حیات گرایی

ویتالیسم بر این باور است که موجودات زنده به دلیل وجود نیروها، خواص یا قدرت های غیر فیزیکی یا غیر شیمیایی، از موجودات غیر زنده متمایز هستند. از لحاظ تاریخی، نظریه‌های حیات‌گرای مختلفی رایج بودند، اما اکنون به عنوان مفاهیم شبه علمی طبقه‌بندی می‌شوند. هنگامی که حیات گرایی به صراحت به یک اصل حیاتی اشاره می کند، این عنصر اغلب به عنوان "جرقه حیاتی"، "انرژی"، "élan vital" (اصطلاح معرفی شده توسط هانری برگسون)، "نیروی حیاتی" یا "vis vitalis" نامیده می شود، که گاهی اوقات با روح برابری می شود. در طول قرن های 18 و 19، حیات گرایی موضوع بحث بین زیست شناسان بود. مکانیک ها معتقد بودند که اصول فیزیک در نهایت تمایز بین حیات و غیر حیات را توضیح می دهد، در حالی که حیات گرایان معتقد بودند که فرآیندهای حیات را نمی توان به عملیات مکانیکی تقلیل داد. زیست شناسان ویتالیست، از جمله یوهانس راینکه، فرضیه های قابل آزمایش پیشرفته ای را ارائه کردند که قصد داشتند محدودیت های تبیین های مکانیکی را نشان دهند. با این حال، آزمایشات آنها حیات گرایی را اثبات نکرد. زیست شناسان معاصر، حیات گرایی را در این زمینه، توسط شواهد تجربی رد کرده اند و آن را به عنوان یک نظریه علمی جایگزین یا یک شبه علم از اواسط قرن بیستم طبقه بندی می کنند.

ویتالیسم حضور تاریخی قابل توجهی در فلسفه های پزشکی دارد، با بسیاری از شیوه های درمانی سنتی که بیماری را به یک عدم تعادل نسبت می دهد.

تاریخچه

فلسفه های باستان

این مفهوم که عملکردهای فیزیولوژیکی از یک اصل حیاتی ذاتی در همه موجودات زنده سرچشمه می گیرد را می توان به مصر باستان ردیابی کرد. در فلسفه یونان، مکتب میلزی تبیین‌های طبیعت‌گرایانه برگرفته از ماتریالیسم و ​​مکانیسم ارائه می‌کرد. با این وجود، در دوران لوکرتیوس، این دیدگاه، به عنوان مثال، توسط کلینوم غیرقابل پیش بینی اپیکور تقویت شد. در فیزیک رواقی، پنوما عملکرد نشانه را پذیرفت. جالینوس معتقد بود که ریه‌ها پنوما را از جو استخراج می‌کنند، که سپس توسط خون در سراسر بدن به گردش در می‌آید.

جینیسم

ویتالیسم جزء فلسفه جین است. Tattvarthsutra Umaswati ادعا می کند که کیهان شامل شش جوهر ابدی است: موجودات یا ارواح ذی شعور (jīva)، جوهر یا ماده غیر حساس (pudgala)، اصل حرکت (dharma)، اصل استراحت (adharma)، (kāla). سروارتاسیدی پوجیاپادا، جیوا را بر اساس تعداد حیات‌های مرتبط با حواس دسته‌بندی می‌کند.

دوره قرون وسطی

در طول دوره قرون وسطی در اروپا، فیزیک تحت تأثیر مفهوم پنوما قرار گرفت، که به توسعه نظریه‌های بعدی اتر کمک کرد.

دوره مدرن اولیه

حیات گرایان برجسته عبارتند از: آناتومیست انگلیسی فرانسیس گلیسون (1597-1677) و پزشک ایتالیایی مارچلو مالپیگی (1628-1694). کاسپار فردریش ولف (1733-1794) به‌عنوان مولد اپی‌زایی در جنین‌شناسی شناخته می‌شود، که نشان‌دهنده تغییر به سمت توصیف رشد جنینی از طریق تکثیر سلولی به جای تجلی یک روح از پیش ساخته شده است. با این وجود، این سطح از مشاهدات تجربی با چارچوب فلسفی مکانیکی همراه نبود. ولف در کار خود در سال 1759، Theoria Generationis، تلاش کرد تا ظهور موجودات را از طریق عملکرد یک vis Essentialis، یک نیروی سازمان دهنده و سازنده، روشن کند. متعاقباً، کارل رایشنباخ (1788-1869) نظریه نیروی اودیک را فرموله کرد که به عنوان یک موجودات زنده نفوذکننده انرژی حیاتی مفهوم‌سازی شد.

در طول قرن هفدهم، تفکر علمی مدرن با ارائه پیشنهادهایی به مفهوم کنش نیوتن از فاصله دور و مکانیسم دوگانگی حیات‌گرایانه دکارتی پرداخت. این نظریه‌ها بیان می‌کنند که در حالی که دگرگونی‌های شیمیایی در مواد غیر زنده قابل برگشت هستند، ماده «آلی» از طریق فرآیندهای شیمیایی، مانند پخت و پز، دستخوش تغییرات دائمی می‌شود.

همانطور که توسط چارلز برچ و جان بی. کاب بیان شد، "ادعاهای حیات گرایان دوباره در قرن هجدهم مطرح شد". این دوره شاهد فعالیت «پیروان جورج ارنست استال» در کنار چهره های دیگری مانند پزشک برجسته فرانسیس خاویر بیچات از هتل دیو بود. با این حال، «بیشات از گرایش معمول سنت حیات‌گرایانه فرانسوی به رهایی تدریجی از متافیزیک به منظور ترکیب با فرضیه‌ها و نظریه‌هایی که مطابق با معیارهای علمی فیزیک و شیمی بودند، حرکت کرد». جان هانتر "یک اصل زنده" را علاوه بر مکانیک تصدیق کرد.

یوهان فردریش بلومنباخ در سال 1781 با انتشار Über den Bildungstrieb und das Zeugungsgeschäfte به ایجاد اپی ژنز در علوم زیستی کمک کرد. Blumenbach آب شیرین Hydra را تشریح کرد و نشان داد که بخش های جدا شده دارای قابلیت های احیا کننده هستند. او وجود یک "محرک تکوینی" (Bildungstrieb) در ماده زنده را فرض کرد. با این حال، او اشاره کرد که این نامگذاری،

مشابه با نام‌هایی که به هر نیروی حیاتی دیگری داده می‌شود، ذاتاً هیچ توضیحی ارائه نمی‌کند: این نیرو صرفاً برای نشان دادن قدرتی متمایز ناشی از ادغام اصول مکانیکی با عناصری که قابل تغییر هستند عمل می‌کند.

قرن 19

یونس یاکوب برزلیوس، بنیانگذار برجسته شیمی مدرن در اوایل قرن نوزدهم، ضرورت وجود یک نیروی تنظیم کننده در ماده زنده را برای حفظ عملکرد آن مطرح کرد. برزلیوس اظهار داشت که ترکیبات را می توان بر اساس نیازهای مصنوعی آنها طبقه بندی کرد: ترکیبات آلی برای تشکیل موجودات بیولوژیکی ضروری هستند، در حالی که ترکیبات معدنی این کار را نمی کنند. طرفداران حیات گرایی غیرممکن بودن سنتز مواد آلی از اجزای غیر آلی را پیش بینی کردند. با این حال، فردریش ولر با موفقیت اوره را از اجزای غیر آلی در سال 1828 سنتز کرد. این روایت که توسط مورخ پیتر رامبرگ افسانه وهلر نامیده می‌شود، از تاریخ محبوب شیمی در سال 1931 برخاسته است که "با نادیده گرفتن تمام ادعاهای دقت تاریخی، ولر را به عنوان مدافعی مصمم به تصویر می‌کشد که مکرراً تلاش می‌کرد تا یک محصول طبیعی را تا بعدازظهر ابطال معجزه گرایی و معجزه‌گرایی ابطال کند. رخ داد'".

بین سالهای 1833 و 1844، یوهانس پیتر مولر کتاب درسی فیزیولوژی بنیادی را با عنوان Handbuch der Physiologie تألیف کرد که متعاقباً به عنوان کتاب درسی برجسته در این رشته در طول قرن نهم خدمت کرد. این اثر نشان دهنده پایبندی مولر به اصول حیات گرایی بود. او قبل از انجام تجزیه و تحلیل شیمیایی خون و لنف، تمایز بین مواد آلی و معدنی را بررسی کرد. او سیستم‌های گردش خون، لنفاوی، تنفسی، گوارشی، غدد درون‌ریز، عصبی و حسی را در میان گونه‌های مختلف جانوری به تفصیل شرح داد، با این حال اظهار داشت که وجود روح، هر موجودی را به یک موجود تقسیم‌ناپذیر تبدیل می‌کند. او اظهار داشت که پدیده‌های نور و امواج صوتی نشان می‌دهند که موجودات زنده دارای انرژی حیاتی منحصربه‌فردی هستند که نمی‌توان آن را کاملاً با قوانین فیزیکی توضیح داد.

لوئی پاستور (1822-1895)، به دنبال رد مشهور خود بر تولید خودبه‌خودی، آزمایش‌های متعددی را انجام داد که به اعتقاد او حیات‌گرایی substanti بود. همان‌طور که بچتل می‌گوید، پاستور «تخمیر را در چارچوبی گسترده‌تر ادغام کرد که واکنش‌های خاص منحصر به موجودات زنده را مشخص می‌کند، و آنها را به‌عنوان پدیده‌های حیاتی کاهش‌ناپذیر توصیف می‌کند». پاستور در تضاد با اظهارات برزلیوس، لیبیگ، ترابه و سایر محققانی که تخمیر را به عوامل یا کاتالیزورهای شیمیایی درون سلولی نسبت می‌دهند، در نهایت به این نتیجه رسید که تخمیر یک "عمل حیاتی" است.

قرن 20

هانس دریش (1867-1941) یافته‌های تجربی خود را اینگونه تفسیر کرد که نشان می‌دهد زندگی مستقل از قوانین فیزیکوشیمیایی عمل می‌کند. ادعای اصلی او این بود که اگر جنینی پس از یک یا دو تقسیم اولیه تشریح شود، هر قطعه حاصل به یک ارگانیسم کامل بالغ تبدیل می شود. جایگاه دریش به‌عنوان یک زیست‌شناس تجربی به‌دلیل نظریه‌های حیات‌گرایانه‌اش، که از زمان او به‌طور گسترده توسط جامعه علمی به‌عنوان شبه علم تلقی می‌شد، به‌طور چشمگیری کاهش یافت. حیات گرایی نشان دهنده یک فرضیه علمی منسوخ شده است و این اصطلاح گهگاه به عنوان یک برچسب تحقیرآمیز به کار می رود. ارنست مایر (1904-2005) مشاهده کرد:

تمسخر حیات گرایان غیرتاریخی است. با بررسی آثار حیات گرایان برجسته ای مانند دریش، می توان پذیرفت که بسیاری از چالش های بنیادی بیولوژیکی را نمی توان به اندازه کافی توسط فلسفه دکارتی که ارگانیسم را به عنوان یک ماشین مفهوم می کند، مورد توجه قرار داد... بنیان منطقی نقد حیات گرایان غیرقابل حمله بود.

ویتالیسم در طول پنج دهه گذشته چنان جایگاه نامطلوبی پیدا کرده است که هیچ زیست شناس معاصری دوست ندارد به عنوان حیات گرا دسته بندی شود. با این وجود، بقایای اندیشه حیات‌گرا در مشارکت‌های آلیستر هاردی، سوال رایت و چارلز برچ وجود دارد که به نظر می‌رسد یک اصل غیر مادی را در موجودات زنده تأیید می‌کنند.

حیات گرایان برجسته نیز شامل یوهانس راینکه و اسکار هرتویگ بودند. راینکه اصطلاح نوویتالیسم را برای توصیف کار خود ابداع کرد و اظهار داشت که در نهایت از طریق آزمایش تجربی اثبات می شود و نشان دهنده پیشرفتی نسبت به نظریه های حیات گرایی موجود است. کمک های راینکه متعاقباً بر کارل یونگ تأثیر گذاشت.

در اوایل زندگی حرفه ای خود، جان اسکات هالدن دیدگاهی ضد مکانیستی در زیست شناسی و چارچوب فلسفی ایده آلیستی اتخاذ کرد. هالدن تحقیقات خود را به عنوان اثبات اعتقاد او مبنی بر اینکه غایت شناسی مفهومی ضروری در زیست شناسی است، می دانست. دیدگاه‌های او با انتشار کتاب افتتاحیه‌اش، مکانیسم، زندگی و شخصیت در سال 1913، به رسمیت شناخته شد. او به طور قاطع بر نقش اساسی موجودات زنده در زیست شناسی تاکید کرد و اظهار داشت: "ما ارگانیسم را موجودی خود تنظیم کننده می دانیم" و "هر تلاشی برای تجزیه و تحلیل آن به اجزایی که بتوان آن را به یک توضیح مکانیکی تقلیل داد، این تجربه مرکزی را نقض می کند." کار هالدان به طور قابل توجهی بر ارگانیسم تأثیر گذاشت. او ادعا کرد که یک تفسیر صرفاً مکانیستی نمی تواند به اندازه کافی ویژگی های ذاتی زندگی را توضیح دهد. هالدن چندین کتاب نوشت که در آنها تلاش کرد ناکافی بودن هر دو رویکرد حیات‌گرایانه و مکانیستی را برای تحقیق علمی نشان دهد. هالدان توضیح داد:

ما باید مبنای نظری متفاوتی از زیست‌شناسی پیدا کنیم، بر اساس این مشاهدات که همه پدیده‌های مربوطه تمایل دارند چنان هماهنگ شوند که آنچه را برای یک موجود بالغ طبیعی است بیان کنند.

در سال 1931، زیست شناسان تقریباً به اتفاق آرا حیات گرایی را به عنوان یک چارچوب نظری پذیرفته شده کنار گذاشتند.

قرن بیست و یکم

در سال 2007، لئونارد لاولور، پروفسور فلسفه آمریکایی، فصلی را به همنشین کلمبیا در فلسفه‌های قرن بیستم ارائه کرد، که چارچوب "نوویتالیسم" را در فلسفه قاره‌ای قرن بیستم روشن می‌کرد.

علاوه بر این، بنجامین پرینز و هنینگ اشمیدگن وجود جریانی را مطرح کرده‌اند که آن‌ها آن را «مارکسیسم حیات‌گرا» در سراسر فلسفه قاره‌ای قرن بیستم می‌خوانند. آنها به طور خاص از آثار ژرژ کانگیلهم، تفسیری از مارکسیسم را ترسیم می کنند که در آن زندگی نه به عنوان یک ماده متافیزیکی، بلکه به عنوان یک فعالیت هنجاری و خودسازمانده مفهوم می شود. در این چارچوب، مفهوم کارل مارکس از زندگی فراتر از نقش آن به عنوان مبنای بیولوژیکی نیروی کار مورد ارزیابی مجدد قرار می گیرد و در عوض به عنوان منبعی از نقد و مقاومت در درون مدرنیته سرمایه داری در نظر گرفته می شود. این دیدگاه همچنین از یک توضیح «ارگانولوژیکی» از فناوری حمایت می‌کند و ابزارها و ماشین‌ها را به‌عنوان امتداد یا «ارگان‌های» موجودات زنده مفهوم‌سازی می‌کند تا به‌عنوان موجودات کاملاً مکانیکی مخالف حیات. مارکسیسم ویتالیست بدین وسیله پیوندی بین ماتریالیسم تاریخی و نگرانی های بوم شناختی و سیاسی معاصر با محوریت دفاع و دگرگونی شرایط زندگی برقرار می کند.

ویتالیسم در سال 2010 زمانی که کریگ ونتر و تیم تحقیقاتی اش با موفقیت یک کروموزوم باکتریایی را سنتز کردند، با چالش مهمی روبرو شد. این کروموزوم مصنوعی متعاقباً به سلول‌های میزبان باکتریایی که از نظر ژنومی تخلیه شده بودند، وارد شد. سلول های دریافت کننده ظرفیت رشد و تکثیر را نشان دادند که منجر به ایجاد آزمایشگاه مایکوپلاسما شد.

Emergentism

در گفتمان علمی و مهندسی معاصر، فرآیندهای نوظهور اغلب به عنوان پدیده‌هایی توصیف می‌شوند که ویژگی‌های یک سیستم را نمی‌توان صرفاً با ویژگی‌های اجزای تشکیل‌دهنده آن به‌طور جامع توصیف کرد. این محدودیت ممکن است ناشی از درک ناقص ویژگی‌های سازنده باشد یا از نقش مهمی که تعاملات بین اجزای فردی در شکل‌دهی رفتار کلی سیستم ایفا می‌کند.

طبقه‌بندی ظهور در کنار مفاهیم حیات‌گرای سنتی موضوع بحث معنایی باقی می‌ماند. همانطور که توسط Emmeche و همکاران (1997):

بیان شده است

از یک سو، بسیاری از دانشمندان و فیلسوفان ظهور را تنها دارای یک وضعیت شبه علمی می دانند. از سوی دیگر، پیشرفت‌های جدید در فیزیک، زیست‌شناسی، روان‌شناسی و زمینه‌های بین رشته‌ای مانند علوم شناختی، زندگی مصنوعی، و مطالعه سیستم‌های دینامیکی غیرخطی به شدت بر روی سطح بالای «رفتار جمعی» سیستم‌های پیچیده متمرکز شده‌اند، که اغلب گفته می‌شود واقعاً نوظهور هستند، و این اصطلاح به طور فزاینده‌ای برای توصیف چنین سیستم‌هایی استفاده می‌شود

.

Mesmerism

در طول قرن هجدهم، "مغناطیس حیوانی"، مفهومی که در نظریه های فرانتس مسمر (1734-1815) مرکزی بود، به عنوان یک نظریه حیات گرا مطرح شد. با این وجود، استفاده از اصطلاح انگلیسی مرسوم حیوان مغناطیسی به عنوان ترجمه مستقیم حیوان مغناطیسی اصلی مسمر می تواند به سه دلیل مشخص مشکل ساز باشد:

• مسمر عمداً اصطلاحات خود را انتخاب کرد تا تفسیر خاص خود از نیروی مغناطیسی را از مفاهیم معاصری مانند مغناطیس معدنی، مغناطیس کیهانی و مغناطیس سیاره ای متمایز کند.
• مسمر فرض کرد که این نیرو یا قدرت متمایز منحصراً در سیستم‌های فیزیولوژیکی انسان‌ها و حیوانات وجود دارد.
• مسمر به طور خاص اصطلاح "حیوان" را به دلیل منشأ ریشه‌شناختی آن (از لاتین animus، به معنی "نفس") پذیرفت، بنابراین نیروی پیشنهادی خود را به عنوان ویژگی ذاتی همه موجودات جاندار دارای تنفس، یعنی انسان‌ها و حیوانات، معرفی کرد.

تأثیر عمیق مفاهیم مسمر، پادشاه لوئیس شانزدهم فرانسه را بر آن داشت تا دو کمیسیون را که وظیفه بررسی مسموریسم را بر عهده داشتند، تشکیل دهد. یک کمیسیون به ریاست جوزف-ایگناس گیوتین بر عهده داشت، در حالی که کمیسیون دیگر به رهبری بنجامین فرانکلین شامل شخصیت های برجسته ای مانند بیلی و لاووازیه بود. این کمیسیون‌ها نظریه مسمریک را به‌طور کامل بررسی کردند و بیمارانی را مشاهده کردند که دچار تنش‌ها و خلسه می‌شدند. در طی آزمایشی که در باغ فرانکلین انجام شد، یک بیمار به سمت پنج درخت هدایت شد که یکی از آنها ظاهراً "محور" شده بود. بیمار هر درخت را به صورت متوالی در آغوش گرفت تا «مایع حیاتی» را جذب کند، اما با رسیدن به درختی که مسحور نشده بود، فرو ریخت. به همین ترتیب، در اقامتگاه لاووازیه، به یک زن «حساس» چهار فنجان آب معمولی داده شد. طبق گزارش ها، فنجان چهارم باعث تشنج شد. با این حال، او محتویات یک فنجان پنجم را که "محور" شده بود، بدون واکنش نامطلوب مصرف کرد و معتقد بود که آب معمولی است. کمیسیون ها در نهایت به این نتیجه رسیدند که "سیال بدون تخیل ناتوان است، در حالی که تخیل بدون سیال می تواند اثرات سیال را ایجاد کند."

فلسفه های پزشکی

ویتالیسم دارای حضور تاریخی گسترده ای در فلسفه های پزشکی است، با روش های درمانی سنتی متعددی که ادعا می کند بیماری از عدم تعادل در نیروهای حیاتی ناشی می شود. یک مفهوم قابل مقایسه در سنت های آفریقایی، مفهوم یوروبی *ase* است. در سنت پزشکی اروپایی که از بقراط سرچشمه می گیرد، این نیروهای حیاتی با چهار خلق و خو و شوخ طبعی مرتبط بودند. سنت‌های مختلف آسیایی، برعکس، فرض می‌کنند که بیماری از عدم تعادل یا انسداد *چی* یا *پرانا* سرچشمه می‌گیرد. علاوه بر این، در سنت‌های غیر سرزمینی، از جمله ادیان و هنرها، دیدگاه‌های حیات‌گرا به‌عنوان موضع‌گیری‌های فلسفی یا اصول پایدار باقی می‌مانند.

پزشکی مکمل و جایگزین (CAM) شامل انرژی درمانی‌های مختلفی است که اغلب با حیات‌گرایی مرتبط هستند. نمونه های قابل توجه شامل درمان های بیوفیلد مانند لمس درمانی، ریکی، *چی* خارجی، درمان چاکرا و درمان SHEN است. این روش‌های درمانی شامل یک پزشک است که میدان «انرژی ظریف» بیمار را دستکاری می‌کند، نظریه‌ای که مستقل از انرژی الکترومغناطیسی تولید شده توسط قلب و مغز وجود دارد. بورلی روبیک میدان زیستی را به عنوان یک میدان EM پیچیده، پویا، بسیار ضعیف در داخل و اطراف بدن انسان توصیف می‌کند.

ساموئل هانمن، مبدع هومیوپاتی، از درک غیرمادی و حیات‌گرایانه از بیماری حمایت می‌کند و می‌گوید: «...آنها صرفاً روح‌مانندی هستند (از قوه‌ی پویای روح انسانی) که باعث تخریب انسان می‌شوند. بدن." این دیدگاه، که بیماری را به عنوان یک اختلال پویا در یک نیروی حیاتی غیر مادی و پویا تعریف می‌کند، یک اصل اصلی است که در کالج‌های هومیوپاتی متعدد تدریس می‌شود و یک اصل اساسی برای بسیاری از پزشکان هومیوپاتی معاصر باقی می‌ماند.

انتقاد

ویتالیسم گهگاه به دلیل ارتکاب خطای التماس سؤال، به‌ویژه صرفاً با نامگذاری صرف به یک پدیده غیرقابل توضیح، با انتقاد مواجه شده است. مولیر این خطای منطقی را در Le Malade imaginaire معروف است، جایی که یک شارلاتان "توضیح می‌دهد" که چرا تریاک با نسبت دادن آن به "فضیلت خواب‌آلود" آن (یعنی قدرت خواب‌آلود) آن را به خواب می‌آورد. توماس هنری هاکسلی مشابهی را ترسیم کرد، و پیشنهاد کرد که حیات گرایی شبیه به ادعای این است که آب به دلیل «آکوسیتی» خود دارای خواص است. در سال 1926، نوه او، جولیان هاکسلی، بیشتر "نیروی حیاتی" یا élan vital را به توضیح عملکرد لوکوموتیو راه آهن با استناد به élan لوکوموتیو آن ("نیروی لوکوموتیو") تشبیه کرد. حیات گرایان پیوسته در کنار گذاشتن توضیحات مکانیکی شکست خورده اند. در سال 1912، ژاک لوب مفهوم مکانیکی زندگی را منتشر کرد، و آزمایش‌هایی را شرح داد که، همانطور که برتراند راسل در مذهب و علم بیان کرد، نشان داد که چگونه یک خارپشت دریایی می‌تواند به طور موثر توسط یک سنجاق "پدر" شود. لوب متعاقباً چالش زیر را ارائه کرد:

... یا باید در تولید مصنوعی ماده زنده موفق باشیم، یا باید دلایل غیرممکن بودن این کار را پیدا کنیم.

لوب با صراحت بیشتری به حیات گرایی پرداخت:

در نتیجه، ادعای این که فراتر از شتاب اکسیداسیون ها، شروع زندگی فردی با ورود یک "اصل زندگی" متافیزیکی به تخم مرغ تعیین می شود، یا مرگ ناشی از این "اصل" خروج از بدن، جدا از توقف اکسیداسیون، بی اساس است. به عنوان مثال، نظریه جنبشی گازها تبخیر آب را به اندازه کافی توضیح می دهد، و از نیاز به در نظر گرفتن ناپدید شدن "آکوسیته" جلوگیری می کند، مفهومی که توسط هاکسلی به طنز رد شده است.

بچتل ادعا می کند که حیات گرایی "اغلب به عنوان یک دکترین متافیزیکی زیانبار تلقی می شود." بسیاری از دانشمندان نظریه‌های «ویتالیست» را تبیین‌های موقتی ناکافی می‌دانستند و صرفاً مکان‌هایی در مسیر درک مکانیکی هستند. در سال 1967، فرانسیس کریک، یکی از کاشفان ساختار DNA، به حیات گرایان پیشگویی کرد: "آنچه را همه دیروز باور داشتند، و شما امروز باور می کنید، فردا فقط میلگردها باور خواهند کرد."

اگرچه تئوری های حیات گرایی متعددی، مانند مسمریسم، به طور قابل اثباتی جعل شده اند، اما شبه علمی غیرقابل آزمودن است. آلن سوکال پذیرش گسترده "نظریه های علمی" شفای معنوی را در میان پرستاران حرفه ای تحلیل کرد. سوکال به طور خاص تکنیکی را که به عنوان لمس درمانی شناخته می‌شود، مرور کرد و نتیجه گرفت که «تقریباً تمام سیستم‌های شبه علمی که در این مقاله مورد بررسی قرار می‌گیرند، از نظر فلسفی مبتنی بر حیات‌گرایی هستند» و همچنین خاطرنشان کرد که «علم جریان اصلی حیات گرایی را حداقل از دهه 1930 به دلایل متعددی رد کرده است. نقش های تاریخی و معاصر حیات گرایی را در کایروپراکتیک بررسی می کند و آن را به عنوان "شکلی از الهیات زیستی" توصیف می کند. او توضیح می دهد:

ویتالیسم نشان دهنده یک سنت بیولوژیکی بی اعتبار است که ادعا می کند زندگی توسط یک نیرو یا انرژی غیرقابل اندازه گیری هوشمند پایدار و روشن می شود. تأثیرات ادعایی حیات گرایی صرفاً تجلیات خود زندگی است که سپس به عنوان مبنای اولیه برای استنباط این مفهوم عمل می کند و یک استدلال دایره ای ایجاد می کند. این استدلال دایره‌ای توضیحی شبه ارائه می‌کند، که به طور بالقوه ما را گمراه می‌کند تا باور کنیم جنبه زیست‌شناختی توضیح داده شده است، در حالی که در واقعیت، فقط جهل ما برچسب زده شده است. همانطور که جوزف دوناهو، متخصص کایروپراکتیک پیشنهاد می‌کند، "تبیین یک ناشناخته (زندگی) با یک ناشناخته (فطری) پوچ است."

کیتینگ حیات گرایی را با روش شناسی علمی ناسازگار می داند:

کایروپراکتیک ها در تصدیق ظرفیت فیزیولوژیکی انسان برای خود ترمیم و تنظیم خودکار منحصر به فرد نیستند. با این حال، پایبندی تزلزل ناپذیر آنها به حیات گرایی آنها را به طور آشکار در میان حرفه هایی که ادعا می شود از نظر علمی پایه گذاری شده اند متمایز می کند. تا زمانی که شعار "یک علت، یک درمان" Innate تبلیغ می شود، باید انتظار تمسخر از جامعه گسترده تر علم سلامت را داشت. کایروپراکتیک نمی تواند به طور همزمان موقعیت های متناقض را بپذیرد. نظریه‌های آنها نمی‌توانند هم از نظر جزمی ساختاری حیاتی و هم از نظر علمی معتبر باشند. جنبه های غایت شناختی، آگاهانه، و سفت و سخت مفهوم پالمرها از Innate باید رد شود.

Keating بیشتر به دیدگاه اسکینر اشاره دارد:

ویتالیسم در اشکال گوناگون ظاهر می شود و در بسیاری از رشته های علمی پدیدار شده است. به عنوان مثال، روانشناس B.F. Skinner غیرمنطقی بودن نسبت دادن رفتار به حالات و ویژگی های ذهنی درونی را برجسته کرد. او ادعا کرد که چنین «ایستگاه‌های راه ذهنی» ساختارهای نظری اضافی را تشکیل می‌دهند که با جایگزین کردن روان‌شناسی غیرقابل وصف «ذهن»، مانع توسعه تبیین‌های علت و معلولی می‌شوند.

ویلیامز بیان می کند که "امروزه حیات گرایی یکی از ایده هایی است که اساس بسیاری از سیستم های بهداشتی شبه علمی را تشکیل می دهد که ادعا می کنند بیماری ها به دلیل اختلال یا عدم تعادل نیروی حیاتی بدن ایجاد می شوند." در حالی که حیات گرایان بر مشروعیت علمی تأکید می کنند، آنها اساساً روش علمی، از جمله اصول اصلی آن در مورد علیت و تأیید پذیری را رد می کنند. اغلب، آنها تجربه ذهنی را بر واقعیت مادی عینی ترجیح می دهند.

ویکتور استنگر توضیح می‌دهد که در بیوشیمی، «بیوانرژیتیک» به تبادل انرژی قابل اندازه‌گیری در موجودات و بین ارگانیسم‌ها و محیط آن‌ها اشاره می‌کند که توسط فرآیندهای فیزیکی و شیمیایی مرسوم اداره می‌شوند. با این حال، او خاطرنشان می کند که این تعریف از مفهوم حیات گرایان جدید، که میدان انرژی زیستی را به عنوان یک نیروی کل نگر و زنده فراتر از فیزیک و شیمی تقلیل گرایانه تصور می کنند، متفاوت است.

این میدان پیشنهادی گهگاه به عنوان الکترومغناطیسی شناخته می شود، اگرچه برخی از طرفداران فیزیک کوانتومی را نیز به شیوه ای تلقی می کنند. جوآن استفاناتوس ادعا می کند که "اصول پزشکی انرژی از فیزیک کوانتومی سرچشمه می گیرد." استنگر، با این حال، استدلال های متعددی را ارائه می دهد که این منطق را به چالش می کشد. او توضیح می‌دهد که انرژی در واحدهای گسسته‌ای به نام کوانتوم ظاهر می‌شود و در نتیجه، میدان‌های انرژی توسط این مؤلفه‌های منفرد تشکیل می‌شوند که تنها زمانی وجود دارند که کوانتوم‌ها وجود داشته باشند. بنابراین، میدان های انرژی کل نگر نیستند، بلکه سیستم هایی از عناصر گسسته هستند که باید به قوانین فیزیکی پایبند باشند. این بدان معناست که میدان های انرژی آنی نیستند. این جنبه‌های بنیادی فیزیک کوانتومی محدودیت‌هایی را بر مفهوم میدان بی‌نهایت و پیوسته تحمیل می‌کند، که برخی نظریه‌پردازان از آن برای توصیف «میدان‌های انرژی انسانی» استفاده می‌کنند. استنگر بیشتر توضیح می‌دهد که فیزیکدانان اثرات نیروهای الکترومغناطیسی را با دقت یک قسمت در یک میلیارد اندازه‌گیری کرده‌اند، با این حال هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد موجودات زنده یک میدان منحصربه‌فرد و متمایز ساطع می‌کنند.

الگوهای تفکر حیات‌گرایانه در نظریه‌های زیست‌شناسی ابتدایی توسعه‌یافته توسط کودکان مشاهده شده‌اند. "نتایج تجربی اخیر نشان می دهد که بیشتر کودکان پیش دبستانی تمایل دارند تا از تبیین های حیاتی به عنوان معقول ترین آنها استفاده کنند. حیات گرایی، در کنار سایر اشکال علیت میانی، مکانیسم های علی متمایز را در زیست شناسی ساده لوح به عنوان یک حوزه شناختی اساسی شکل می دهد."

مغناطیس حیوانی - یک نظریه شبه علمی که نیرویی را در موجودات زنده مطرح می‌کند.

• مغناطیس حیوانی - نظریه شبه علمی در مورد نیرو در موجودات زنده
• برهان نادانی - یک اشتباه منطقی غیر رسمی.
• هانری برگسون - فیلسوف فرانسوی (1859-1941).
• Georges Canguilhem - فیلسوف فرانسوی (1904-1995).
• Egregore - یک مفهوم پنهان.
• Élan vital – توضیحی فرضی برای تکامل و تکامل موجودات.
• Emergentism - یک باور فلسفی متمرکز بر مفهوم ظهور.
• انرژی (اوزتریسم) - اصطلاحی که در اعمال معنوی باطنی و پزشکی جایگزین به کار می رود.
• پزشکی انرژی - شکلی شبه علمی از طب جایگزین.
• بدن اثیری – مفهومی در تئوسوفی نئو.
• کل گرایی در علم – رویکردی پژوهشی که مطالعه سیستم های پیچیده را در اولویت قرار می دهد.
• همیوپاتی - یک سیستم شبه علمی از طب جایگزین.
• هیلوزوئیسم - یک آموزه فلسفی که ادعا می کند همه مواد دارای حیات هستند.
• پیچیدگی کاهش ناپذیر - استدلالی که توسط طرفداران طراحی هوشمند ارائه شده است.
• Lebensphilosophie - یک جنبش فلسفی آلمانی.
• مانا (فرهنگ‌های اقیانوسی) - مفهومی که انرژی، قدرت، اثربخشی و اعتبار نیروی حیات را در فرهنگ‌های جزیره اقیانوس آرام نشان می‌دهد.
• مانیتو - نیروی حیاتی اساسی در اساطیر آلگونکیان آمریکای شمالی.
• Medicus curat, natura sanat – یک قصار پزشکی به معنای "پزشک معالجه می کند، طبیعت شفا می دهد."
• دوآلیسم ذهن-بدن - یک نظریه فلسفی.
• ویتالیسم مونپلیه - یک مکتب فکری پزشکی و فلسفی.
• رزونانس مورفیک (روپرت شلدریک) - مفهومی که توسط نویسنده انگلیسی و محقق فراروانشناسی روپرت شلدریک (متولد 1942) پیشنهاد شده است.
• نیروی عدی - یک انرژی حیاتی یا نیروی حیاتی فرضی.
• اورندا - اصطلاح ایروکوئی برای یک قدرت معنوی که اعتقاد بر این است که ذاتی افراد و محیط آنهاست.
• اورگون - یک مفهوم شبه علمی که توسط ویلهلم رایش ایجاد شده است.
• ارتوژنز - فرضیه ای که نشان می دهد موجودات دارای تمایل ذاتی برای تکامل به سوی یک هدف خاص هستند.
• پرانا - یک اصطلاح سانسکریت که به معنای "نیروی زندگی" یا "اصل حیاتی" است.
• علوم اولیه - یک زمینه تحقیقاتی که پتانسیل توسعه به یک علم شناخته شده را دارد.
• Qi - یک نیروی حیاتی در فلسفه سنتی چینی.
• راتیوویتالیسم (José Ortega y Gasset) - یک مفهوم فلسفی مرتبط با فیلسوف و مقاله‌نویس اسپانیایی José Ortega y Gasset (1883-1955).
• کمیسیون سلطنتی در مورد مغناطیس حیوانات - تحقیقات انجام شده توسط نهادهای علمی فرانسوی در سال 1784، که شامل آزمایشات کنترل شده سیستماتیک بود.
• روح (نیروی متحرک) - یک اصل حیاتی یا نیروی جاندار که اعتقاد بر این است که در همه موجودات زنده وجود دارد.
• نظریه انگیزه - نظریه ای در مورد حرکت پرتابه.
• Vis medicatrix naturae - یک عبارت لاتین که توانایی ذاتی خود درمانی بدن را تایید می کند.
• ماتریالیسم حیاتی (جین بنت) - مفهومی که توسط نظریه پرداز سیاسی آمریکایی جین بنت توسعه یافته است.
• سرزندگی به ظرفیت ذاتی ارگانیسم برای حفظ حیات، رشد یا توسعه اشاره دارد.

یادداشت ها

مراجع

منابع

• توس، چارلز; کاب، جان بی (1985). آزادی زندگی: از سلول تا جامعه. بایگانی جام. ISBN 9780521315142.تاریخ و فلسفه علوم زیستی. جلد 29. 2007.
  • ویتالیسم در در زمان ما در بی بی سی
  • برای نیروی حیاتی و حیات گرایی در بافت اسپانیایی، به زندگی تجسم یافته: وعده نیروی حیاتی در مدرنیته اسپانیایی اثر نیکلاس فرناندز مدینا (مک گیل-کوئین UP، 2018) مراجعه کنید.