فایده گرایی

در فلسفه اخلاق، فایده گرایی شامل گروهی از نظریه های اخلاقی هنجاری است که از اقداماتی حمایت می کنند که شادی و رفاه کلی را برای همه افراد تحت تأثیر بهینه می کند. اساساً، اصول فایده‌گرایانه رفتاری را ترویج می‌کنند که بیشترین سود را برای بیشترین جمعیت به همراه دارد. در حالی که اشکال مختلف فایده‌گرایی دارای ویژگی‌های متمایزی هستند، پیش‌فرض بنیادی آن‌ها تا حدودی شامل حداکثر کردن فایده است که معمولاً به عنوان رفاه یا مفاهیم مشابه مفهوم‌سازی می‌شود. به عنوان مثال، جرمی بنتام، که منشا فایده‌گرایی بود، سودمندی را به عنوان توانایی ذاتی اعمال یا اشیاء برای ایجاد مزیت‌هایی مانند لذت، رضایت، و نتایج مثبت، یا کاهش آسیب‌ها، از جمله درد و نارضایتی، برای افراد درگیر تعریف کرد.

در فلسفه اخلاق، فایده گرایی خانواده ای از نظریه های اخلاقی هنجاری است که اعمالی را تجویز می کند که شادی و رفاه را برای افراد آسیب دیده به حداکثر می رساند. به عبارت دیگر، ایده‌های فایده‌گرایانه اقداماتی را تشویق می‌کنند که به بیشترین خیر منجر می‌شوند. گرچه انواع مختلف فایده‌گرایی ویژگی‌های متفاوتی را پذیرفته‌اند، ایده اصلی که زیربنای همه آنهاست، به نوعی، به حداکثر رساندن سودمندی است که اغلب بر حسب رفاه یا مفاهیم مرتبط تعریف می‌شود. به عنوان مثال، جرمی بنتام، بنیانگذار فایده گرایی، مفید را به عنوان ظرفیت اعمال یا اشیاء برای ایجاد منافع، مانند لذت، شادی، و خیر، یا جلوگیری از آسیب، مانند درد و ناراحتی، برای کسانی که تحت تأثیر قرار می گیرند، توصیف می کند.

به عنوان یک شکل از نتیجه گرایی، فایده گرایی به عنوان یک شکل از نتیجه گرایی، نتیجه گرایی است. برخلاف دیگر چارچوب‌های نتیجه‌گرایانه، مانند خودپرستی و نوع‌دوستی، سودگرایی برابری‌خواهانه به منافع همه انسان‌ها یا همه اشکال زندگی حساس توجه می‌کند. بحث‌ها میان طرفداران سودگرایی بر چندین تمایز کلیدی متمرکز شده است، از جمله اینکه آیا اقدامات باید بر اساس پیامدهای احتمالی‌شان انتخاب شوند (فایده‌گرایی عمل کن) یا اینکه آیا نمایندگان باید به قوانین طراحی‌شده برای به حداکثر رساندن مطلوبیت کلی پایبند باشند (منفعت گرایی قاعده). اختلاف نظر بیشتری در مورد به حداکثر رساندن مطلوبیت کل (فایده گرایی کل) یا مطلوبیت متوسط ​​(فایده گرایی متوسط) وجود دارد. به نتیجه گرایی دولتی فیلسوف چینی باستان موزی، که دکترینی را با هدف به حداکثر رساندن مزایا و به حداقل رساندن مضرات تدوین کرد. و به نوشته های شانتیدیوا، فیلسوف هندی قرون وسطی. سنت سودگرایانه معاصر با جرمی بنتام آغاز شد و متعاقباً توسط متفکرانی مانند جان استوارت میل، هنری سیدگویک، آر. ام. هار و پیتر سینگر پیش رفت. این چارچوب در زمینه‌های مختلف، از جمله اقتصاد رفاه اجتماعی، تحقیقات در مورد عدالت، چالش فقر جهانی، ملاحظات اخلاقی کشاورزی حیوانات، و ضرورت کاهش تهدیدهای وجودی برای نوع بشر به کار گرفته شده است.

ریشه شناسی

بنتامیسم، سیستم فلسفی سودگرایانه که توسط جرمی بنتام ایجاد شد، توسط جانشین فکری او، جان استوارت میل، که در رواج اصطلاح فایده گرایی نقش اساسی داشت، دستخوش اصلاحات قابل توجهی شد. در سال 1861، میل خاطرنشان کرد که "دلیلی برای این داشت که خود را اولین کسی بود که کلمه فایده گرا را به کار برد"، علیرغم اذعان به اینکه "او آن را اختراع نکرد، بلکه آن را از روی یک عبارت گذرا" که در رمان جان گالت در سال 1821، سالنامه های پریش یافت شد، اتخاذ کرد. با این وجود، به نظر می‌رسد میل نمی‌دانست که خود بنتام در مکاتبه‌ای در سال 1781 با جورج ویلسون و در نامه‌ای به اتین دومون در سال 1802 از اصطلاح مفیدگرا استفاده کرده است.

پیشینه تاریخی

فرمولاسیون های پیش مدرن

اهمیت شادی به عنوان یک هدف اساسی بشر موضوع بحث تاریخی گسترده ای بوده است. فیلسوفان یونان باستان مانند آریستیپوس و اپیکور اشکال مختلفی از لذت گرایی را پیش بردند. ارسطو ادعا کرد که eudaimonia نشان دهنده عالی ترین خیر انسانی است. آگوستین به طور مشابه مشاهده کرد که "همه مردم در آرزوی آخرین پایان، که خوشبختی است، اتفاق نظر دارند." اصل ارزیابی رفتار بر اساس نتایج آن نیز در اندیشه باستانی نفوذ کرد. آموزه‌های نتیجه‌گرا در ابتدا توسط فیلسوف چینی باستان، موزی، بیان شد، که چارچوبی را برای بهینه‌سازی مزایا و کاهش مضرات معرفی کرد. نتیجه گرایی موهیست از ارزش های اخلاقی جمعی حمایت می کرد که ثبات سیاسی، گسترش جمعیتی و رفاه را در بر می گرفت، با این حال تأکید سودگرایانه بر به حداکثر رساندن سعادت فردی را تأیید نمی کرد.

مفاهیم فایده گرایانه نیز در نوشته های فیلسوفان قرون وسطی قابل تشخیص است. در قرن هشتم در هند قرون وسطی، فیلسوف Śāntideva بیان کرد که بشریت باید بکوشد «تمام دردها و رنج های حال و آینده همه موجودات ذی شعور را متوقف کند، و همه لذت ها و شادی های حال و آینده را به ارمغان آورد». همزمان، در اروپای قرون وسطی، توماس آکویناس مفهوم شادی را در اثر اصلی خود، Summa Theologica به طور کامل بررسی کرد. در طول دوره رنسانس، فیلسوف سیاسی نیکولو ماکیاولی از جمله متفکرانی بود که آثارش اصول پیامدگرایی را یکپارچه کردند.

قرن هجدهم

فایده گرایی، به عنوان یک چارچوب اخلاقی گسسته، در طول قرن 18 متبلور شد. در حالی که معمولاً به شروع جرمی بنتام نسبت داده می شود، محققان قبلی ساختارهای نظری بسیار مشابهی را بیان کرده بودند.

هاچسون

فرانسیس هاچسون در کار خود در سال 1725 یک مفهوم اساسی فایده گرایانه را معرفی کرد، پژوهشی در اصل ایده های ما در مورد زیبایی و فضیلت، و اظهار داشت که ارزش اخلاقی یک عمل به طور مستقیم با شادی که برای افراد ایجاد می کند، متناسب است. برعکس، شر اخلاقی یا منافع، متناسب با رنجی است که وارد می‌کند. در نتیجه، با فضیلت‌ترین عمل، کاری است که بیشترین سعادت را برای اکثر مردم به همراه داشته باشد، و زیان‌آورترین عمل، موجب بدبختی گسترده‌تر شود. هاچسون الگوریتم‌های ریاضی مختلفی را در سه نسخه اول کتابش برای «محاسبه اخلاقیات هر کنش‌هایی» گنجاند و بدین‌ترتیب پیش‌بینی توسعه بعدی حساب لذت‌گرا توسط بنتام بود.

جان گی

برخی از محققان معتقدند که جان گی نظریه سیستماتیک آغازین اخلاق سودگرا را فرموله کرد. گی در رساله 1731 خود، درباره اصل بنیادین فضیلت یا اخلاق اظهار می دارد:

خوشبختی، خوشبختی خصوصی، غایت مناسب یا نهایی همه اعمال ماست... ممکن است گفته شود هر عمل خاصی پایان خاص و خاص خود را دارد...(اما)... آنها هنوز تمایل دارند یا باید به چیزی دورتر تمایل داشته باشند. همانطور که از اینجا مشهود است، یعنی. این که انسان ممکن است دلیلی بپرسد و انتظار داشته باشد که چرا هر یک از آنها تعقیب شده اند: اکنون پرسیدن دلیل هر عمل یا تعقیب، فقط تحقیق در پایان آن است: اما انتظار دلیل، یعنی غایتی که برای غایت نهایی تعیین شود، پوچ است. برای این که بپرسید چرا به دنبال شادی هستم، پاسخ دیگری جز توضیح اصطلاحات نمی‌پذیرم.

این جستجوی خوشبختی متعاقباً در چارچوب الهیاتی استوار است:

اکنون از ذات خدا آشکار است، یعنی. از ابدیت بی‌نهایت شادی او در وجودش و از خوبی‌هایش که در آثارش تجلی می‌یابد، که نمی‌توانست جز سعادت انسان‌ها طرح دیگری در خلق انسان داشته باشد. و لذا سعادت آنها را می خواهد; بنابراین وسیله سعادت آنها: بنابراین رفتار من، تا آنجا که ممکن است وسیله سعادت بشر باشد، باید چنین باشد... پس اراده خدا ملاک بلاواسطه فضیلت است و سعادت بشر ملاک اراده خدا. و بنابراین ممکن است گفته شود که سعادت نوع بشر ملاک فضیلت است، اما پس از حذف…(و)…من باید هر کاری که در توانم است برای ارتقای سعادت بشر انجام دهم.

هیوم

دیوید هیوم در اثر خود در سال 1751، پژوهشی در مورد اصول اخلاقی می گوید:

در تمام تعینات اخلاقی، این شرایط فایده عمومی اساساً مورد توجه است. و هر جا که اختلافاتی، چه در فلسفه و چه در زندگی مشترک، در مورد حدود تکلیف پیش بیاید، به هیچ وجه نمی توان با قطعیت بیشتری نسبت به تعیین منافع واقعی بشر از هر طرف، این مسئله را حل کرد. اگر هر عقیده نادرستی، که از ظواهر پذیرفته شده باشد، غالب باشد. به محض اینکه تجربه دورتر و استدلال صحیح تر، تصورات عادلانه تری از امور انسانی به ما داد، اولین احساس خود را پس می گیریم و مرزهای خیر و شر اخلاقی را دوباره تنظیم می کنیم.

پالی

ویلیام پیلی بیشتر سودمندگرایی الهیاتی گی را توسعه داد و منتشر کرد. در حالی که برخی استدلال می‌کنند که پیلی فاقد اصالت است، و فلسفه‌های موجود در رساله اخلاقی خود را به عنوان «مجموعه‌ای از ایده‌هایی که دیگران توسعه داده‌اند و به‌جای بحث توسط همکاران برای یادگیری توسط دانشجویان ارائه می‌شود» توصیف می‌کنند، کتاب او در سال 1785، اصول فلسفه اخلاقی و سیاسی، با این وجود متنی اجباری بود. اسمیت (1954) خاطرنشان می‌کند که نوشته‌های پیلی «روزگاری در کالج‌های آمریکایی به خوبی خوانندگان و املای‌های ویلیام مک‌گافی و نوح وبستر در مدارس ابتدایی شناخته شده بودند». Schneewind (1977) همچنین نشان می دهد که "فایده گرایی برای اولین بار در انگلستان از طریق کار ویلیام پیلی به طور گسترده ای شناخته شد."

اهمیت تاریخی پیلی، که اکنون تا حد زیادی نادیده گرفته می شود، از عنوان نشریه توماس راوسون بیرکز در سال 1874، مدرن سودمندی، یا سیستم های بنیامین هام و اکسپیلی مشهود است. مقایسه شد.

فرای تکرار اینکه شادی به عنوان یک هدف نهایی از سوی الهی مقرر شده است، پیلی همچنین نقش قوانین اخلاقی را بررسی کرد و اظهار داشت:

[A]عملکردها باید بر اساس تمایلشان تخمین زده شوند. هر چه مصلحت است، درست است. فایده هر قاعده اخلاقی به تنهایی است که الزام آن را تشکیل می دهد.

یک اعتراض واضح مطرح می شود: اقدامات متعدد، در حالی که به طور بالقوه مفید هستند، به طور کلی از نظر اخلاقی اشتباه تلقی می شوند. به عنوان مثال، عمل یک قاتل ممکن است هدف خاصی را دنبال کند. با این حال، استدلال متقابل بیان می کند که چنین اقداماتی در نهایت مفید نیستند و این عدم فایده تنها دلیل نادرستی اخلاقی آنها است.

برای درک کامل این دیدگاه، مهم است که تشخیص دهیم که پیامدهای منفی اعمال به دو شکل ظاهر می شود: خاص و کلی. یک پیامد منفی خاص به آسیب مستقیم و فوری ناشی از یک عمل منفرد اشاره دارد. برعکس، یک پیامد منفی کلی شامل تخطی از یک قانون جهانی ضروری یا مفید است.

هماهنگی حکم می‌کند که فرد نمی‌تواند اعمال خاصی را در حالی که اعمال دیگری را ممنوع می‌کند بدون ایجاد تمایز واضح بین آنها مجاز کند. بنابراین، انواع مشابه اقدامات یا باید به طور کلی تحریم شوند یا به طور گسترده ممنوع شوند. در نتیجه، زمانی که مجاز بودن گسترده اقدامات خاص مضر باشد، ایجاد و حفظ قانونی که عموماً آنها را ممنوع می‌کند، ضروری می‌شود.

فایده گرایی کلاسیک

جرمی بنتام

کار اصلی بنتام، مقدمه‌ای بر اصول اخلاق و قانون‌گذاری، در سال 1780 چاپ شد اما تا سال 1789 منتشر نشد. حدس زده می‌شود که تصمیم بنتام برای انتشار تحت تأثیر موفقیت کتاب اصول و اصول فیلیوسی> پالی بوده است. علیرغم عدم استقبال گسترده اولیه، مفاهیم بنتام زمانی که پیر اتین لوئی دومون برگزیده هایی از دست نوشته های مختلف بنتامیک را به فرانسوی ترجمه و ویرایش کرد، در معرض دید وسیع تری قرار گرفت. این منجر به انتشار Traité de législation civile et pénale در سال 1802 شد که متعاقباً توسط هیلدرث به عنوان نظریه قانونگذاری به انگلیسی ترجمه شد. با این حال، تا این مرحله، بخش‌های قابل توجهی از ترجمه دومون قبلاً دوباره ترجمه شده بود و در نسخه جامع آثار بنتام توسط سر جان باورینگ که به‌طور تدریجی بین سال‌های 1838 و 1843 منتشر شد، ادغام شده بود.

بنتام با آگاهی بالقوه از تصمیم فرانسیس هاچسون برای کنار گذاشتن الگوریتم هایش برای محاسبه حداکثر شادی به دلیل بی فایده بودن و نارضایتی خواننده، اظهار داشت که روش شناسی خودش نه بدیع و نه غیرقابل توجیه است. او استدلال کرد که "در همه اینها چیزی نیست جز آنچه رویه بشر، هرجا که دیدگاه روشنی نسبت به منافع خود داشته باشد، کاملاً با آن مطابقت دارد"، که نشان می دهد همسویی آن با رفتار انسانی ناشی از منفعت شخصی است.

روزن (2003) هشدار می دهد که توصیفات معاصر از سودگرایی و سودمندی غالباً به نحوی کاربردی و غیرقابل استفاده تاریخی را نشان می دهد. اس. میل، مکرراً «نسخه‌ای خام از فایده‌گرایی کنشی را ارائه می‌کند که در قرن بیستم به‌عنوان آدم کاهی مورد حمله و طرد شدن تصور می‌شد». این اشتباه است که فرض کنیم بنتام اهمیت قوانین را نادیده گرفته است. متن بنیادی او در درجه اول به اصول تشریع می پردازد و حساب لذت جویانه را با این بیانیه معرفی می کند: «لذت پس از آن، و دوری از دردها، غایتی است که قانونگذار در نظر دارد». در فصل هفتم، بنتام بیشتر بیان می‌کند که «وظیفه دولت ارتقای خوشبختی جامعه است، از طریق تنبیه و پاداش... به همان نسبت که یک عمل تمایل به برهم زدن شادی دارد، به همان نسبت که تمایل به آن زیان‌بار است، تقاضای مجازات نیز خواهد بود.

اصل کاربرد

رساله بنتام با بیان قطعی اصل سودمندی آغاز می شود:

طبیعت بشر را تحت فرمانروایی دو ارباب مقتدر، درد و لذت قرار داده است. این تنها به عهده آنهاست که به آنچه ما باید انجام دهیم اشاره کنند. بنابراین، اصل سودمندی به این اصل اشاره دارد که هر عملی را بر اساس تمایل ظاهری آن برای افزایش یا کاهش شادی طرف آسیب دیده تحریم یا محکوم می کند. این معادل بیان ظرفیت آن برای پیشرفت یا ممانعت از آن شادی است. این اصل به طور جهانی اعمال می شود و نه تنها اقدامات افراد خصوصی بلکه همه اقدامات دولتی را نیز در بر می گیرد.

حساب هدونیک

در فصل چهارم، بنتام حساب لذت‌گرا را معرفی می‌کند، یک رویکرد سیستماتیک برای کمی کردن ارزش لذت‌ها و دردها. او معتقد است که ارزش ذاتی یک لذت یا درد را می توان بر اساس شدت، مدت، قطعیت یا عدم قطعیت، و نزدیکی یا دور بودن آن ارزیابی کرد. علاوه بر این، محاسبه باید شامل «تمایل هر عملی باشد که توسط آن تولید می‌شود»، شامل باروری آن عمل – احتمال ایجاد احساسات بعدی از همان نوع – و خلوص آن – احتمال عدم تبعیت آن توسط احساسات از نوع مخالف. در نهایت، میزان، که به عنوان تعداد افرادی که تحت تأثیر این عمل قرار می‌گیرند، نیز باید در نظر گرفته شود.

دسته‌بندی شرور: مرتبه اول و دوم

این سوال اساسی را مطرح می‌کند که چه زمانی، اگر هرگز، تخطی از قانون قابل توجیه است. بنتام در نظریه قانونگذاری به این موضوع می پردازد، جایی که او بین شرهای درجه اول و دوم تفاوت قائل می شود. شرارت های مرتبه اول پیامدهای فوری را نشان می دهند، در حالی که شرهای درجه دوم آنهایی هستند که در سراسر جامعه منتشر می شوند و "هشدار" و "خطر" گسترده ایجاد می کنند.

درست است که مواردی وجود دارد که در آن، اگر خود را به آثار مرتبه اول محدود کنیم، خیر برتری غیرقابل انکار بر شر خواهد داشت. اگر جرم فقط تحت این دیدگاه در نظر گرفته شود، به راحتی نمی توان دلایل موجهی برای توجیه سختگیری قوانین ارائه داد. همه چیز به شر مرتبه دوم بستگی دارد. این است که به چنین اعمالی خصلت جرم می بخشد و مجازات را ضروری می کند. برای مثال، میل جسمانی رفع گرسنگی را در نظر بگیریم. بگذار یک گدا در فشار گرسنگی از خانه یک ثروتمند نانی بدزدد، که شاید او را از گرسنگی نجات دهد، آیا می توان خیری را که دزد برای خود به دست می آورد، با شری که ثروتمند متحمل می شود، مقایسه کرد؟ سفارش دهید.

جان استوارت میل

جان استوارت میل به عنوان یک بنتامیت تحصیل کرد، با هدف صریح پیشبرد فلسفه سودمندی. کار مهم او، مفیدگرایی، ابتدا به عنوان یک مجموعه مقاله سه قسمتی در مجله فریزر در طول سال 1861 پدیدار شد و متعاقباً به عنوان یک جلد مستقل در سال 1863 مجدداً منتشر شد.

لذت های بالاتر و پایین

میل صراحتاً ارزیابی کمی از مطلوبیت را رد می‌کند و اظهار می‌دارد:

تشخیص این واقعیت که برخی از انواع لذت نسبت به سایرین مطلوبتر و ارزشمندتر هستند، کاملاً با اصل سودمندی سازگار است. پوچ است که در حالی که در تخمین همه چیزها، کیفیت و کمیت در نظر گرفته می شود، تخمین لذت ها تنها به کمیت بستگی دارد.

Mill اصطلاح مطلوب را به عنوان شامل رفاه یا شادی عمومی تعریف می کند، با این فرض که مطلوبیت نشان دهنده نتیجه یک عمل با فضیلت است. در چارچوب فایده گرایی، فایده به طور خاص به اعمالی اشاره دارد که برای فایده اجتماعی انجام می شود، که میل آن را به عنوان رفاه جمعی افراد متعدد روشن می کند. میل در رساله خود، *فایده گرایی*، مفهوم فایده را با این استدلال که افراد ذاتاً به دنبال خوشبختی هستند، روشن می کند. در نتیجه، اگر هر فردی خوشبختی خود را بخواهد، منطقاً نتیجه می‌شود که میل جمعی برای شادی همگانی پدیدار می‌شود و در نتیجه مطلوبیت اجتماعی گسترده‌تری را تقویت می‌کند. بنابراین، کنش بهینه، اقدامی است که بیشترین لذت را برای فایده اجتماعی به همراه داشته باشد، که با اصل فایده‌گرایانه بنیادی جرمی بنتام «بزرگترین شادی از بیشترین تعداد» همسو باشد.

میل اظهار داشت که اعمال صرفاً جزء فایده نیستند، بلکه به عنوان اصل راهنما برای رفتار اخلاقی انسانی نیز عمل می‌کنند. به طور خاص، او استدلال کرد که افراد تنها در صورتی باید اقداماتی را انجام دهند که باعث ایجاد لذت اجتماعی شوند. این دیدگاه در مورد لذت ذاتا لذت‌گرایانه بود و ادعا می‌کرد که لذت، خیر نهایی زندگی را تشکیل می‌دهد. بنتام متعاقباً این مفهوم را پذیرفت که در سراسر نوشته‌های او مشهود است. میل مدعی بود که اعمال فضیلت‌آمیز همواره به لذت منتهی می‌شود، که او آن را عالی‌ترین هدف می‌دانست. او همچنین اظهار داشت که اعمال خوب هم باعث لذت می شود و هم شخصیت با فضیلت را مشخص می کند. به‌طور دقیق‌تر، ارزیابی شخصیت و صحت اخلاقی یک عمل مبتنی بر مشارکت فرد در اصل سودمندی اجتماعی است. در نهایت، قانع‌کننده‌ترین شواهد یک شخصیت ستودنی در اعمال صالح نهفته است. در نتیجه، هر گونه تمایل ذهنی که عمدتاً به سمت رفتار مضر است، باید به صراحت به عنوان اخلاقی سالم رد شود. در فصل پایانی *فایده گرایی*، میل معتقد است که عدالت، که به عنوان معیاری برای طبقه بندی اعمال (به عنوان عادلانه یا ناعادلانه) عمل می کند، یک الزام اخلاقی اساسی را نشان می دهد. هنگامی که این الزامات اخلاقی جمعی در نظر گرفته می‌شوند، در چارچوب آنچه میل آن را «مفید اجتماعی» می‌نامد، اهمیت بیشتری دارند.

میل به‌علاوه مشاهده می‌کند که برخلاف ادعاهای انتقادی، هیچ فلسفه اپیکوری شناخته‌شده‌ای از زندگی نمی‌تواند ارزش فوق‌العاده‌ای به لذت‌های فکری نسبت به لذت‌های ناشی از من نسبت دهد. با این وجود، او اذعان می‌کند که این اولویت‌بندی اغلب ناشی از مزایای محیطی درک شده لذت‌های فکری است، مانند «دوام بیشتر، ایمنی، بی‌هزینه‌بودن و غیره». برعکس، میل معتقد است که برخی از لذت‌ها دارای برتری کیفی ذاتی هستند.

نقد لذت‌گرایی به عنوان «آموزه‌ای که فقط برای خوکی شایسته است» دارای تبار تاریخی قابل توجهی است. ارسطو، در اخلاق نیکوماخوس (کتاب 1، فصل 5)، اظهار داشت که برابری خیر با لذت مستلزم ترجیح وجودی مشابه با حیوانات است. در حالی که فایده‌گرایان الهیات می‌توانستند جستجوی خوشبختی خود را در اراده الهی لنگر بیاندازند، سودگرایان لذت‌گرا به توجیه دیگری نیاز داشتند. استراتژی میل مستلزم این است که بگوید لذت‌های فکری ذاتاً برتر از همتایان فیزیکی خود هستند.

تعداد کمی از موجودات انسانی راضی می‌شوند که به هر یک از حیوانات پایین‌تر تبدیل شوند، تا وعده‌ای از لذت‌های جانوران به حداکثر برسد. هیچ انسان باهوشی راضی نمی‌شود که احمق باشد، هیچ آموزش‌دیده‌ای جاهل نخواهد بود، هیچ انسان با احساس و وجدانی خودخواه و پست نخواهد بود، هر چند باید متقاعد شود که احمق، احمق، یا رذل به سهم خود راضی‌تر است تا آنها. ... موجودی با استعدادهای بالاتر برای شاد کردن او به چیزهای بیشتری نیاز دارد، احتمالاً قادر به رنج شدیدتر است و مطمئناً در نقاط بیشتری به آن دسترسی دارد تا موجودی که از نوع پایین‌تر باشد. اما با وجود این تعهدات، او هرگز نمی‌تواند واقعاً بخواهد در چیزی فرو رود که احساس می‌کند درجه پایین‌تری از وجود است. ... انسان ناراضی بودن بهتر از خوک راضی است. بهتر است سقراط ناراضی باشی تا اینکه یک احمق راضی باشد. و اگر احمق یا خوک نظر دیگری دارند به این دلیل است که آنها فقط جنبه خودشان را از این سوال می دانند...

میل معتقد است که اگر افرادی که به طور شایسته با دو لذت متمایز آشنا هستند، ترجیح قطعی برای یکی نشان دهند، حتی زمانی که مستلزم نارضایتی بیشتر باشد و آنها «آن را برای هیچ مقدار دیگری کنار نمی‌گذارند»، قابل توجیه است که آن لذت را از نظر کیفی برتر بدانیم. او تصدیق می کند که این «قاضی صلاحیتدار» ممکن است به طور مداوم موافق نباشند، و تصریح می کند که در موارد اختلاف، رأی اکثریت باید قطعی تلقی شود. علاوه بر این، میل اذعان می‌کند که «بسیاری از کسانی که قادر به لذت‌های بالاتر هستند، گهگاه، تحت تأثیر وسوسه، آن‌ها را به پایین‌تر موکول می‌کنند»، با این حال او تأکید می‌کند که «این کاملاً با درک کامل برتری ذاتی بالاتر سازگار است». او معتقد است که این اتکا به افرادی که لذت‌های مربوطه را تجربه کرده‌اند، مشابه فرآیندی است که برای کمی‌سازی لذت لازم است، زیرا هیچ روش جایگزینی برای اندازه‌گیری «حادترین دو درد، یا شدیدترین دو احساس لذت‌بخش» وجود ندارد. غیرقابل انکار است که فردی با ظرفیت های محدود برای لذت بردن، احتمال بیشتری برای دستیابی به رضایت کامل دارد. برعکس، یک موجود بسیار دارای موهبت دائماً هر خوشبختی قابل دستیابی را با توجه به قانون اساسی جهان، ذاتاً ناقص می داند.

میل معتقد است که "تعقیبات فکری ارزشی به نسبت میزان رضایت یا لذت (وضعیت ذهنی) دارند که تولید می کنند." او همچنین از پیگیری این آرمان‌های والا حمایت می‌کند و استدلال می‌کند که افراط در لذت‌های بی‌اهمیت ناگزیر به نارضایتی، کسالت و افسردگی می‌شود. میل معتقد است چنین لذتی گذرا فقط شادی زودگذر را ارائه می دهد و در نهایت به دلیل ماهیت زودگذر آن احساس خوشبختی فرد را کاهش می دهد. در مقابل، تلاش های فکری با ارائه فرصت های مستمر برای غنی سازی شخصی از طریق انباشت دانش، شادی پایدار را تقویت می کند. او فعالیت های فکری را به عنوان تجسم "چیزهای ظریف" در زندگی توصیف می کند، کیفیتی که در کارهای بی اهمیت وجود ندارد. بنابراین، میل پیشنهاد می‌کند که درگیری فکری افراد را قادر می‌سازد تا با تسهیل تحقق آرمان‌های خود، از چرخه‌های افسردگی فراتر بروند، سودی که لذت‌های کوچک به دست نمی‌آید. علی‌رغم بحث‌های علمی مداوم در مورد تصور میل از رضایت، این دیدگاه حاکی از دوگانگی آشکار در موضع فلسفی او است.

توجیه اصل سودمندی

در فصل چهارم فایده گرایی، میل به بررسی ماهیت شواهدی می‌پردازد که می‌توان برای اصل سودمندی ارائه کرد:

تنها دلیلی که می‌توان به آن اشاره کرد که یک شی قابل مشاهده است، این است که مردم واقعاً آن را می‌بینند. تنها دلیل قابل شنیدن بودن یک صدا این است که مردم آن را می شنوند... به همین ترتیب، من متوجه می شوم، تنها دلیلی که می توان برای اثبات هر چیزی مطلوب است، این است که مردم واقعاً آن را میل می کنند... هیچ دلیلی نمی توان برای مطلوب بودن شادی عمومی ارائه داد، جز اینکه هر فردی، تا آنجایی که معتقد است دست یافتنی است، آرزوی آن را دارد که همه خوشبختی های خود را می خواهند، بلکه ما تنها دلیل آن را داریم، اما این همه دلیل ممکن است. مستلزم این است که خوشبختی یک خیر است: این که شادی هر فرد برای آن شخص خیر است و شادی عمومی، بنابراین، برای مجموع همه افراد خیر است.

منتقدان معمولاً ادعا می کنند که میل چندین اشتباه منطقی را مرتکب می شود:

• اشتباه طبیعت گرایانه، جایی که میل تلاش می کند گزاره های تجویزی «باید» را از گزاره های توصیفی «است» در مورد رفتار انسان استخراج کند؛
• اشتباه مبهم، که در گذار میل از مشاهده مطلوب بودن چیزی (به معنای قابلیت مطلوب بودن) به ادعای مطلوب بودن (به این معنی که باید مطلوب باشد) شناسایی شد. و
• اشتباه ترکیب، که بیان می کند که میل فردی برای خوشبختی شخصی منطقاً مستلزم تمایل جمعی برای شادی عمومی در بین همه افراد نیست.

این انتقادها در زمان حیات میل، اندکی پس از انتشار فایده گرایی مطرح شد و بیش از یک قرن دوام آورد، اگرچه گفتارهای علمی اخیر نشان دهنده تغییر دیدگاه است. دفاعی جامع از میل در برابر هر سه اتهام، با فصول اختصاصی برای هر کدام، در اثر نسیپ فکری آلیکان در سال 1994، اصل سودمندی میل: دفاع از اثبات بدنام جان استوارت میل ارائه شده است. این نشریه به عنوان اولین و تنها بررسی کامل کتاب این موضوع خاص است. علیرغم این دفاع، اشتباهات ادعا شده در اثبات میل همچنان موضوع مورد علاقه علمی قابل توجهی در مجلات دانشگاهی و مجلدات ویرایش شده است.

هال (1949) و پاپکین (1950) دفاعی از میل در برابر این اتهامات ارائه می دهند، و تاکید او در فصل چهارم مبنی بر اینکه "مطالب اثبات معمولی را نمی پذیرد" اصطلاح، ویژگی ای که او آن را به عنوان «مشترک همه اصول اولیه» نسبت می دهد. در نتیجه، هال و پاپکین استدلال می‌کنند که هدف میل «تثبیت اینکه آنچه مردم می‌خواهند مطلوب است» نیست، بلکه «قابل قبول کردن اصول» بود. آنها معتقدند که «اثبات» که میل ارائه می‌کند شامل «فقط برخی ملاحظات است که میل فکر می‌کرد، ممکن است یک مرد صادق و معقول را وادار به پذیرش فایده‌گرایی کند.»

پس از ادعای او مبنی بر اینکه افراد ذاتاً آرزوی خوشبختی را دارند، میل نشان می‌دهد که شادی تنها هدف نهایی میل است. میل به این استدلال متقابل بالقوه می پردازد که افراد به صفات دیگری مانند فضیلت نیز تمایل دارند. او معتقد است که اگرچه فضیلت در ابتدا ممکن است به عنوان وسیله برای رسیدن به خوشبختی جستجو شود، اما در نهایت می تواند در تصور فرد از شادی ادغام شود و متعاقباً به عنوان یک هدف فی نفسه مورد نظر قرار گیرد.

اصل سودمندی به این معنا نیست که لذت‌های خاص، مانند موسیقی، یا معافیت‌های خاص از درد، مانند سلامتی، صرفاً ابزاری برای دستیابی به حالت جمعی به نام شادی هستند و بنابراین صرفاً برای آن هدف مورد نظر هستند. در عوض، این عناصر ذاتاً مطلوب و مطلوب هستند. آنها فراتر از خدمت به عنوان ابزار، اجزای جدایی ناپذیر هدف نهایی را تشکیل می دهند. بر اساس دکترین فایده گرایانه، فضیلت ذاتاً یا در اصل یک هدف نیست، بلکه دارای پتانسیل تبدیل شدن به یک هدف است. برای افرادی که عاطفه بی‌علاقه‌ای به فضیلت پرورش می‌دهند، به یک هدف تبدیل می‌شود و نه به‌عنوان مسیری به سوی خوشبختی، بلکه به‌عنوان جنبه‌ای ذاتی از خوشبختی آن‌ها، مطلوب و گرامی می‌شود.

توضیحات مختلفی را می توان برای این اکراه ارائه کرد. می‌توان آن را به غرور نسبت داد، اصطلاحی که به‌طور بی‌توجهی برای احساسات انسانی قابل ستایش‌ترین و کمترین استفاده می‌شود. از طرف دیگر، می‌توان آن را به دنبال آزادی و استقلال شخصی مرتبط دانست، مفهومی که رواقیون به طور مؤثری برای تبلیغ آن استفاده کردند. میل به قدرت یا هیجان نیز واقعاً به این پدیده کمک می کند. با این حال، مناسب‌ترین نام آن احساس کرامت است، کیفیتی ذاتی که در همه انسان‌ها وجود دارد، که در درجات مختلف، هرچند نه دقیقاً متناسب، نسبت به توانایی‌های عالی‌شان نمایان می‌شود. این احساس کرامت برای خوشبختی کسانی که به شدت آن را دارند بسیار اساسی است که هر عنصر متضاد فقط می تواند یک هدف زودگذر باشد.

هنری سیدگویک

کار اصلی سیدگویک، روش های اخلاق، به طور گسترده به عنوان نقطه اوج یا بیان نهایی سودگرایی کلاسیک در نظر گرفته می شود. هدف اصلی او در این متن ایجاد فایده‌گرایی بر پایه‌های اخلاق عقل سلیم بود، و بدین وسیله نگرانی‌های متفکران قبلی که تعارض بین این دو چارچوب را درک می‌کردند، حل کرد. سیدگویک معتقد بود که اخلاق اساساً به درستی عینی اعمال می پردازد. درک ما از درستی اخلاقی از اخلاق عقل سلیم سرچشمه می گیرد، که با این حال، فاقد یک اصل اصلی واحد است. هدف گسترده‌تر فلسفه، و به‌ویژه اخلاق، تولید دانش جدید نیست، بلکه سازماندهی سیستماتیک فهم موجود است. Sidgwick این را با بیان روش های اخلاقی که به عنوان فرآیندهای عقلانی "برای تعیین رفتار درست در هر مورد خاص" تعریف می شود، دنبال کرد. او سه روش از این قبیل را تشریح کرد: شهودگرایی، که اصول اخلاقی معتبر مستقل مختلفی را برای هدایت کنش مطرح می کند، و دو تجلی لذت گرایی، که در آن درستی اخلاقی صرفاً منوط به لذت و درد ناشی از یک عمل است. لذت گرایی بیشتر به لذت گرایی خودگرا طبقه بندی می شود که فقط بهزیستی شخصی عامل را در نظر می گیرد، و لذت گرایی جهانی یا فایده گرایی، که رفاه همه افراد را در اولویت قرار می دهد.

شهود گرایی معتقد است که انسان ها دارای اصول اخلاقی، غیرهویت، یا دارای علم شهودی هستند. به فرد. معیارهای چنین دانشی شامل بیان روشن، سازگاری متقابل میان اصول متمایز، و اجماع کارشناسان است. سیدگویک استدلال کرد که اصول اخلاقی عقل سلیم عموماً این معیارها را برآورده نمی کنند. با این حال، برخی از اصول انتزاعی تر آنها را ارضا می کند، مانند "آنچه برای من مناسب است باید برای همه افراد در شرایط دقیقاً مشابه درست باشد" یا این تصور که "فرد باید به طور یکسان به تمام بخش های زمانی زندگی خود توجه داشته باشد." فراگیرترین اصولی که از طریق این رویکرد به دست می‌آیند، کاملاً با فایده‌گرایی مطابقت دارند، و سیدگویک را به شناسایی هماهنگی اساسی بین شهودگرایی و فایده‌گرایی هدایت می‌کنند. در حالی که اصول شهودی کمتر کلی وجود دارد، مانند الزام به پایبندی به وعده ها یا عمل عادلانه، اینها به طور کلی قابل اجرا نیستند، و مواردی رخ می دهد که وظایف مختلف با هم تضاد دارند. Sidgwick پیشنهاد کرد که چنین معضلات اخلاقی را می توان از طریق یک چارچوب سودگرایانه با ارزیابی پیامدهای اقدامات متضاد حل کرد.

تلاش فلسفی گسترده‌تر سیدگویک تا حدی در هماهنگ کردن شهودگرایی و فایده‌گرایی موفق است. با این حال، او آشتی کامل را دست نیافتنی می‌دانست زیرا خودگرایی، که به همان اندازه عقلانی می‌دانست، بدون ادغام فرض‌های دینی با فایده‌گرایی ناسازگار می‌ماند. این مفروضات، مانند اعتقاد به خدای شخصی که پاداش ها و مجازات های پس از مرگ را اجرا می کند، می تواند شکاف بین خودگرایی و فایده گرایی را پر کند. با فقدان چنین مقدماتی، باید «دوگانگی عقل عملی» را تصدیق کرد که نمایانگر یک «تضاد اساسی» در آگاهی اخلاقی انسان است.

تحولات قرن بیستم

فایده گرایی ایده آل

هیستینگ راشدال در ابتدا از اصطلاح "فایده گرایی ایده آل" در اثر خود در سال 1907، نظریه خیر و شر استفاده کرد، اگرچه این مفهوم اغلب با جی ای مور مرتبط است. مور در انتشارات خود در سال 1912، اخلاق، شکلی کاملا لذت‌گرایانه از فایده‌گرایی را رد می‌کند و در عوض معتقد است که مجموعه‌ای از ارزش‌ها مستحق حداکثر کردن هستند. هدف رویکرد مور نشان دادن غیرقابل قبول بودن شهودی در نظر گرفتن لذت به عنوان معیار انحصاری خوبی بود. او اظهار داشت که چنین فرضی:

مثلاً این ادعا مستلزم این است که جهانی که مطلقاً حاوی هیچ چیز جز لذت - عاری از دانش، عشق، قدردانی زیبایی‌شناختی یا فضایل اخلاقی باشد - باید ذاتاً برتر باشد، شایسته‌تر برای خلقت باشد، به شرطی که کل مقدار لذت جهان در کنار آن همه عناصر حاشیه لذت نیز وجود داشته باشد. علاوه بر این، حتا اگر مقدار کلی لذت در هر جهان دقیقاً برابر بود، این واقعیت که همه موجودات در یک جهان، علاوه بر این، دارای دانش متنوع و قدردانی عمیق از همه چیزهایی بودند که در دنیایشان زیبا یا شایسته عشق بود، در حالی که هیچ یک در دیگری دارای هیچ یک از این صفات نبود، هیچ دلیلی برای ترجیح دادن اولی به دومی ارائه نمی کرد.

مور عدم امکان اثبات قطعی هر یک از این موقعیت ها را پذیرفت، با این حال معتقد بود که به طور شهودی بدیهی است که جهانی که عناصری مانند زیبایی و عشق را در بر می گیرد، برتر خواهد بود، حتی اگر مقدار لذت ثابت بماند. او همچنین اظهار داشت که اگر فردی دیدگاه مخالف را اتخاذ کند، "من فکر می کنم بدیهی است که او اشتباه می کند."

فایده گرایی را عمل کنید و سودگرایی را حاکم کنید

در اواسط قرن بیستم، چندین فیلسوف به بررسی نقش قواعد در فلسفه فایده‌گرا پرداختند. استفاده از قوانین قبلاً برای انتخاب اقدامات مناسب ضروری تلقی می شد، زیرا برآورد مداوم پیامدها مستعد خطا و بعید به نظر می رسید که نتایج بهینه را به همراه داشته باشد. پیلی قبلاً از استفاده از قوانین حمایت کرده بود و میل بیان می کند:

این واقعاً یک فرض عجیب و غریب است که اگر بشریت در مورد فایده به عنوان معیار اخلاق توافق کند، با این وجود بدون اجماع در مورد آنچه مفید است باقی می ماند و هیچ اقدامی برای اطمینان از اینکه اصول آنها در این موضوع به جوانان آموزش داده می شود و قواعد اخلاقی را غیرقابل اجرا می دانند، انجام نمی دهند. دور زدن کلی تعمیم های میانی و تلاش برای آزمایش مستقیم هر عمل فردی با اصل اول چیز دیگری است... این گزاره که شادی غایت و هدف اخلاق است به این معنا نیست که هیچ مسیری نباید به سوی آن هدف ایجاد شود... هیچ کس استدلال نمی کند که هنر دریانوردی بر اساس ستاره شناسی بنا نشده است زیرا دریانوردان نمی توانند صبر کنند تا سالنامه دریایی را محاسبه کنند. از آنجایی که مخلوقات عقلانی هستند، از قبل محاسبه شده با آن وارد می شوند. و همه مخلوقات عاقل با ذهنشان در مورد مسائل رایج درست و غلط حل و فصل شده به دریای زندگی می روند.

با این حال، فایده‌گرایی قواعد، کارکرد برجسته‌تری را برای قوانین مطرح می‌کند، مشخصه‌ای که اعتقاد بر این است که برخی از شدیدترین انتقادات این نظریه، به‌ویژه آن‌هایی که در مورد عدالت و تحقق وعده‌ها هستند را کاهش می‌دهد. اسمارت (1956) و مک‌کلوسکی (1957) در ابتدا از عناوین افراطی و محدود شده سودمندی استفاده کردند و در نهایت از پیشوندهای عمل و قانون استفاده کردند. به طور مشابه، در طول دهه‌های 1950 و 1960، مقالات علمی هم از این شکل نوظهور فایده‌گرایی حمایت می‌کردند و هم با آن مخالفت می‌کردند، گفتمانی که در نهایت منجر به ایجاد نظریه‌ای شد که اکنون به عنوان فایده‌گرایی قاعده شناخته می‌شود. سردبیر گلچین گردآوری این مقالات خاطرنشان کرد: «تکامل این نظریه فرآیندی دیالکتیکی از فرمول‌بندی، نقد، پاسخ و فرمول‌بندی مجدد را تشکیل می‌دهد؛ مستندسازی این پیشرفت به‌طور مؤثری پیشرفت مشارکتی یک نظریه فلسفی را نشان می‌دهد.

تمایز اساسی در معیار مورد استفاده برای تعیین درستی یک عمل نهفته است. به طور خاص، فایده گرایی عمل کن ادعا می کند که یک عمل اگر بیشترین فایده را داشته باشد، از نظر اخلاقی صحیح است، در حالی که فایده گرایی قاعده معتقد است که یک عمل در صورتی صحیح است که به قاعده ای که برای به حداکثر رساندن سودمندی طراحی شده است، پایبند باشد.

در سال 1956، میل در مقاله مهمی در 1955 نوشته شده است. اصول فایده گرایانه متعاقباً، آثار علمی به طور گسترده در مورد این تفسیر از میل بحث کرده اند. بسیار محتمل است که میل صراحتاً قصد ایجاد چنین تمایزی را نداشته است که منجر به شواهد مبهم در نوشته‌هایش می‌شود. مجموعه ای از آثار میل در سال 1977 دارای نامه ای است که به نظر می رسد از طبقه بندی میل به عنوان عمل سودمند پشتیبانی می کند. در این مکاتبات، میل بیان می کند:

من با شما موافقم که روش صحیح آزمایش اعمال بر اساس پیامدهایشان، آزمایش آنها با پیامدهای طبیعی یک عمل خاص است، نه با نتایجی که اگر همه همین کار را انجام دهند، به دنبال خواهند داشت. اما، در اکثر موارد، در نظر گرفتن اینکه اگر همه همین کار را انجام دهند چه اتفاقی می‌افتد، تنها وسیله‌ای است که ما برای کشف تمایل این عمل در مورد خاص داریم.

بعضی از کتاب‌های آموزشی و حداقل یک هیئت امتحانی بریتانیا، تمایز بیشتری را بین فایده‌گرایی قواعد قوی و ضعیف معرفی می‌کنند. با این وجود، شیوع این تمایز در گفتمان دانشگاهی نامشخص است. یک استدلال رایج بر این باور است که سودگرایی حاکم در نهایت با فایده گرایی عملی همگرا می شود. این به این دلیل است که، برای هر قانون تعیین شده، اگر نقض آن سود بیشتری ایجاد کند، این قانون می تواند با ترکیب یک قانون فرعی برای رسیدگی به چنین شرایط استثنایی اصلاح شود. این فرآیند پالایش برای همه استثناها اعمال می‌شود و در نتیجه «قوانین» دارای تعداد زیادی از «قوانین فرعی» مربوط به هر سناریوی استثنایی هستند. در نتیجه، یک نماینده در نهایت مجبور است نتیجه‌ای را دنبال کند که بیشترین سود را به همراه دارد.

فایده گرایی دو سطحی

در کار خود در سال 1973، اصول، R. M. Hare به همگرایی سودگرایی قاعده با فایده گرایی عملی اذعان می کند و این نتیجه را به ویژگی نامحدود قوانین نسبت می دهد. هار ادعا می کند که انگیزه اصلی برای توسعه سودگرایی قاعده، توضیح کافی اصول اخلاقی کلی است که برای آموزش اخلاقی و شکل گیری شخصیت ضروری است. بنابراین او پیشنهاد می کند که «تمایز بین فعل-فایده گرایی و قانون- فایده گرایی را می توان با محدود کردن ویژگی قواعد، به عنوان مثال، با افزایش عمومیت آنها ایجاد کرد.» این تمایز بین "فایده گرایی قاعده خاص" (که همانطور که اشاره شد با فایده گرایی عملی ادغام می شود) و "فایده گرایی قاعده عمومی" مفهوم اساسی فایده گرایی دو سطحی هار را تشکیل می دهد.

هنگامی که افراد دیدگاه یک "خداگرایی ایده آل" را برای "نظاره گرای ایده آل" اتخاذ می کنند، "نظاره گر خاص" را به کار می گیرند. تعیین اینکه کدام اصول کلی را تایید و به آن پایبند باشیم. برعکس، در طول فرآیند «تلقین» ارزش‌های اخلاقی یا زمانی که با شرایطی مواجه می‌شویم که سوگیری‌های ذاتی انسانی ممکن است مانع محاسبات سودگرایانه دقیق شود، افراد باید از قانون کلی‌تر فایده‌گرایی استفاده کنند.

Hare معتقد است، در کاربرد عملی، افراد باید عمدتاً به اصول کلی پایبند باشند:

پیوستن به اصول کلی تثبیت شده عموماً ارجح است، زیرا زیر سؤال بردن این قوانین در سناریوهای اخلاقی معمولی اغلب به آسیب بیشتری نسبت به رعایت آنها منجر می شود، مگر اینکه شرایط فوق العاده غیرعادی باشد. علاوه بر این، با توجه به محدودیت‌های ذاتی انسانی و سوگیری‌های شناختی، محاسبات سودگرایانه پیچیده بعید است که به طور مداوم نتایج مطلوبی را به همراه داشته باشد.

در اثر خود در سال 1981، تفکر اخلاقی، هار دو کهن الگوی متضاد را ترسیم کرد. "فرشته فرشته" فردی فرضی را نشان می دهد که دارای دانش کامل موقعیتی است، بدون سوگیری ها یا آسیب پذیری های شخصی، که به طور مداوم از استدلال اخلاقی انتقادی برای تعیین اقدامات مناسب استفاده می کند. برعکس، «پرول» به معنای فردی فرضی است که کاملاً فاقد ظرفیت تفکر انتقادی است و صرفاً بر قضاوت‌های اخلاقی شهودی تکیه می‌کند و در نتیجه، به قواعد اخلاقی کلی که از طریق آموزش یا تقلید به دست می‌آید، پایبند است. هار تصریح کرد که افراد منحصراً یکی یا دیگری نیستند، بلکه «همه ما ویژگی‌های هر دو را به درجات محدود و متفاوت و در زمان‌های مختلف به اشتراک می‌گذاریم.»

هیر از تجویز نمونه‌های خاص برای افراد برای اتخاذ شیوه فکری «ملک‌فرشتگانی» یا «پرولی» خودداری کرد، و اذعان داشت که چنین کاربردهایی از نظر شخصی متفاوت است. با این وجود، استدلال اخلاقی انتقادی به عنوان پایه‌ای برای تفکر اخلاقی شهودی عمل می‌کند، که رشد آن را هدایت می‌کند و در صورت لزوم، بازنگری آن در اصول کلی اخلاقی را هدایت می‌کند. افراد همچنین هنگام رویارویی با شرایط نابهنجار یا زمانی که دستورالعمل های اخلاقی شهودی دستورالعمل های متناقضی ارائه می دهند، به تفکر انتقادی متوسل می شوند.

منفعت گرایی ترجیحی

فایده گرایی ترجیحی از اقداماتی حمایت می کند که ترجیحات همه نهادهای تحت تأثیر را برآورده می کند. اگرچه جان هرسانی در ابتدا این مفهوم را در کار خود در سال 1977 معرفی کرد، اخلاق و نظریه رفتار عقلانی، اما اغلب با مشارکت R. M. Hare، پیتر سینگر و ریچارد برانت مرتبط است.

Harsanyi اظهار داشت که چارچوب نظری او بر چندین تأثیر کلیدی استوار است:

• آدام اسمیت، که دیدگاه اخلاقی را به عنوان دیدگاه یک ناظر بی‌طرف و در عین حال همدل تصور می‌کرد؛
• امانوئل کانت، که بر اصل جهان شمول بودن، قابل تفسیر به عنوان معیاری برای متقابل بودن نیز تأکید داشت.
• منفعت گرایان کلاسیک، که حداکثر کردن فایده اجتماعی را به عنوان معیار اخلاقی اساسی تعیین کردند. و
• "نظریه مدرن رفتار منطقی تحت ریسک و عدم قطعیت، که معمولاً به عنوان نظریه تصمیم گیری بیزی توصیف می شود."

هرسانی سودگرایی لذت‌گرایانه را رد کرد و اتکای آن به یک مدل روان‌شناختی قدیمی را استدلال کرد، زیرا بدیهی نیست که همه اعمال انسان صرفاً به دنبال لذت و اجتناب از درد است. او به طور مشابه فایده‌گرایی ایده‌آل را رد کرد و اظهار داشت که «مطمئناً به عنوان یک مشاهده تجربی درست نیست که تنها هدف مردم در زندگی داشتن «حالت‌های ذهنی با ارزش ذاتی» است.

هرسانی اظهار داشت که «فایده‌گرایی ترجیحی تنها شکل فایده‌گرایی منطبق با اصل مهم فیلسوفانه‌گرایی ترجیحی است». وی در ادامه این موضوع را به عنوان اصل توضیح داد و تصریح کرد که «در تصمیم‌گیری اینکه چه چیزی برای یک فرد خوب است و چه چیزی بد است، معیار نهایی تنها می‌تواند خواسته‌ها و ترجیحات خودش باشد.»

حرسانی دو ویژگی مهم را معرفی کرد. اول، او با اذعان به اینکه افراد گهگاه ترجیحات غیرمنطقی دارند، بین ترجیحات « آشکار» و ترجیحات «واقعی» تفاوت قائل شد. ترجیحات آشکار آنهایی هستند که «با رفتار مشاهده‌شده او آشکار می‌شوند، از جمله ترجیحاتی که احتمالاً بر اساس باورهای واقعی اشتباه، یا بر اساس تحلیل منطقی بی‌دقت، یا بر اساس احساسات قوی که در حال حاضر مانع انتخاب عقلانی می‌شوند». در مقابل، ترجیحات واقعی نشان‌دهنده «ترجیحاتی است که او اگر تمام اطلاعات واقعی مرتبط را داشت، همیشه با بیشترین دقت ممکن استدلال می‌کرد، و در وضعیت ذهنی که برای انتخاب منطقی مساعدتر بود، داشت.» فایده گرایی ترجیحی با هدف ارضای این ترجیحات واقعی است.

شرح دوم مستثنی کردن ترجیحات ضد اجتماعی، از جمله سادیسم، حسادت، و رنجش را تصریح می کند. هرسانی این را با بیان اینکه افرادی که چنین ترجیحاتی دارند تا حدی از جامعه اخلاقی طرد می شوند، توجیه کرد.

اخلاق منفعت گرا فرض می کند که همه افراد به یک جامعه اخلاقی منفرد تعلق دارند. در حالی که شخصی که نسبت به دیگران بدخواهانه نشان می دهد، عضویت خود را حفظ می کند، این شمول به کلیت شخصیت او تعمیم نمی یابد. به طور خاص، جنبه ای از شخصیت آنها که احساسات خصمانه و ضد اجتماعی را در خود دارد، باید از این اجتماع اخلاقی حذف شود و هیچ ادعای مشروعی در گفتمان مربوط به تعریف فایده اجتماعی ندارد.

منفعت گرایی منفی

کارل پوپر در کار خود در سال 1945، جامعه باز و دشمنان آن ادعا کرد که اصل "به حداکثر رساندن لذت" باید جایگزین اصل "به حداقل رساندن درد" شود. پوپر اظهار داشت که تلاش برای به حداکثر رساندن لذت یا شادی مردم نه تنها غیرممکن است، بلکه بسیار خطرناک است، زیرا چنین تلاشی باید به توتالیتاریسم منجر شود. او در ادامه بیان کرد:

از دیدگاه اخلاقی، هیچ تقارنی بین رنج و شادی و نه بین درد و لذت وجود ندارد. در ارزیابی من، رنج انسانی ذاتاً یک الزام اخلاقی مستقیم برای کمک است، در حالی که هیچ تقاضای قابل مقایسه ای برای افزایش شادی فردی که در حال حاضر در حال رشد است، مطرح نمی شود. یک انتقاد اضافی از اصل فایده‌گرایانه «به حداکثر رساندن لذت»، پیش‌فرض آن از یک پیوستار لذت-درد است که امکان مفهوم‌سازی سطوح درد را به‌عنوان درجات منفی لذت می‌دهد. با این حال، از نظر اخلاقی، درد را نمی توان با لذت متعادل کرد، به ویژه نه درد یک فرد با لذت دیگری. در نتیجه، به جای حمایت از بیشترین خوشبختی برای بیشترین تعداد، یک رویکرد معتدل تر نیاز به تلاش برای حداقل رنج قابل اجتناب برای همه دارد.

عنوان خاص منفعت طلبی منفی توسط R. N. Smart ابداع شد و به عنوان عنوان پاسخ او به پوپر در سال 1958 ظاهر شد. در این پاسخ، اسمارت اظهار داشت که این اصل منطقاً به دنبال سریع‌ترین و کم دردسرترین ابزار برای از بین بردن تمام زندگی بشر است.

در مقابله با ادعای اسمارت، سیمون کناتسون (2019) مدعی شد که سودگرایی کلاسیک و نتیجه‌گرایی مشابه دیدگاه‌های تبعیت‌گرایانه انسانی هستند. این به این دلیل است که چنین نظریه هایی ظاهراً پیشنهاد می کنند که موجودات موجود باید حذف شوند و در صورت امکان، موجودات شادتر جایگزین آنها شوند. بر این اساس، کناتسون چنین بیان کرد:

استدلال مربوط به ویرانی جهان مبنای معتبری برای رد سودگرایی منفی در ترجیح این اشکال جایگزین نتیجه‌گرایی نیست، با توجه به اینکه استدلال‌های مشابهی علیه چنین نظریه‌هایی وجود دارد که حداقل دارای نیروی متقاعدکننده‌ای معادل استدلال تخریب جهان در برابر سودمندی منفی

به‌علاوه، کناتسون مشاهده کرد که می‌توان بحث کرد که سایر چارچوب‌های نتیجه‌گرا، از جمله سودگرایی کلاسیک، گاهاً پیامدهای قابل قبول کمتری نسبت به فایده‌گرایی منفی به همراه دارند. یک مثال در سناریوهایی رخ می‌دهد که در آن فایده‌گرایی کلاسیک مجاز بودن حذف همه افراد و جایگزینی آنها را به گونه‌ای که رنج بیشتری ایجاد می‌کند، در عین حال رفاه کل بیشتری را نشان می‌دهد، که منجر به یک مجموع مثبت خالص بر اساس محاسبات سودگرای کلاسیک می‌شود. برعکس، فایده‌گرایی منفی چنین اقداماتی را ممنوع می‌کند.

چندین گونه از فایده‌گرایی منفی وجود دارد، از جمله:

• منفعت گرایی تام منفی: این نوع رنجی را که می تواند با تجربه همان فرد جبران یا بهبود بخشد، مجاز می سازد.
• منفعت گرایی ترجیح منفی: این رویکرد معضل اخلاقی کشتار اخلاقی را با توسل به ترجیحات موجود که چنین عملی نقض می کند، دور می زند. به طور همزمان، این امر مستلزم یک منطق برای تولید زندگی های جدید است، با یک توجیه بالقوه کاهش میانگین درجه ترجیح-ناامیدی.
• تفسیرهای بدبینانه از فایده گرایی منفی، که در زمینه های فلسفی خاص بودایی قابل مشاهده است.

فایده‌گرایی منفی گاهی اوقات به عنوان زیرشاخه‌ای از سودگرایی لذت‌گرایانه معاصر تصور می‌شود که با تأکید بیشتر آن بر کاهش رنج در مقایسه با پیشرفت شادی مشخص می‌شود. اهمیت اخلاقی رنج را می توان از طریق به کارگیری یک معیار سودگرایانه "شفقانه" تقویت کرد و در نتیجه نتایجی مشابه با نتایجی که در اولویت گرایی یافت می شود به دست آورد.

منفعت طلبی انگیزشی

رابرت مرییو آدامز در ابتدا فایده‌گرایی انگیزه‌ای را در سال 1976 معرفی کرد. در حالی که فایده‌گرایی کنشی انتخاب کنش‌هایی را بر اساس ارزیابی اینکه کدام عمل سودمندی را بهینه می‌کند الزامی می‌کند، و فایده‌گرایی قاعده مستلزم اجرای قواعدی است که برای به حداکثر رساندن مطلوبیت کلی طراحی شده‌اند، منافع انگیزه مبتنی بر انگیزه و سودمندی مبتنی بر انگیزه بر تأثیرات کلی سعادت‌بخش آنها، با این انگیزه‌ها و گرایش‌های انتخابی که متعاقباً بر انتخاب‌های رفتاری ما حاکم است.

منطق اتخاذ سودگرایی انگیزشی در سطح فردی با استدلال‌هایی که از فایده‌گرایی قاعده در سطح اجتماعی حمایت می‌کنند، به موازات آن است. آدامز (1976) از ادعای سیدگویک استناد می کند که "شادی (کلی و فردی) احتمالاً بهتر به دست می آید اگر میزانی که ما آگاهانه خود را برای هدف قرار دادن آن به دقت محدود کنیم." تلاش برای انجام یک محاسبه سودمند برای هر نمونه منفرد اغلب منجر به نتایج غیربهینه می شود. طرفداران معتقدند که اجرای قواعد عاقلانه انتخاب شده در سطح اجتماعی و پرورش انگیزه های مناسب در سطح شخصی به احتمال زیاد نتایج کلی برتری را به همراه خواهد داشت، حتی اگر این رویکرد گاهاً عملی را دیکته کند که در مقایسه با معیارهای عمل سودمند ارزیابی شود.

آدامز به این نتیجه می رسد که "عمل درست، بر اساس معیارها، معیارها، معیارها و درستی ها، عملی را که نادرست تلقی می شود، دیکته می کند. در برخی موارد ناسازگار هستند." با این حال، فرد فلدمن اجتناب‌ناپذیر بودن این نتیجه‌گیری را مورد مناقشه قرار می‌دهد و ادعا می‌کند که "تضاد مورد بحث ناشی از فرمول‌بندی ناکافی دکترین‌های فایده‌گرایانه است؛ انگیزه‌ها هیچ نقش اساسی در آن بازی نمی‌کنند... [و اینکه]... [پیش] دقیقاً همان نوع تعارض حتی زمانی که MU از توجه خارج می‌شود و AU به خودی خود اعمال می‌شود، پدید می‌آید. فلدمن، در عوض، از شکل اصلاح شده ای از فایده گرایی کنش حمایت می کند که تعارض درک شده با سودگرایی انگیزه را حذف می کند.

بیشینه سازی ثروت

بیشینه سازی ثروت، توسعه متمایز قرن بیستم ناشی از تفکر سودگرایانه، از نظر اقتصادی از مفهوم "پیشرفت های بالقوه پارتو" که توسط نیکلاس کالدور، جان هیکس و تیبور سیتوفسکی پیشنهاد شده بود، سرچشمه می گیرد. برخلاف معیارهای سنتی پارتو، که الزام می‌کند هیچ فردی در معرض آسیب قرار نگیرد، حداکثر کردن ثروت - که ارتباط نزدیکی با کارایی کالدور-هیکس دارد - تغییراتی را تحریم می‌کند که کل مازاد اقتصادی را افزایش می‌دهد، حتی اگر برخی از طرف‌ها متحمل ضرر شوند، مشروط بر اینکه ذینفعان بتوانند از نظر تئوری به کسانی که ریچارد را تحت تأثیر قانونی قرار می‌دهند، غرامت بدهند. این مفهوم را از طریق کار خود در سال 1973، تحلیل اقتصادی حقوق منتشر کرد. این چارچوب فرض می‌کند که یک سیاست یا قاعده در صورتی از نظر اجتماعی مطلوب است که افزایش خالص در «ثروت» جمعی ایجاد کند، که عموماً با تمایل افراد برای پرداخت برای نتایج خاص کمیت‌سازی می‌شود. طرفداران ادعا می کنند که با تبدیل ترجیحات مختلف به ارزش های پولی قابل مقایسه، حداکثر سازی ثروت راه حلی برای چالش تجمیع بین فردی «معنای سود» ارائه می دهد. در مقابل، منتقدان معتقدند که افراد مرفه می توانند به طور موثری از افراد کمتر ثروتمند «پیش قیمت» کنند و در نتیجه نتایج را مخدوش کنند. حامیان مجدداً می‌پیوندند که نگرانی‌های مربوط به توزیع را می‌توان از طریق مکانیسم‌های مالی مانند مالیات و نقل و انتقالات برطرف کرد و به حداکثر رساندن ثروت اجازه می‌دهد تا تخصیص کارآمد منابع را در حوزه قانونی هدایت کند.

انتقادات و ردیه‌ها

با توجه به اینکه فایده‌گرایی خانواده‌ای از نظریه‌های به هم پیوسته را تشکیل می‌دهد که در طی دو قرن توسعه یافته است، نه یک دکترین منحصر به فرد، انتقادهایی که متوجه آن می‌شوند از منطق‌های گوناگون ناشی می‌شوند و جنبه‌های مختلفی را هدف قرار می‌دهند.

تجمیع ابزار

نقد مبنی بر این که "فایده گرایی تمایز بین افراد را جدی نمی گیرد" پس از انتشار نظریه عدالت جان رالز در سال 1971 مورد توجه قرار گرفت. این مفهوم همچنین برای رد فایده‌گرایی طرفدار حقوق حیوانات توسط ریچارد رایدر، در جایی که او به «مرز فرد» اشاره می‌کند، به این معناست که نه درد و نه لذت نمی‌تواند از این حد شخصی فراتر رود.

با این وجود، اعتراض مشابهی در سال 1970 توسط توماس ناگل بیان شد، که توماس ناگل بر خواسته‌های هشیارانه تأکید می‌کند. رضایت‌ها و نارضایتی‌های افراد متمایز به‌گونه‌ای که گویی خواسته‌ها و غیره یک فرد توده‌ای است». حتی پیش از این، دیوید گوتیه مشاهده کرد که فایده‌گرایی فرض می‌کند که «انسان یک انسان فوق‌العاده است که بزرگترین رضایت او هدف کنش اخلاقی است... اما این پوچ است. افراد خواسته‌هایی دارند، نه بشر؛ افراد به دنبال رضایت هستند، نه انسان. در نتیجه، با توجه به اینکه درد و شادی هر دو ذاتی و غیرقابل تقسیم از آگاهی فردی هستند که آنها را تجربه می‌کند، تجمیع مطلوبیت غیرعملی به نظر می‌رسد، در نتیجه از جمع لذت‌های متنوع در افراد متعدد جلوگیری می‌کند.

یک استدلال متقابل رایج برای این انتقاد این است که در حالی که به نظر می‌رسد مشکلات خاصی را حل می‌کند، به طور همزمان موارد جدیدی ایجاد می‌کند. به طور شهودی، موقعیت‌های متعددی وجود دارد که در آن افراد تمایل دارند پیامدهای عددی را در نظر بگیرند. آلستر نورکراس این دیدگاه را بیان کرد:

[S]فرض کنید که هومر با انتخاب دردناکی بین نجات بارنی از یک ساختمان در حال سوختن یا نجات مو و آپو از ساختمان روبرو شده است... واضح است که هومر بهتر است عدد بزرگتر را نجات دهد، دقیقاً به این دلیل که عدد بزرگتری است. ... آیا کسی که واقعاً موضوع را به طور جدی در نظر می گیرد، صادقانه ادعا می کند که معتقد است مرگ یک نفر بدتر از این است که کل جمعیت عالم هستی به شدت مثله شود؟ بدیهی است که نه.

تمایز بین افراد ممکن است حفظ شود در حالی که هنوز مطلوبیت را جمع می کند، مشروط بر اینکه تأثیر همدلی بر رفتار انسانی به رسمیت شناخته شود. ایین کینگ از این دیدگاه حمایت می‌کند و پیشنهاد می‌کند که خاستگاه تکاملی همدلی، انسان‌ها را قادر می‌سازد تا علایق دیگران را در نظر بگیرند، البته منحصراً بر اساس یک به یک، "زیرا ما فقط می‌توانیم خود را در ذهن یک فرد دیگر در یک زمان تصور کنیم." کینگ از این درک برای اصلاح فایده‌گرایی استفاده می‌کند، و به طور بالقوه چارچوب فلسفی بنتام را با فضیلت‌شناسی و اخلاق فضیلت‌شناسی پیوند می‌دهد.

فیلسوف جان تاورک معتقد است که مفهوم تجمیع شادی یا لذت در بین افراد مختلف اساساً غیرقابل درک است، و ادعا می‌کند که هیچ‌گونه اهمیت اخلاقی در موقعیت خاصی تأثیر نمی‌گذارد. اعتراض اولیه تاورک بر ناتوانی در بیان معنای پنج برابر بدتر بودن یک موقعیت در صورت مرگ پنج نفر در مقایسه با یک نفر متمرکز بود. وی اظهار داشت: «من نمی توانم از معنای این نوع احکام گزارش رضایت بخشی ارائه کنم» (ص 304). او اظهار داشت که هر فرد تنها می تواند از دست دادن شادی یا لذت خود را تجربه کند. در نتیجه، مرگ پنج نفر معادل پنج برابر از دست دادن شادی یا لذت نیست، زیرا هیچ موجود واحدی وجود ندارد که این رنج مضاعف را تجربه کند. تاورک توضیح داد: "از دست دادن بالقوه هر شخص برای من اهمیت یکسانی دارد، فقط به عنوان ضرر برای آن شخص به تنهایی. زیرا، طبق فرضیه، نگرانی یکسانی برای هر یک از افراد درگیر دارم، من متاثر می شوم که به هر یک از آنها فرصت مساوی بدهم تا از ضرر خود در امان بمانند" (ص 307). درک پارفیت (1978) و سایر محققان استدلال تاورک را مورد نقد قرار داده اند که همچنان موضوع بحث های جاری است.

جنبه زمانی محاسبه

یک نقد اساسی که متعاقباً توسط میل مطرح شد، بیان کرد که زمان لازم برای تعیین مسیر بهینه اقدام احتمالاً منجر به از دست رفتن فرصت اجرای آن خواهد شد. میل با این ادعا که زمان کافی برای ارزیابی نتایج بالقوه در دسترس بوده است با این موضوع مقابله کرد:

[N]به طور کلی، کل دوره گذشته نوع بشر. در تمام این مدت، بشر با تجربه گرایشات اعمال را آموخته است. که همه احتیاط ها و اخلاق زندگی به تجربه وابسته است... تصور عجیبی است که تصدیق یک اصل اول با قبول اصل های ثانویه ناسازگار است. اطلاع دادن به مسافر در مورد مکان مقصد نهایی، منع استفاده از نقاط دیدنی و مسیرهای مسیر در بین راه نیست. این گزاره که خوشبختی غایت و هدف اخلاق است، به این معنا نیست که هیچ راهی برای رسیدن به آن هدف تعیین نشود، یا به افرادی که به آنجا می‌روند توصیه نشود که یک جهت را به جای دیگری انتخاب کنند. مردان واقعاً باید صحبت کردن در مورد این موضوع را که نه صحبت می کنند و نه به آن گوش می دهند، کنار بگذارند.

اخیراً، هاردین این استدلال را تکرار کرد و اظهار داشت: "باید فیلسوفان را شرمنده کند که آنها تا به حال این اعتراض را جدی گرفته اند. ملاحظات موازی در قلمروهای دیگر با عقل بسیار خوبی نادیده گرفته می شوند. لرد دولین خاطرنشان می کند: "اگر انسان معقول "برای حکومت کار می کرد" با مطالعه و بررسی یک کشور تا حدی که یک زندگی تجاری را درک می کرد، به آن توجه می کرد. سکون.'"

چنین ملاحظاتی حتی فایده‌گرایان را وادار می‌کند که از "قوانین سرانگشتی" استفاده کنند، اصطلاحی که اسمارت (1973) ابداع کرد.

نقدهای نظریه ارزش سودمند

این ادعای سودگرایانه مبنی بر اینکه رفاه تنها ارزش اخلاقی ذاتی را تشکیل می دهد، انتقادات قابل توجهی را برانگیخته است. توماس کارلایل به طور معروف «بنتامی Utility» را تحقیر کرد، و آن را به عنوان یک سیستم «فضیلت از طریق سود و زیان» توصیف کرد که «دنیای خدا را به یک موتور بخار بی‌رحم مرده» و «روح آسمانی بی‌نهایت انسان» را به نوعی تعادل یونجه برای سنگین کردن یونجه، لذت‌ها و دردها تقلیل می‌دهد. به طور مشابه، کارل مارکس، در Das Kapital، سودمندی بنتام را به دلیل شکست آشکار آن در به رسمیت شناختن منابع متنوع شادی انسان در زمینه های مختلف اجتماعی-اقتصادی مورد انتقاد قرار داد.

مارکس این نکته را بیشتر توضیح داد و اظهار داشت:

او با خشک ترین ساده لوحی، مغازه دار مدرن، به ویژه مغازه دار انگلیسی را به عنوان یک انسان معمولی در نظر می گیرد. هر چیزی که برای این مرد عادی عجیب و غریب و برای دنیای او مفید باشد، کاملاً مفید است. بنابراین، او این معیار را در گذشته، حال و آینده اعمال می کند. به عنوان مثال، دین مسیحی "مفید" است، "زیرا به نام دین همان عیوب را که قانون جزا به نام قانون محکوم می کند، ممنوع می کند." نقد هنری "مضر" است، زیرا افراد شایسته را در لذت بردن از مارتین تاپر و غیره آزار می‌دهد. هموطن شجاع با شعار خود "nulla dies sine linea [هیچ روز بدون خط]" کوه‌هایی از کتاب را با چنین زباله‌هایی روی هم می‌ریزد.

پاپ ژان پل دوم، با تکیه بر فلسفه شخصی‌گرایانه‌اش، ادعا کرد که خطر قابل توجه فایده‌گرایی در گرایش آن به برخورد با افراد، نه کمتر از اشیاء، به‌عنوان ابزار صرف است. او این نگرانی را با بیان این جمله بیان کرد: «فایده گرایی تمدن تولید و استفاده است، تمدن اشیا و نه افراد، تمدنی که در آن افراد به همان شکلی که از اشیا استفاده می شود استفاده می شود.

اعتراض خواستگاری

فایده‌گرایی عمل می‌کند که افراد نه تنها برای به حداکثر رساندن مطلوبیت کلی تلاش کنند، بلکه این کار را با بی‌طرفی مطلق انجام دهند. جان استوارت میل بر این موضوع تأکید کرد و اظهار داشت: «در بین خوشبختی خود و دیگران، فایده‌گرایی او را ایجاب می‌کند که به اندازه یک تماشاگر بی‌علاقه و خیرخواه، بی‌طرف باشد». منتقدان استدلال می‌کنند که این الزام دوگانه، فایده‌گرایی را بیش از حد خواستار می‌کند، زیرا چنین فرض می‌کند که رفاه غریبه‌ها دارای وزن اخلاقی برابر با دوستان، خانواده یا خود فرد است. این اعتراض تاکید می‌کند که «آنچه این نیاز را تا این حد سخت می‌کند، تعداد زیاد غریبه‌هایی است که به کمک نیاز دارند و فرصت‌های بی‌شمار زیادی برای فداکاری برای کمک به آنها». شلی کاگان بیشتر توضیح می دهد و ادعا می کند: "با توجه به پارامترهای دنیای واقعی، تردیدی وجود ندارد که ... (حداکثر) ... ترویج خیر مستلزم یک زندگی سخت، انکار نفس و ریاضت است... زندگی ای که صرف ترویج خوبی ها شود واقعاً سخت خواهد بود."

هوکر (2002) دو جنبه اصلی این مشکل را شناسایی می‌کند: فایده‌گرایی کنشی مستلزم فداکاری‌های زیاد از سوی افراد مرفه‌تر است و همچنین خواستار کنار گذاشتن رفاه شخصی حتی زمانی که خیر جمعی فقط کمی افزایش می‌یابد. دیدگاه دیگر در مورد این نقد این است که فایده گرایی مفهوم ایثار اخلاقی مجاز را که فراتر از ندای وظیفه است، منتفی می کند. میل به صراحت این را تأیید کرد و اظهار داشت: «قربانی‌ای که مجموع خوشبختی را افزایش نمی‌دهد یا تمایلی به افزایش آن ندارد، آن را هدر می‌داند.»

یکی از رویکردها برای پرداختن به این اعتراض تقاضا، پذیرش کامل الزامات آن است. این موضع به ویژه توسط پیتر سینگر اتخاذ شده است، که ادعا می کند:

بدون شک ما به طور غریزی ترجیح می دهیم به کسانی که نزدیکمان هستند کمک کنیم. تعداد کمی می توانند کنار بایستند و غرق شدن یک کودک را تماشا کنند. بسیاری می توانند مرگ و میر قابل اجتناب کودکان در آفریقا یا هند را نادیده بگیرند. با این حال، سؤال این نیست که ما معمولاً چه کار می‌کنیم، بلکه آنچه باید انجام دهیم، دشوار است و نمی‌توان توجیه اخلاقی درستی برای این دیدگاه دید که دوری یا عضویت در اجتماع، تفاوت اساسی در تعهدات ما ایجاد می‌کند.

برعکس، سایر محققان معتقدند که نظریه‌ای اخلاقی بسیار متفاوت از تعدیل‌های اخلاقی عمیقاً تعدیل شده یا اعتقادات مجدد اخلاقی است. در نتیجه، تلاش‌های مختلفی برای انطباق سودگرایی برای کاهش خواسته‌های ظاهراً بیش از حد آن صورت گرفته است. یکی از این راهبردها شامل کنار گذاشتن الزام برای حداکثرسازی مطلوبیت است. به عنوان مثال، در نتایج گرایی رضایت بخش، مایکل اسلوت از نسخه ای از فایده گرایی دفاع می کند که در آن "یک عمل ممکن است از طریق داشتن پیامدهای کافی خوب از نظر اخلاقی درست باشد، حتی اگر نتایج بهتری حاصل شود." یکی از مزایای کلیدی این سیستم ظرفیت آن برای گنجاندن مفهوم اعمال نافرجام است.

ساموئل شفلر یک دیدگاه جایگزین را پیشنهاد می‌کند و این شرط را اصلاح می‌کند که با همه افراد باید یکسان رفتار شود. به طور خاص، شفلر یک "اختیار عامل محور" را معرفی می کند، که به افراد اجازه می دهد در طول محاسبه مطلوبیت کلی، منافع خود را به طور قابل توجهی نسبت به سایرین اولویت بندی کنند. کاگان معتقد است که این رویکرد می تواند موجه باشد زیرا "یک الزام کلی برای ترویج خیر، فاقد پشتوانه انگیزشی لازم برای الزامات اخلاقی واقعی است." علاوه بر این، کاگان استدلال می کند که استقلال شخصی برای تقویت تعهدات و روابط شخصی نزدیک بسیار مهم است، و "ارزش چنین تعهداتی دلیل مثبتی برای حفظ حداقل استقلال اخلاقی در نظریه اخلاقی برای دیدگاه شخصی به دست می دهد."

رابرت گودین دیدگاه متفاوتی را ارائه می دهد، و ادعا می کند که چارچوب مطالبه گری که برای نقد خط مشی عمومی می تواند به عنوان یک انتقاد مفهومی به عنوان یک مفهوم گرایی مورد توجه قرار گیرد. اصل اخلاق فردی او معتقد است که مسائل متعددی از تفسیر مرسوم پدیدار می‌شوند، زیرا ممکن است یک منفعت‌گرای وظیفه‌گرا مجبور به جبران کاستی‌های دیگران شود و در نتیجه به طور نامتناسبی مشارکت کند.

گندجور به‌طور خاص پویایی بازار را بررسی می‌کند و تجزیه و تحلیل می‌کند که آیا افراد فعال در بازارها می‌توانند به یک بهینه سودمند دست یابند. او چندین پیش نیاز سختگیرانه را برای این نتیجه برمی شمارد، از جمله لزوم افراد برای نشان دادن عقلانیت ابزاری، برای رقابتی کامل بازارها، و برای بازتوزیع درآمد و کالاها.

هرسانی اظهار می دارد که این اعتراض نمی تواند تصدیق کند که "مردم آزادی را به طور قابل توجهی از مردم به تعهدات غیر اخلاقی ترجیح می دهند... جامعه ای با قوانین اخلاقی آرام تر، و احساس خواهد کرد که چنین جامعه ای به سطح بالاتری از مطلوبیت متوسط دست خواهد یافت - حتی اگر اتخاذ چنین قوانین اخلاقی منجر به زیان هایی در دستاوردهای اقتصادی و فرهنگی شود (تا زمانی که این ضررها در محدوده های قابل تحمل باقی بمانند). در نتیجه، او نتیجه می‌گیرد که «فایده‌گرایی، اگر به درستی تفسیر شود، یک قانون اخلاقی با معیار رفتار قابل قبول بسیار پایین‌تر از سطح عالی‌ترین کمال اخلاقی به‌دست می‌آورد، و فضای زیادی برای اعمال ناهنجار فراتر از این حداقل استاندارد باقی می‌گذارد».

نقدهای مبتنی بر وظیفه

W. دی. راس، با اتخاذ دیدگاهی کثرت گرای دئونتولوژیک، وجود وظیفه ای را برای به حداکثر رساندن خیر کلی، مطابق با اصول فایده گرایانه پذیرفته است. با این حال، راس استدلال می‌کند که این تعهد صرفاً یکی از وظایف دیگر را نشان می‌دهد، مانند الزام به پایبندی به وعده‌ها یا اصلاح اقدامات نادرست، که توسط یک چارچوب سودگرای ساده‌گرایانه و تقلیل‌گرا نادیده گرفته می‌شوند.

راجر اسکروتون، طرفدار دیونتولوژی، معتقد بود که سودگرایی به‌طور ثنویتی در مفهوم ناکافی است. او معضل آنا کارنینا را مطرح کرد، که با انتخاب بین علاقه اش به ورونسکی و تعهداتش به همسر و پسرش روبرو شد. اسکروتون خاطرنشان کرد: "فرض کنید آنا می‌خواهد استدلال کند که بهتر است دو جوان سالم را راضی کند و یک پیر را ناامید کند تا اینکه یک پیرمرد را راضی کند و دو جوان را ناامید کند، با ضریب 2.5 به 1: بنابراین من می‌روم. پس ما درباره جدیت اخلاقی او چه فکر می‌کنیم؟"

ابزار کمیت

یک انتقاد مکرر از فایده‌گرایی به مشکل ذاتی در کمی‌سازی، مقایسه، یا اندازه‌گیری شادی یا رفاه کلی مربوط می‌شود. راشل بریگز در دایره المعارف فلسفه استنفورد مشاهده می کند:

یک اعتراض به این تفسیر از فایده این است که ممکن است یک کالا (یا در واقع هیچ خوبی) وجود نداشته باشد که عقلانیت ما را ملزم به جستجوی آن کند. اما اگر «مطلوب بودن» را به اندازه کافی درک کنیم که تمام اهداف بالقوه مطلوب - لذت، دانش، دوستی، سلامتی و غیره - را در بر گیرد، مشخص نیست که یک راه درست منحصر به فرد برای ایجاد معاوضه بین کالاهای مختلف به طوری که هر نتیجه یک فایده دریافت کند وجود دارد. ممکن است پاسخ خوبی برای این سؤال وجود نداشته باشد که آیا زندگی یک راهب زاهد دارای خیر بیشتر یا کمتری نسبت به زندگی یک آزاده خوشبخت است - اما اختصاص دادن ابزارهای مفید به این گزینه ها ما را مجبور به مقایسه آنها می کند.

هنگامی که سودمندی به این شکل مفهوم‌سازی می‌شود، یک ترجیح شخصی را نشان می‌دهد که فاقد هرگونه معیار عینی برای ارزیابی است.

نقد تعهدات ویژه

بی‌توجهی به تعهدات خاص، نقدی دیرینه از سودگرایی است. به طور خاص، سودگرایی کلاسیک برای روابط خانوادگی وزن ترجیحی قائل نیست. ویلیام گادوین، سودمند گرا و همکار اولیه جرمی بنتام، از اولین کسانی بود که به این موضوع پرداخت. گادوین در کار خود تحقیق در مورد عدالت سیاسی ادعا کرد که نیازهای شخصی باید تابع هدف دستیابی به بیشترین خیر برای بیشترین تعداد افراد باشد. او با تشریح این اصل، این اصل فایده‌گرایانه «اینکه زندگی باید ترجیح داده شود که بیشتر به نفع عمومی باشد» را به انتخابی فرضی بین نجات «اسقف اعظم برجسته کامبری» یا خدمتکار اتاقش بکار برد، و اظهار داشت:

حتی اگر مادرم یا همسرم، خدمتکار من درست نمی‌شد، این کار را انجام می‌داد. پیشنهاد زندگی اسقف اعظم ارزش بیشتری نسبت به خدمتکار خواهد داشت. در نتیجه، عدالت خالص و بدون تحریف همواره زندگی ارزشمندتر را در اولویت قرار می دهد.

فایده گرایی و بی توجهی به عدالت

روزن (2003) استدلال می‌کند که ادعای نادیده گرفتن قواعد توسط فایده‌گرایان، یک اشتباه "مرد کاهی" است. به همین ترتیب، R.M. هار "کاریکاتور خام فایده گرایی کنش را که تنها نسخه ای از آن است که به نظر می رسد بسیاری از فیلسوفان با آن آشنایی دارند" نقد می کند. با در نظر گرفتن بحث‌های بنتام در مورد «شرارت‌های مرتبه دوم»، توصیف نادرست مهمی است که بگوییم او یا سایر فایده‌گرایان از مجازات یک فرد بی‌گناه به خاطر خیر بزرگ‌تر حمایت می‌کنند. با وجود این، منتقدان فایده‌گرایی اغلب ادعا می‌کنند که این نظریه ذاتاً چنین اقداماتی را بدون توجه به موافقت طرفداران مجاز می‌داند.

"سناریوی کلانتر"

H. جی مک‌کلاسکی بیان کلاسیکی از این نقد را در «سناریوی کلانتر» خود در سال 1957 ارائه کرد:

سناریویی را در نظر بگیرید که در آن یک کلانتر باید بین دو اقدام انتخاب کند: یا به اشتباه گرفتن یک فرد سیاهپوست برای تجاوز جنسی که خصومت نژادی را برانگیخته است (که در آن یک فرد سیاه‌پوست خاص به طور گسترده گناهکار شناخته می‌شود، اگرچه کلانتر احتمالاً خلاف این را می‌داند) - در نتیجه این اقدامات ضد چاق و شدید منجر به تجاوز می‌شود. تشدید نفرت نژادی بین جوامع سفیدپوست و سیاه‌پوست - یا تعقیب عامل واقعی، در نتیجه اجازه می‌دهد تا شورش‌های ضد سیاه‌پوستان آشکار شوند، در حالی که تلاش برای کاهش تأثیر آن‌ها. در این شرایط، یک کلانتر منفعت طلب افراطی ظاهراً مجبور می شود که فرد سیاه پوست را قاب بگیرد.

استفاده مک‌کلاسکی از فایده‌گرایی «افراطی» نشان‌دهنده چیزی است که متعاقباً به عنوان فایده‌گرایی عملی شناخته شد. او پیشنهاد می‌کند که یکی از استدلال‌های متقابل احتمالی این است که کلانتر از قاب زدن یک فرد سیاه‌پوست بی‌گناه به دلیل یک قانون فراگیر خودداری می‌کند: «یک فرد بی‌گناه را مجازات نکنید». یک دیدگاه جایگزین نشان می‌دهد که شورش‌هایی که کلانتر به دنبال جلوگیری از آن است، می‌تواند در درازمدت با برجسته کردن مسائل نژادی و بسیج منابع برای کاهش تنش‌های بین جوامع، سود مثبتی را به همراه داشته باشد. در انتشار بعدی، مک‌کلاسکی بیشتر توضیح می‌دهد:

بی‌تردید، منفعت‌گرا باید بپذیرد که صرف‌نظر از واقعیت‌های تجربی، منطقاً قابل تصور است که یک سیستم مجازات «ناعادلانه» - برای مثال، سیستمی که شامل مجازات‌های دسته‌جمعی، قوانین عطف به ماسبق می‌شود و مجازات‌ها - بیشتر از اینکه مجازات‌های نسبی والدین را ثابت کند، قابل تصور است. سیستم مجازات "عادلانه".

برادران کارامازوف

فئودور داستایوفسکی تکرار قبلی این استدلال را در رمان برادران کارامازوف بیان کرد، جایی که شخصیت ایوان یک سوال چالش برانگیز را به طور مستقیم از برادرش مطرح می کند:


از شما التماس می کنم: خود را در حال ساختن عمارت سرنوشت انسان تصور کنید، با هدف اینکه در نهایت شادی، آرامش و آرامش را برای مردم به ارمغان بیاورید. با این حال، برای رسیدن به این هدف، ناگزیر و ناگزیر باید یک موجود کوچک و کوچک - یک کودک - را شکنجه کنید و بنای خود را بر اساس اشک های نافرجام او بنا کنید. آیا با چنین شرایطی موافقت می کنید که معمار باشید؟ ... علاوه بر این، آیا می توانید تصور کنید که افرادی که برای آنها می سازید موافقت کنند که شادی خود را بپذیرند، که بر اساس خون ناموجه یک کودک شکنجه شده بنا شده است، و پس از پذیرفتن آن، همیشه راضی می مانند؟

اورسولا کی. لو گین این معضل اخلاقی را بیشتر در داستان کوتاه تحسین شده خود مورد بررسی قرار داده است، <197>Walth. Omelas.

چالش پیش بینی پیامدها

منتقدان معتقدند که غیرقابل پیش بینی بودن ذاتی پیامدها، محاسبات مورد نیاز فایده گرایی را غیرممکن می کند. دنیل دنت این پدیده را «اثر جزیره سه مایلی» می‌نامد، و غیرممکن بودن تخصیص یک ارزش دقیق برای چنین رویدادی را برجسته می‌کند و به طور قطعی تعیین می‌کند که آیا نزدیک به ذوب شدن در نهایت سودمند یا مضر بوده است. دنت معتقد است که اگر به درس‌هایی منجر شود که از وقوع حوادث جدی بعدی جلوگیری می‌کند، این حادثه مثبت تلقی می‌شود.

راسل هاردین (1990) این ادعاها را رد می‌کند و معتقد است که الزام اخلاقی فایده‌گرایی - که به عنوان «تعریف حق به‌عنوان پیامدهای خوب» تعریف می‌شود، می‌تواند از ظرفیت انگیزه افراد برای به‌کارگیری دقیق این عواقب متفاوت باشد. او خاطرنشان می کند که این اصول "به واقعیت های درک شده از پرونده و تجهیزات ذهنی بازیگر اخلاقی خاص بستگی دارد." هاردین معتقد است که محدودیت ها و تغییرپذیری دومی لزومی به رد مورد اولی ندارد. او بیشتر توضیح می دهد: "اگر ما سیستم بهتری برای تعیین روابط علی مرتبط ایجاد کنیم تا بتوانیم اقداماتی را انتخاب کنیم که اهداف مورد نظر ما را بهتر به ارمغان می آورند، نتیجه آن این نیست که ما باید اخلاق خود را تغییر دهیم. انگیزه اخلاقی فایده گرایی ثابت است، اما تصمیمات ما تحت آن به دانش و درک علمی ما بستگی دارد."

از نظر تاریخی، فایده‌گرایی عدم امکان دستیابی به قطعیت در این حوزه‌ها را تصدیق کرده است. G. E. Moore در نوشته های خود در سال 1903 چنین بیان کرد:

مطمئناً نمی توانیم به طور مستقیم به مقایسه اثرات آنها امیدوار باشیم مگر در آینده ای محدود. و همه استدلال‌هایی که تا به حال در اخلاق به کار رفته‌اند و ما معمولاً در زندگی مشترک بر اساس آنها عمل می‌کنیم، برای نشان دادن برتری یک مسیر بر دیگری، (به غیر از جزمات الهیاتی) محدود به اشاره به چنین مزایای احتمالی فوری است... یک قانون اخلاقی به جای یک قانون علمی به پیش‌بینی علمی شباهت دارد. چنین پیش‌بینی‌هایی ذاتاً احتمالی هستند، حتی اگر احتمال آن زیاد باشد.

ملاحظات بیشتر

میانگین در مقابل شادی کل

در روش های اخلاق، هنری سیدگویک این سوال اساسی را مطرح کرد: "آیا این شادی کلی است یا متوسط که ما به دنبال رسیدن به حداکثر هستیم؟" پیلی مشاهده کرد که علیرغم بحث از شادی جمعی، "خوشبختی یک مردم از شادی افراد مجرد تشکیل می شود؛ و کمیت شادی را تنها می توان با افزایش تعداد دریافت کنندگان یا لذت ادراک آنها افزایش داد." او همچنین ادعا کرد که، بدون در نظر گرفتن سناریوهای افراطی مانند جمعیت های برده شده، شادی کل به طور کلی با تعداد افراد مرتبط است. بنابراین، پیلی نتیجه‌گیری کرد: «تجزیه جمعیت بزرگ‌ترین بلایی است که یک دولت می‌تواند متحمل شود؛ و بهبود آن هدفی است که در همه کشورها باید بر هر هدف سیاسی دیگری ترجیح داده شود.» اسمارت دیدگاهی قابل مقایسه را بیان کرد و اظهار داشت که، ceteris paribus، جهانی که شامل دو میلیون فرد شاد است، از یک با تنها یک میلیون نفر پیشی می گیرد.

درک پارفیت استدلال می کند که اولویت دادن به شادی کامل منجر به "نتیجه نفرت انگیز" می شود، که چنین فرض می کند که جمعیت وسیعی از افراد با جمعیت بسیار پایین و در عین حال غیرمنفی می توانند یک زندگی برتر از ارزش کمتر در نظر گرفته شوند. راحت این بدان معناست که بر اساس این نظریه، تا زمانی که شادی کلی به افزایش خود ادامه دهد، از نظر اخلاقی افزایش جمعیت جهان مطلوب است. ویلیام شاو پیشنهاد می کند که معضل پارفیت را می توان با تمایز گذاشتن بین افراد بالقوه که نگران کننده نیستند و افراد بالفعل آینده که نیاز به بررسی دارند دور زد. شاو بیان می کند که "فایده گرایی برای شادی مردم ارزش قائل است، نه تولید واحدهای شادی. بر این اساس، فرد هیچ تعهد مثبتی برای بچه دار شدن ندارد. با این حال، اگر تصمیم به بچه دار شدن گرفته اید، پس موظف هستید که شادترین فرزندی را که می توانید به دنیا بیاورید."

برعکس، ارزیابی مطلوبیت یک جمعیت بر اساس مطلوبیت متوسط آن، از نتیجه‌گیری ناپسند Parfit اجتناب می‌کند، اما چالش‌های جایگزین را معرفی می‌کند. به عنوان مثال، معرفی فردی با شادی متوسط ​​به یک جامعه بسیار سعادتمند، اقدامی غیراخلاقی تلقی می شود. علاوه بر این، این نظریه پیشنهاد می‌کند که ریشه‌کن کردن افرادی که شادی آنها کمتر از حد متوسط ​​است، یک خیر اخلاقی است، زیرا میانگین کلی شادی را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، محاسباتی که از مطلوبیت متوسط ​​به دست می‌آیند، به‌طور غیرقابل قبولی بیان می‌کنند که وضعیت رنج پرجمعیت بر حالت کم‌جمعیت ترجیح داده می‌شود. اصل سودمندی متوسط همچنین بیان می‌کند که گروهی که شکنجه‌های وحشیانه را تجربه می‌کنند، با گنجاندن افراد دیگری که تحت عذاب کم‌تری قرار می‌گیرند، بهبود می‌یابد.

انگیزه ها، مقاصد، و اقدامات

معمولاً، فایده‌گرایی صحت اخلاقی یا نادرست بودن یک عمل را صرفاً بر اساس پیامدهای آن ارزیابی می‌کند. بنتام به دقت بین انگیزه و قصد تمایز قائل شد و اظهار داشت که انگیزه ها ذاتاً نه خوب هستند و نه بد، بلکه بر اساس تمایل آنها به ایجاد لذت یا درد چنین تعاریفی را به دست می آورند. وی در ادامه اظهار داشت: «از هر انگیزه‌ای ممکن است کارهایی انجام شود که خوب، دیگران بد و برخی دیگر بی‌تفاوت باشند». میل این دیدگاه را تکرار کرد و صریحاً اعلام کرد که "انگیزه هیچ ربطی به اخلاقیات عمل ندارد، هرچند با ارزش عامل. کسی که موجودی دیگر را از غرق شدن نجات می دهد، کاری را انجام می دهد که از نظر اخلاقی درست است، خواه انگیزه او وظیفه باشد یا امید به پرداخت هزینه برای دردسر." میل در پاورقی از ویرایش دوم فایده گرایی بیان کرد که "اخلاق عمل کاملاً به نیت بستگی دارد - یعنی به آنچه که عامل می خواهد انجام دهد." وی همچنین در جای دیگری بیان کرد: "نیت و انگیزه دو چیز کاملاً متفاوت هستند. اما این نیت، یعنی آینده نگری عواقب است که درستی یا نادرستی اخلاقی عمل را تشکیل می دهد."

تفسیر دقیق پاورقی میل همچنان موضوع بحث علمی است. چالش تفسیری در درجه اول حول محور روشن کردن این موضوع است که چرا نیات باید بر ارزیابی اخلاقی یک عمل تأثیر بگذارد، با توجه به اولویت عواقب، در حالی که انگیزه ها نباید. یک توضیح پیشنهادی «شامل این فرض است که «اخلاقی» عمل یک چیز است، احتمالاً با ستایش یا سرزنش عامل، و درستی یا نادرستی آن چیز دیگری است. با این حال، جاناتان دنسی این تفسیر را رد می‌کند و استدلال می‌کند که میل صراحتاً قصد را به ارزیابی خود عمل و نه به شخصیت عامل مرتبط می‌کند.

راجر کریسپ تفسیری ارائه می‌دهد که به تعریف ارائه‌شده توسط میل در یک سیستم منطق ارجاع می‌دهد، که در آن میل بیان می‌کند که "نیت یکی دیگر از پیامدهای حاصل در اثر ایجاد شده است، یک نیت در نتیجه حاصل از اثر است. عمل را تشکیل می دهند." در نتیجه، حتی اگر دو عمل از نظر ظاهری به یکدیگر شباهت داشته باشند، اگر مقاصد اساسی آنها متفاوت باشد، متمایز هستند. دانسی مشاهده می‌کند که این توضیح نمی‌تواند روشن کند که چرا نیات مهم هستند در حالی که انگیزه‌ها مهم نیستند.

تفسیر سوم بیان می‌کند که یک عمل می‌تواند به عنوان یک فرآیند پیچیده شامل مراحل متعدد در نظر گرفته شود، با قصد دیکته می‌کند که کدام یک از این مراحل جزئی از عمل هستند. در حالی که دنسی طرفدار این تفسیر است، او تصدیق می کند که ممکن است با دیدگاه خود میل همسو نباشد، زیرا میل «حتی اجازه نمی دهد که «p & q» یک گزاره پیچیده را بیان کند. میل در سیستم منطق خود I IV. 3، در مورد «سزار مرده و بروتوس زنده است»، که «می‌توانیم خیابان را خانه‌ای پیچیده بنامیم، همانطور که این دو گزاره یک گزاره پیچیده هستند.»

در نهایت، اگرچه انگیزه‌ها ممکن است مستقیماً اخلاقیات یک عمل را تعیین نکنند، اما اگر چنین تزکیه‌ای به افزایش شادی کلی کمک کند، این مانع از پرورش انگیزه‌های خاص سودگرایان نمی‌شود.

موجودات حساس دیگر

در مقدمه‌ای بر اصول اخلاق و قانونگذاری، بنتام مطرح کرد، "سوال این نیست که آیا آنها می‌توانند استدلال کنند؟ و نه، آیا می‌توانند صحبت کنند؟ بلکه آیا می‌توانند رنج ببرند؟" در حالی که تمایز میل بین لذت‌های بالاتر و پایین‌تر ممکن است حاکی از موقعیت برتر برای انسان باشد، او متعاقباً موضع بنتام را در مقاله‌اش «Whewell on Moral Philosophy» تأیید کرد و آن را «انتظار نجیب» نامید. میل در ادامه توضیح داد: «آرامش می‌دهیم که هر عملی بیش از آن که انسان را لذت ببرد، برای حیوانات درد ایجاد می‌کند؛ آیا این عمل اخلاقی است یا غیراخلاقی؟ و اگر دقیقاً به همان نسبتی که انسان‌ها سر خود را از غبار خودخواهی بلند می‌کنند، یک صدا پاسخ «غیراخلاقی» نمی‌دهند، اخلاقیات اصل فایده برای همیشه محکوم شود.

هنری سیدگویک به طور مشابه پیامدهای فایده گرایی در مورد حیوانات غیر انسانی را بررسی کرد و اظهار داشت:

"در مرحله بعد باید در نظر بگیریم که "همه" چه کسانی هستند، که باید شادی آنها را در نظر گرفت. آیا ما باید نگرانی خود را به همه موجوداتی که قادر به لذت و درد هستند و احساسات آنها تحت تأثیر رفتار ما قرار می گیرد، گسترش دهیم؟ یا باید دیدگاه خود را به خوشبختی انسانی محدود کنیم؟ دیدگاه قبلی همان دیدگاهی است که بنتام و میل اتخاذ کرده اند، و (به اعتقاد من) به طور کلی با خصلت جهانی منطبق است. اصل ... به نظر می رسد که از پایان، آن گونه که تصور می شود، هر گونه لذتی از هر موجود ذی شعور کنار گذاشته شود.»

در میان فیلسوفان فایده گرا معاصر، پیتر سینگر به دلیل حمایت از اینکه رفاه همه موجودات ذی شعور مستلزم توجه برابر است، به طور برجسته شناخته شده است. سینگر معتقد است که حقوق بر اساس سطح احساسات یک موجود، صرف نظر از نوع آن، اعطا می شود. او معتقد است که انسان‌ها اغلب گونه‌گرایی را به نمایش می‌گذارند - یک عمل تبعیض‌آمیز علیه غیرانسان‌ها - در زمینه‌های اخلاقی. سینگر استدلال می‌کند که گونه‌گرایی در فایده‌گرایی قابل توجیه نیست، زیرا هیچ تمایز عقلانی بین رنج انسان‌ها و حیوانات غیرانسان وجود ندارد. در نتیجه، همه رنج ها باید کاهش یابد. سینگر می نویسد: "نژادپرست با اهمیت دادن بیشتر به منافع اعضای نژاد خود، هنگامی که بین منافع آنها و منافع نژاد دیگر تضاد وجود دارد، اصل برابری را نقض می کند. به همین ترتیب، نوع گرا اجازه می دهد که منافع گونه خود بر منافع بزرگتر اعضای گونه های دیگر غلبه کند. < در مورد بیشتر نوع انسان ها الگوی هر یک از گونه های او یکسان است." جان استوارت میل در مقاله "درباره طبیعت" ادعا می کند که رفاه حیوانات وحشی باید در قضاوت های فایده گرایانه لحاظ شود. تایلر کاون همچنین استدلال می‌کند که اگر حیوانات منفرد به عنوان حاملان مفید در نظر گرفته شوند، پس فعالیت‌های شکارچی گوشتخواران باید نسبت به قربانیانشان محدود شود، و پیشنهاد می‌کند: «حداقل، ما باید یارانه‌های فعلی را به گوشت‌خواران طبیعت محدود کنیم.»

اما این دیدگاه با اکولوژی عمیق در تضاد است، که بدون توجه به ارزش‌های زیست‌محیطی و طبیعی بودن آن‌ها به این نتیجه می‌رسد. حساس تلقی می شود برعکس، فایده‌گرایی، جایگاه اخلاقی را در برابر اشکال زندگی که قادر به تجربه لذت یا ناراحتی نیستند، انکار می‌کند، زیرا افزایش شادی یا کاهش رنج موجوداتی که نمی‌توانند این حالات را احساس کنند، غیرممکن است. خواننده می نویسد:

ظرفیت رنج و لذت بردن از چیزها پیش نیازی برای داشتن علایق است، شرطی که قبل از اینکه بتوانیم از علایق به نحو معناداری صحبت کنیم، باید ارضا شود. بیهوده است اگر بگوییم به نفع سنگی نیست که در جاده توسط یک پسر مدرسه ای لگد شود. یک سنگ منافعی ندارد زیرا نمی تواند رنج بکشد. هیچ کاری که ما نمی توانیم با آن انجام دهیم، احتمالاً هیچ تفاوتی در رفاه آن ایجاد نمی کند. از سوی دیگر، موش علاقه دارد که عذاب نکشد، زیرا اگر چنین شود، عذاب خواهد کشید. اگر موجودی رنج بکشد، هیچ توجیه اخلاقی برای امتناع از در نظر گرفتن آن رنج وجود ندارد. صرف نظر از ماهیت موجود، اصل برابری ایجاب می‌کند که رنج آن با رنجی مشابه - تا آنجا که بتوان مقایسه‌های تقریبی انجام داد - با هر موجود دیگری یکسان حساب کرد. اگر موجودی قادر به رنج بردن، یا تجربه لذت یا شادی نباشد، چیزی قابل توجه نیست.

در نتیجه، ارزش اخلاقی موجودات تک سلولی، موجودات چند سلولی خاص، و پدیده‌های طبیعی مانند رودخانه‌ها صرفاً با مزایایی که به موجودات ذی‌شعور می‌دهند تعیین می‌شود. به همین ترتیب، فایده گرایی ذاتاً برای تنوع زیستی ارزش ذاتی قائل نیست. با این حال، مزایایی که تنوع زیستی برای موجودات ذی‌شعور ارائه می‌کند، اغلب حفظ کلی آن را در چارچوبی سودمند ضروری می‌کند.

ذهن های دیجیتال

نیک بوستروم و کارل شولمن معتقدند که پیشرفت‌های مداوم در هوش مصنوعی احتمالاً امکان ایجاد ذهن‌های دیجیتالی را فراهم می‌کند که به منابع کمتری نیاز دارند و دارای نرخ و شدت تجربه ذهنی بسیار بیشتری در مقایسه با انسان‌ها هستند. این نهادها، که به آنها "ابر ذینفعان" گفته می شود، ممکن است از سازگاری لذت جویانه نیز مصون باشند. بوستروم از شناسایی استراتژی‌هایی حمایت می‌کرد که همزیستی مفید متقابل ذهن‌های دیجیتالی و بیولوژیکی را تسهیل می‌کرد و به همه شکل‌ها اجازه می‌داد تا پیشرفت کنند.

برنامه برای مشکلات خاص

این مفهوم در زمینه‌های مختلفی از جمله اقتصاد رفاه اجتماعی، تحقیقات در مورد عدالت، بحران جهانی فقر، پیامدهای اخلاقی کشاورزی حیوانات، و ضرورت کاهش خطرات وجودی برای بشریت به کار رفته است. با توجه به صحت، برخی از فایده‌گراها استفاده از دروغ‌های سفید را تأیید می‌کنند.

فقر جهان

مقاله ای که در American Economic Journal منتشر شده است، کاربرد اخلاق منفعت طلبانه را در توزیع مجدد ثروت مورد بررسی قرار داده است. این مجله مدعی شد که اخذ مالیات از افراد مرفه نشان دهنده مؤثرترین استفاده از درآمد قابل تصرف آنها است و اظهار داشت که چنین وجوهی از طریق ارائه خدمات دولتی برای بیشترین تعداد افراد سودمند است. بسیاری از فیلسوفان سودگرا، به‌ویژه پیتر سینگر و توبی اورد، معتقدند که افراد در کشورهای توسعه‌یافته تعهد ویژه‌ای برای کمک به ریشه‌کنی فقر شدید جهانی دارند، برای مثال، با اهدای مستمر بخشی از درآمد خود به سازمان‌های خیریه. برای مثال، سینگر معتقد است که کمک‌های خیریه می‌تواند جان انسان‌ها را نجات دهد یا بیماری‌های مرتبط با فقر را کاهش دهد، که نشان‌دهنده تخصیص برتر بودجه با توجه به شادی قابل‌توجهی است که برای افراد در فقر شدید نسبت به منفعت حاشیه‌ای تجربه شده توسط افرادی که در ثروت نسبی زندگی می‌کنند، نشان می‌دهد. علاوه بر این، سینگر نه تنها از اهدای سهم قابل توجهی از درآمد خود به امور خیریه، بلکه برای هدایت این سرمایه‌ها به سمت مقرون‌به‌صرفه‌ترین سازمان‌ها، در نتیجه به حداکثر رساندن سود کلی در راستای اصول سودمندی حمایت می‌کند. گزاره های سینگر اساساً بر جنبش نوع دوستی مؤثر معاصر تأثیر گذاشته است.

انتخاب اجتماعی

عدالت کیفری

مراجع

مراجع

نقل‌ها

کتابشناسی

• ناتانسون، استفان. «فایده گرایی عمل کن و حکومت کن». در فیزر، جیمز; داودن، بردلی (ویرایشگران). دایره المعارف اینترنتی فلسفه. ISSN 2161-0002. OCLC 37741658.
• ناتانسون، استفان. «فایده گرایی عمل کن و حکومت کن». در فیزر، جیمز; داودن، بردلی (ویرایشگران). دانشنامه اینترنتی فلسفه. ISSN 2161-0002. OCLC 37741658.سینوت-آرمسترانگ، والتر. "نتیجه گرایی." در زالتا، ادوارد ن. (ویرایشگر). دانشنامه فلسفه استنفورد. ISSN 1095-5054. OCLC 42904917. OCLC 42904917 = "cit. دایره المعارف cs1" title="ctx_ver=Z39.88-2004&rft_val_fmt=info%3Aofi%2Ffmt%3Akev%3Amtx%3Abook&rft.genre=bookitem&r ft.atitle=نتیجه گرایی&rft.btitle=دانشنامه+فلسفه+استنفورد&rft_id=info%3Aoclcnum%2F4 29049174&rft.issn=1095-5054&rft.aulast=Sinnott-Armstrong&rft.aufirst=Walter&rft_id=https%3A %2F%2Fplato.stanford.edu%2Fentries%2Fconsequentialism%2F&rfr_id=info%3Asid%2Fen.
• دایره المعارف فلسفه استنفورد. ISSN 1095-5054. OCLC 429049174.اسلیتر، جو. "تاریخ فایده گرایی." در فیزر، جیمز؛ داودن، برادلی (ویرایشگران). دانشنامه اینترنتی فلسفه. ISSN 2161-0002. OCLC 58.0002. title="ctx_ver=Z39.88-2004&rft_val_fmt=info%3Aofi%2Ffmt%3Akev%3Amtx%3Abook&rft.genre=bookitem&a mp;rft.atitle=تاریخ+فایده‌گرایی&rft.btitle=دانشنامه+اینترنتی+فلسفه&rft_id=i nfo%3Aoclcnum%2F37741658&rft.issn=2161-0002&rft.aulast=Slater&rft.aufirst=جو&rft_id=ht tps%3A%2F%2Fiep.utm.edu%2Fhistory-of-Utilitarianism&rfr_id=info%3Asid%2Fen.</span></li>
• سوالات متداول یک سودمند، توسط ایان مونتگومری.
• منافعان انگلیسی، جلد 1 اثر سر لزلی استفن
• فایده اندیشان انگلیسی، جلد 2 اثر سر لزلی استفن
• فایده گرایی خلاصه ای از فایده گرایی کلاسیک و جایگزین های مدرن، با کاربرد در مسائل اخلاقی و انتقادات.
• پرایمر عناصر و اشکال فایده گرایی خلاصه ای مناسب از نکات اصلی فایده گرایی.
• فایده گرایی به عنوان اخلاق ثانویه مروری مختصر بر فایده گرایی، طرفداران و منتقدان آن.
• مروری بر چندین نقد کمتر مورد بحث از فایده گرایی.