لیبرالهای کلاسیک را به دلیل تمرکز انحصاری آنها بر ابعاد اقتصادی و سیاسی، اغلب به بهای هزینهی فرهنگ، نقد میکنند.»
مبانی فکری
جان لاک
یک عنصر اساسی ایدئولوژی لیبرال کلاسیک، تفسیر آن از رساله دوم دولت و نامه ای در مورد مدارا جان لاک بود که هر دو به عنوان دفاع از انقلاب شکوهمند 1688 نوشته شده بودند. علیرغم اینکه در ابتدا توسط ویگ های حکومتی جدید بریتانیا بیش از حد رادیکال تلقی می شد، این متون متعاقباً توسط رادیکال ها و طرفداران انقلاب آمریکا مورد استناد قرار گرفتند. با این وجود، بخش قابل توجهی از تفکر لیبرال بعدی در آثار لاک یا غایب بود یا به حداقل پرداخته شد، که در نتیجه در معرض تفاسیر گوناگون قرار گرفته است. به عنوان مثال، مفاهیمی مانند مشروطیت، تفکیک قوا، و حکومت محدود مورد توجه اندکی قرار می گیرند.
جیمز ال. ریچاردسون پنج موضوع اصلی را در مجموعه فلسفی لاک ترسیم کرد:
- فردگرایی
- رضایت
- حکومت قانون و دولت به عنوان متولی
- اهمیت دارایی
- تحمل مذهبی
در حالی که لاک نظریه حقوق طبیعی را به طور کامل توضیح نداد، او افراد را در یک وضعیت طبیعی به عنوان ذاتاً آزاد و برابر تصور کرد. چارچوب فلسفی او به جای نهادهای جمعی یا نهادی، به عنوان نقطه مرجع اولیه، بر فرد متمرکز بود. لاک معتقد بود که اقتدار دولتی از رضایت حاکمان نشأت میگیرد و از این طریق مشروعیت خود را از مردم میگیرد تا از قدرتی بالاتر، اعتقادی که عمیقاً بر جنبشهای انقلابی بعدی تأثیر میگذاشت.
دولت در مقام خود بهعنوان امانتدار موظف شد که منافع مردم را بر اساس قوانینی که قانونگذاری میکردند بر منافع قانونگذاریشده اولویت دهد. بدن ها لاک همچنین اظهار داشت که دلیل اساسی برای افراد تشکیل دهنده کشورهای مشترک المنافع و دولت، حفاظت از دارایی آنها است. علیرغم ابهام ذاتی در تعریف لاک از مالکیت، که آن را به «به اندازه زمینی که انسان میکارد، میکارد، اصلاح میکند، کشت میکند و میتواند از محصول آن استفاده کند» محدود میکند، این اصل بهطور قابلتوجهی در بین افراد مرفه طنینانداز شد.
لاک معتقد بود که افراد حق دارند به مذاهب مذهبی خود پایبند باشند و بر اساس اعتقادات دینی خود عمل نکنند. مخالفان؛ با این حال، این تحمل مشمول محدودیتهای خاصی بود. آتئیستها، که بهعنوان بیاخلاقی تلقی میشوند، و کاتولیکها، که اعتقاد بر این بود که وفاداریشان با پاپ است تا دولت ملیشان، صراحتاً از این اصل مدارا مستثنی شدند.
آدام اسمیت
کار اصلی آدام اسمیت، ثروت ملل، که در سال 1776 منتشر شد، اصول بنیادین اقتصاد را بنیان نهاد، سلطه ای که تا زمانی که اصول اقتصاد سیاسی جان استوارت میل در سال 1848 ظاهر شد، ادامه داشت. و سیاست های دولتی بهینه برای به حداکثر رساندن رفاه ملی.
اسمیت معتقد بود که ثروت اجتماعی از طریق تولید کالاها و خدمات مبتنی بر سود به حداکثر میرسد، مشروط بر اینکه عرضه، تقاضا، قیمتها و رقابت بدون دخالت دولت عمل کنند و به جای نوعدوستی، منافع شخصی مادی را هدایت میکنند. او مفهوم «دست نامرئی» را معرفی کرد و پیشنهاد کرد که افراد و شرکتها، در پی کسب منفعت شخصی، ناخواسته به خیر عمومی کمک میکنند. این دیدگاه توجیهی اخلاقی برای انباشت ثروت ارائه میدهد، رویهای که قبلاً توسط برخی از نظر اخلاقی قابل اعتراض است.
اسمیت نظریهای را ارائه کرد که کارگران را میتوان با دستمزد معیشتی جبران کرد، مفهومی که بعداً توسط دیوید ریکاردو و توماس رابرت مالتوس به "قانون آهنین دستمزد" توسعه یافت. طرفداری اولیه او از مزایای تجارت داخلی و بین المللی نامحدود بود که معتقد بود از طریق تولید تخصصی ثروت را افزایش می دهد. علاوه بر این، او با سیاستهای تجاری حمایتگرایانه، انحصارات دولتی و سازمانهای کارفرمایی و اتحادیههای کارگری مخالف بود. اسمیت برای نقش محدود دولت، محدود به دفاع ملی، زیرساختهای عمومی، و اجرای عدالت، که از طریق مالیات بر درآمد تأمین میشود، استدلال میکرد.
اصول اقتصادی بیانشده توسط اسمیت در طول قرن نوزدهم پیادهسازی عملی یافتند، که با کاهش تعرفهها در دهه 1820، لغو قانون کمکهای ضعیف و انصراف قانون امداد فقیرانه، مشهود از آن بود. حاکمیت شرکت هند شرقی بر هند در سال 1858.
اقتصاد کلاسیک
با تکیه بر مشارکت های بنیادی اسمیت، قانون سی، نظریه های جمعیت شناختی توماس رابرت مالتوس، و قانون آهنین دستمزد دیوید ریکاردو به عنوان اصول اصلی اقتصاد کلاسیک ظاهر شدند. نگرش ذاتا بدبینانه این نظریه ها به انتقاد از سرمایه داری از سوی مخالفان آن دامن زد و به توصیف پایدار اقتصاد به عنوان "علم ناامید کننده" کمک کرد.
ژان باپتیست سی، اقتصاددان فرانسوی، در انتشار نظریه های اقتصادی اسمیت در سراسر فرانسه نقش اساسی داشت، و هم تفاسیر او از کار اسمیت در فرانسه به طور گسترده در فرانسه خوانده می شد. سی از نظریه ارزش کار اسمیت جدا شد و ادعا کرد که مطلوبیت قیمتها را تعیین میکند و بر نقش حیاتی کارآفرین در اقتصاد تأکید کرد. با این حال، این بینش های خاص بلافاصله در میان اقتصاددانان بریتانیایی آن دوره مورد پذیرش قرار نگرفت. مهم ترین سهم او در اندیشه اقتصادی قانون سی بود که اقتصاددانان کلاسیک آن را به عنوان جلوگیری از تولید بیش از حد بازار و تضمین تعادل دائمی بین عرضه و تقاضا تفسیر کردند. این باور فراگیر تا دهه 1930 بر سیاستهای دولتی تأثیر گذاشت و به یک موضع غیرمداخلهگرایانه در طول رکود اقتصادی منجر شد، زیرا چرخه اقتصادی ذاتاً خود تصحیحکننده تلقی میشد و مداخله را بیهوده میکرد.
مالتوس دو اثر مهم را نوشت: مقالهای در مورد اصول مردمی و <7>اصول مردمی (7>1) اقتصاد سیاسی (1820). در حالی که کتاب دوم او، رد قانون سی، کمترین تأثیر را بر اقتصاددانان معاصر داشت، اولین انتشار او عمیقاً بر لیبرالیسم کلاسیک تأثیر گذاشت. مالتوس در مقاله ای در مورد اصل جمعیت ادعا کرد که رشد جمعیت به طور اجتناب ناپذیری از تولید غذا پیشی می گیرد، با توجه به اینکه جمعیت از نظر هندسی افزایش می یابد در حالی که منابع غذایی به صورت حسابی رشد می کنند. او استدلال میکرد که با در دسترس قرار گرفتن غذا، جمعیت تا زمانی که از عرضه غذا فراتر میرود، گسترش مییابد، که در آن مرحله کنترلهای طبیعی، مانند بدبختی و بدبختی، رشد را مهار میکند. مالتوس به این نتیجه رسید که هیچ سود درآمدی نمی تواند از این نتیجه جلوگیری کند، و هرگونه تدارک رفاهی برای فقرا نتیجه معکوس خواهد داشت، و اظهار داشت که فقرا مسئول مصیبت خود هستند که می تواند از طریق خویشتن داری کاهش یابد.
دیوید ریکاردو، از تحسین کنندگان آدام اسمیت، بسیاری از موضوعات اقتصادی مشابه را بررسی کرد. با این حال، بر خلاف اسمیت، که از مشاهدات تجربی گسترده نتیجهگیری میکرد، ریکاردو از یک رویکرد قیاسی استفاده کرد که از مفروضات اساسی استدلال میکرد. در حالی که ریکاردو نظریه ارزش کار اسمیت را پذیرفت، پذیرفت که مطلوبیت می تواند بر قیمت گذاری برخی از کالاهای کمیاب تأثیر بگذارد. او رانت در زمین های کشاورزی را به عنوان تولید بیش از نیازهای معیشتی مستاجران تصور کرد. دستمزدها به عنوان مقدار لازم برای بقای کارگران و حفظ سطح جمعیت موجود تعریف شد. "قانون آهنین دستمزد" ریکاردو چنین فرض می کند که دستمزدها همیشه در سطح معیشتی باقی می مانند. او سود را به عنوان بازگشت سرمایه تعبیر کرد که آن را محصول کار می دانست. با این حال، یک تفسیر رایج از نظریه او این بود که سود مازادی را تشکیل می دهد که به ناحق توسط سرمایه داران تصاحب شده است.
فایده گرایی
فلسفه فایدهگرایانه جرمی بنتام بر این اصل متمرکز بود که سیاستهای عمومی باید «بزرگترین خوشبختی از بیشترین تعداد» را به حداکثر برساند. اگرچه این اصل میتواند از مداخلات دولتی با هدف کاهش فقر حمایت کند، لیبرالهای کلاسیک مکرراً از آن استناد میکردند تا انفعال دولت را منطقی جلوه دهند و اظهار داشتند که چنین موضعی در نهایت سود خالص بیشتری برای همه افراد به همراه خواهد داشت.
فایدهگرایی دولتهای بریتانیا را با سیاستهای لیبرالیستی تدارک میدهد، و از پیش از اتخاذ سیاستهای اقتصادی مبتنی بر عقلانیت اقتصادی استفاده میکند. 1830 به بعد. علیرغم نقش آن در تحریک اصلاحات قانونی و اداری، و حتی اگر کمک های بعدی جان استوارت میل به این موضوع، دولت رفاه را پیش بینی می کرد، فایده گرایی در درجه اول به عنوان توجیهی برای اصول laissez-faire عمل کرد.
اقتصاد سیاسی
پیروان جان استوارت میل در لیبرالیسم کلاسیک، سودمندی را مبنای اساسی سیاستهای عمومی میدانستند. این دیدگاه به طور قابل توجهی از هر دو "سنت" محافظه کار و "حقوق طبیعی" لاکی که غیرمنطقی تلقی می شدند، فاصله داشت. سودمندی، با اولویت دادن به شادی فردی، به عنوان اصل اخلاقی اصلی تمام لیبرالیسم تحت تأثیر میل ظاهر شد. در حالی که سودگرایی موجب اصلاحات گسترده شد، کاربرد اولیه آن توجیهی برای اقتصاد laissez-faire شد. با این وجود، پیروان میل اعتقاد آدام اسمیت را مبنی بر اینکه «دست نامرئی» ذاتاً منافع گستردهای ایجاد میکند، رد کردند. در عوض، آنها ادعای مالتوس را پذیرفتند که رشد جمعیت مانع از هرگونه مزیت جهانی می شود و دیدگاه ریکاردو در مورد اجتناب ناپذیر بودن تضاد طبقاتی. در نتیجه، laissez-faire به عنوان تنها روش اقتصادی قابل دوام تلقی شد، با هر گونه مداخله دولتی که هم بیاثر و هم مضر تلقی میشد. به عنوان مثال، قانون اصلاح قانون فقرا در سال 1834 بر اساس «اصول علمی یا اقتصادی» دفاع شد، در حالی که تدوینکنندگان قانون امداد فقرا در سال 1601 بهطور گذشتهنگر بهعنوان فاقد بینشهای ارائهشده توسط مالتوس قضاوت شدند.
علیرغم تأکید غالب بر این اصل،
علیرغم پراگماتیسم ذاتی بسیاری از اقتصاددانان کلاسیک، نظریههای آنها اغلب به زبان جزمی توسط نویسندگان پر نفوذی مانند جین مارست و هریت مارتینو بیان میشد. سرسخت ترین طرفدار laissez-faire اکونومیست بود که توسط جیمز ویلسون در سال 1843 تأسیس شد. اکونومیست به ویژه ریکاردو را به دلیل حمایت ناکافی او از تجارت آزاد مورد انتقاد قرار داد و تضاد با قشرهای رفاهی را نشان داد که شرایط اقتصادی پایینتر برای طبقه اجتماعی آنهاست. علاوه بر این، اکونومیست معتقد بود که تنظیم ساعات کار کارخانه برای کارگران مضر است و به شدت با مداخله دولت در زمینههایی مانند آموزش، مراقبتهای بهداشتی، تامین آب، و اعطای حق ثبت اختراع و حق چاپ مخالفت کرد.
اکونومیست فعالانه علیه قوانین ذرت که برای محافظت از مالکان زمین در بریتانیای کبیر و ایرلند در برابر رقابت ناشی از واردات مقرون به صرفه تر غلات خارجی وضع شده بود، مبارزه کرد. پایبندی سرسختانه به اصول laissez-faire به طور قابل توجهی بر واکنش دولت به قحطی بزرگ در ایرلند بین سالهای 1846 و 1849 تأثیر گذاشت، رویدادی که منجر به مرگ 1.5 میلیون نفر شد. چارلز وود، وزیر ناظر بر امور اقتصادی و مالی، پیش بینی کرد که شرکت خصوصی و تجارت آزاد، به جای مداخله دولت، تأثیر قحطی را کاهش دهد. اگرچه قوانین ذرت در نهایت در سال 1846 از طریق حذف تعرفه های غلات که به طور مصنوعی قیمت نان را افزایش می داد لغو شد، این اقدام برای جلوگیری از قحطی ایرلند ناکافی بود، تا حدی به دلیل اجرای مرحله ای آن در طی سه سال.
بسیاری از نظریه پردازان لیبرال کلاسیک نسبت به تضعیف دموکراسی و عدم توانایی حاکمیت فردی شک و تردید داشتند. رای مخالف با اصول لیبرال اقتصادی این شک و تردید در مورد خودمختاری زمانی تشدید شد که در مورد جوامع غیرمتمدن و غیراروپایی اعمال شد و بسیاری از متفکران لیبرال کلاسیک را به تدوین توجیهات فکری برای برتری سفیدپوستان، مدیریت استعماری و ریشه کن کردن جوامع بومی از طریق استعمار شهرک نشین سوق داد.
تجارت آزاد و صلح جهانی
تعدادی از متفکران لیبرال، از جمله اسمیت و کوبدن، اظهار داشتند که مبادله بدون مانع کالا بین کشورها می تواند صلح جهانی را تقویت کند. اریک گارتزکه خاطرنشان میکند: «محققانی مانند مونتسکیو، آدام اسمیت، ریچارد کوبدن، نورمن آنجل و ریچارد روزکرنس مدتها پیشبینی کردهاند که بازارهای آزاد این پتانسیل را دارند که دولتها را از دورنمای جنگهای مکرر رها کنند. دانشمندان علوم سیاسی آمریکایی جان آر. اونال و بروس ام. راست، که به خاطر مشارکت خود در نظریه صلح دموکراتیک شهرت دارند، اظهار می دارند:
لیبرال های کلاسیک از سیاست هایی حمایت می کردند که برای افزایش آزادی و رفاه طراحی شده بودند. اهداف آنها شامل توانمندسازی سیاسی طبقه تجاری و از بین بردن منشورهای سلطنتی، انحصارات، و سیاست های حمایتی مرکانتیلیسم برای تحریک کارآفرینی و بهبود کارایی تولید بود. آنها همچنین پیش بینی کردند که دموکراسی و اقتصاد laissez-faire وقوع جنگ را کاهش دهد.
در ثروت ملل، اسمیت ادعا کرد که با تکامل جوامع از مراحل شکارچی-گردآورنده به صنعتی شدن، دستاوردهای بالقوه ناشی از جنگ افزایش می یابد، اما حتی هزینه های مربوط به آن افزایش می یابد. و برای کشورهای صنعتی گران است:
[این افتخارات، شهرت، و درآمدهای جنگ متعلق به [طبقات متوسط و صنعتی] نیست. دشت نبرد مزرعه خرمن اشراف است که از خون مردم سیراب می شود. ... در حالی که تجارت ما بر وابستگی های خارجی ما متکی بود، همانطور که در اواسط قرن گذشته بود... زور و خشونت برای فرمان دادن به مشتریان ما برای تولیدکنندگان ما ضروری بود... اما جنگ، اگرچه بزرگترین مصرف کننده، نه تنها چیزی در ازای آن تولید نمی کند، بلکه با انتزاع نیروی کار از اشتغال مولد و قطع جریان تجارت، مانع از ایجاد انواع غیر مستقیم می شود. و اگر خصومت ها برای یک سری سال ادامه یابد، هر جنگ متوالی با فشار بیشتر در مناطق تجاری و تولیدی ما احساس خواهد شد
[B] به دلیل منافع متقابل آنها، طبیعت مردم را در برابر خشونت و جنگ متحد می کند، زیرا مفهوم حق جهان وطنی آنها را از آن محافظت نمی کند. روح تجارت نمی تواند با جنگ همزیستی داشته باشد و دیر یا زود این روح بر همه مردم حاکم می شود. زیرا در میان تمام آن قدرتها (یا ابزارها) که به یک ملت تعلق دارند، قدرت مالی ممکن است قابل اعتمادترین باشد تا ملتها را وادار به دنبال کردن آرمان شریف صلح کنند (البته نه به دلیل انگیزههای اخلاقی). و در هر کجای جنگ جهانی که تهدید به وقوع میشود، سعی میکنند از طریق میانجیگری جلوی آن را بگیرند، درست مثل اینکه برای همیشه برای این منظور عضو شدهاند.
کوبدن ادعا کرد که هزینههای نظامی برای رفاه ملی مضر است و در درجه اول به نفع نخبگان کوچک و متمرکز است و امپریالیسم بریتانیا را نتیجه مستقیم محدودیتهای اقتصادی مرکانتیلیستی میدانست. برای کابدن و بسیاری از لیبرال های کلاسیک، حمایت از صلح به طور جدایی ناپذیری با ترویج بازارهای آزاد مرتبط بود. این اعتقاد که تجارت آزاد باعث تقویت صلح میشود، در میان لیبرالهای انگلیسی در طول قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم رایج بود. اقتصاددان جان مینارد کینز (1883-1946)، که در جوانی خود را یک لیبرال کلاسیک معرفی می کرد، این را به عنوان یک دکترین بنیادی که تا دهه 1920 بر روی آن «پرورش» و بدون تردید پذیرفته بود، تصدیق کرد. مایکل اس. لاولور، در بررسی کتابی در مورد کینز، پیشنهاد میکند که مشارکتهای مهم کینز در اقتصاد و سیاست، که نمونهای از طرح مارشال و استراتژیهای مدیریت اقتصادی بعدی است، ممکن است به جامعه معاصر «تجمل مواجه نشدن با انتخاب نامطلوب او بین تجارت آزاد و اشتغال کامل» را اعطا کرده باشد. بیان موازی این مفهوم توسط نورمن آنجل (1872-1967) به ویژه در اثر قبل از جنگ جهانی اول، توهم بزرگ (1909) ارائه شد. آنجل استدلال کرد که وابستگی عمیق اقتصادی متقابل بین قدرت های بزرگ، جنگ بین آنها را بیهوده، غیرمنطقی و در نتیجه نامحتمل می کند.
احزاب سیاسی لیبرال کلاسیک در سطح جهانی
در حالی که دسته وسیعتر احزاب لیبرال کلاسیک ممکن است شامل سازمانهای سیاسی عمومی آزادیخواه، لیبرال-محافظهکار، و برخی سازمانهای سیاسی پوپولیستی راستگرا باشد، تعریف محدودتر معمولاً احزاب را مشخص میکند که صریحاً با اصول لیبرال کلاسیک همسو هستند، مانند FDP آلمان، حزب لیبرال دمکرات دانمارک و تایلند
احزاب و جناحهای لیبرال کلاسیک معاصر
احزاب و جناح های لیبرال کلاسیک تاریخی (پس از سال 1900)
یادداشتها
یادداشت ها
مراجع
منابع
- تعریف فرهنگ لغت لیبرالیسم کلاسیک در ویکیواژه
- رسانههای مربوط به لیبرالیسم کلاسیک در ویکیمدیا کامانز